بررسی منطقه گرایی ، یکی از رویکردهای معماری

- قابل ویرایش
- صفحه
- تومان

منطقه گرایی در معماری

ویژگی منطقه ای ، خاصیت ضروری هر معماری معتبر است . از آنجا که تمام ساختمانها بخشی از اینجای متعین را شکل می دهند ، نمی توانند همه جا مانند هم باشند ، بلکه باید ویژگی های خاص مکان معینی را در بر داشته باشند . از زمانهای دیرین این ویژگی بعنوان حال و هوا شناخته شده است و ساختمانهای تاریخی ، گرچه به سبکی عام تعلق داشته اند اما معمولا دارای حال و هوای محلی مشخص بوده اند . بنابراین معماری به انسان کمک می کرد که خود را با ” روحیه مکان ” یکی بداند و به او حسی از تعلق و ایمنی می داد . ( شولتز ، ۱۴۷ ، ( ۱۳۸۶

منطقه گرایی ، یکی از رویکردهای معماری است که در تعامل با فرهنگ و بستر فرهنگی قرار داشته و بر لزوم توجه به ویژگی های فرهنگی ، جغرافیایی و اقلیمی یک منطقه خاص تاکید می کند . ( ۱۴۷ ، ۲۰۰۷ ، ) ( Colquhoun این خصوصیات در نهایت ، به معماری ” حال و هوا ” بخشیده و حس مکان را در مواجهه با فضاها تقویت می کنند ( شولتز ، ۱۴۹ ، . ( ۱۳۸۶ منطقه گرایی ، معنایی فراتر از توجه کالبدی به ویژگی های بارز مکانی دارد ( مامفورد ، . ( ۱۳۸۵

طرح تضادهای دوگانه ای نظیر پایبندی – واکنش ، تقلید – ابداع و سنت – مدرنیته ، به همراه پرسش هایی از تاریخ گرایی ، رمانتیسیسم ملی گرایانه ، عرصه بیرونی نظریه و حرفه و مفهوم اصالت ، نشان از چالش نهفته در بطن معنای منطقه گرایی دارد . ( ۲۰۰۷ ،(  Canizaro بررسی های تاریخی معماری معاصر نشان از آن دارد که این رویکرد ، متناسب با ساختارهای تفکر حاکم ، با پسوندهای مکملی همراه گشته که رویه ی علمی آن را مشخص نموده است . توجه به مکان به یک رخداد تاریخی– اجتماعی ، توجه به انسان و توجه به فن آوری به عنوان سازواره ای اجتماعی ، اساس بحث های منطقه گرایی را تشکیل می دهند . ( عینی فر ، دیبا ، . ( ۱۳۸۸

این فقط قسمتی از متن مقاله است . جهت دریافت کل متن مقاله ، لطفا آن را خریداری نمایید
wordقابل ویرایش - قیمت - تومان در - صفحه
سایر مقالات موجود در این موضوع
دیدگاه خود را مطرح فرمایید . وظیفه ماست که به سوالات شما پاسخ دهیم

پاسخ دیدگاه شما ایمیل خواهد شد