دانلود مقاله معدن زغالسنگ طبس

word قابل ویرایش
85 صفحه
13700 تومان
137,000 ریال – خرید و دانلود

معدن زغالسنگ طبس

فصل اول : آشنائی با شهرستان طبس
شهرستان طبس با وسعتی معادل ۵۵۴۶۰ کیلومتر مربع درشمال شرقی استان یزد واقع و حد فاصل استان کرمان ، یزد و خراسان است .
جمعیت شهرستان طبس برپایه سرشماری نفوس و مسکن سال ۱۳۷۵ بالغ بر ۵۹۳۵۱ نفر اعلام گردیده که پراکندگی آن براساس تقسیمات وزارت کشور به شرح زیر می باشد .

شهرطبس ۲۵۶۴۷ نفر دهستان دیهوک ۴۶۰۶ نفر
دهستان گلش ۴۰۱۴ نفر دهستان کویر ۴۰۸۷ نفر
دهستان منتظریه ۴۳۱۱ نفر دهستان دستگردان ۹۸۱۵ نفر
دهستان پیرحاجات ۱۴۹۸ نفر دهستان نخلستان ۳۲۰۳ نفر
دهستان کوه یخاب ۲۱۷۰ نفر

از ویژگیهای مهم شهرستان طبس چهره سرسبز در تمام فصول سال به علت وجود نخلستان و مرکبات می باشد . ردپای شهر طبس در پیشینه تاریخی ایران و تحولات سیاسی ، نظامی و اجتماعی دوران هخامنشیان ، ساسانیان ، خلفای اسلامی ، اسماعیلیان ، سلجوفیان ، زندیه و افشاریان نشان از قدمت دیرینه و موقعیت جغرافیائی مناسب این شهر در قلب کویر در قرن گذشته دارد .

از جاذبه های شهر طبس علاوه بر طبیعت همیشه سبز ، باغهای خرما و مرکبات ، مکانهای زیارتی و سیاحتی متعددی است که پذیرای گردشگران می باشد . از این جمله می توان از آستان مبارک حضرت حسین این موسی الکاظم برادر امام رضا ( ع ) و باغ گلشن ، طاق شاه عباس ، روستای ازمیغان ، سد کریت و ارگ قدیم طبس را نام برد .
آب و هوا گرم و میزان بارندگی سالانه بین ۳۵ تا ۱۴۵ میلی متر است .

شهرستان طبس از طریق جاده های آسفالته به شرح زیر به سایر شهرهای اطراف ارتباط پیدا می کند .
الف ) طبس – مشهد ( km 566 ) از طریق شهرهای : طبس – بشرویه (km 120 ) ، بشرویه – فردوس (km 85 ) ، فردوس – گناباد (km 65 ) ، گناباد – تربت حیدریه (km 125 ) ، تربت حیدریه – مشهد (km 140 ) .
ب ) طبس – مشهد (km 533 ) از طریق شهرهای : طبس – دیهوک (km 85 ) ، دیهوک – فردوس (km 100 ) ، فردوس – گناباد (km 65 ) ، گناباد – تربت حیدریه (km 125 ) ، تربت حیدریه – مشهد (km 140 ) .

ج )طبس – بیرجند (km 270 ) از طریق : طبس – دیهوک (km 85 ) ، دیهوک – بیرجند (km 185 ) .
د ) طبس – یزد (km 406 ) . از طریق رباط کلمرد و روستاهای رباط خان ، رباط پشت بادام و ساغند .
ه_ طبس – کرمان (km 522 ) از طریق : طبس – دیهوک (km85 ) . دیهوک – راور (km 285 ) . راور – کرمان (km 148 ) .
و ) طبس – شاهرود (km 604 ) از طریق : طبس – خور بیابانک (km 195 ) ، خور – جندق (km 105 ) ، جندق – معلمان (km 144 ) ، معلمان – دامغان (km 100 ) ، دامغان – شاهرود (km 60 ) .

موقعیت ویژه جغرافیائی ذخایر زغال سنگ طبس و همجواری آن با ذخایر سنگ آهنهای بزرگی چون چادرملو . بافق و خواف با محوریت راه آهن مشهد – طبس – چادرملو- بافق و جاده یزد – طبس امکان توسعه پایدار در جهت صنعت فولاد و خطه شهرستان طبس را فراهم می آورد . ( شکل شماره ( ۱ ) راههای ارتباطی را نشان می‌دهد )

تاریخچه مطالعات درباره زغالخیزی طبس
بررسی مناطق زغالدار طبس برای اولین بار در سال ۱۳۴۷ توسط اکیپ های اعزامی از واحد کرمان آغاز شد و به دنبال آن در سال ۱۳۴۹ کارشناسان روسی شرکت ذوب آهن ایران به منظور تعیین کیفیت ، از لایه های زغالی ناحیه نایبند نمونه برداری کردند . سپس در سال ۱۳۵۲ و ۱۳۵۳ به منظور مطالعات جامعتر گروههائی از کارشناسان روسی و ایرانی به مناطق زغالدار اعزام گردیدند و در ارتباط با زغالخیزی، استراتیگرافی رسوبات تریاس – ژوراسیک و کیفیت لایه های زغالی مطالعاتی انجام دادند . با توجه به نتایج مطالعات مذکور در سال ۱۳۵۵ گروه بزرگی از زمین شناسان واحدهای مختلف شرکت ذوب آهن به سرپرستی آقایان . ف – جهانبخش و س – گلوبیف به منظور بازدید و بررسی های بیشتر ، عازم مناطق زغالدار حوضه طبس شدند .

براساس این مطالعات حدود گسترش رسوبات زغالدار ایران ( تریاس – ژوراسیک ) در حوضه زغالدار طبس مشخص گردید و وجود زغالهای کک شو در نواحی شرق حوضه ( پروده و نایبند ) و زغالهای حرراتی در ناحیه غربی ( مزینو ) مورد توجه قرار گرفت .

در سال ۱۳۵۶ به منظور ادامه مطالعات یاد شده گروههای اکتشافی مرکب از کارشناسان روسی و ایرانی در منطقه مستقر شدند و به انجام عملیات پی جوئی زمین‌شناسی پرداختند ولی به دنبال واقعه اسفبار زلزله طبس در شهریور ماه سال ۱۳۵۷ این فعالیتها متوقف گردید .
پس از پیروزی انقلاب اسلامی ، فعالیتهای زمین شناسی از دیماه ۱۳۵۸ مجدداً از سرگرفته شد ، در این مرحله تهیه نقشه زمین شناسی به مقیاس ۵۰۰۰۰ : ۱ از نواحی پروده ، نایبند و مزینو در دستور کار قرار گرفت و با تاسیس واحد اکتشافی طبس در اواسط سال ۱۳۵۹ ، انجام کلیه عملیات که قبلاً توسط دفتر اکتشاف شرکت ملی فولاد ایران اجرا می شد بر عهده این واحد گذاشته شد .

در سال ۱۳۶۹ ، با توجه به نتایج بدست آمده از عملیات اکتشاف مقدماتی مناطق پروده I و II و III و مطالعات امکانپذیری احداث معدن ، در دستور کار قرار گرفت و بدین منظور قراردادی با شرکت ADAM ( که ترکیبی از چند شرکت کانادائی و انگلیسی است ) منعقد گردید .
شرکت مذکور مطالعات امکانپذیری را در سال ۱۳۶۹ انجام داد و براساس آن استخراج کانسار زغالسنگ پروده را از نظر فنی و اقتصادی امکانپذیر اعلام نمود . به دنبال آن در سال ۱۳۷۰ قرارداد طراحی تفصیلی معادن فاز یک و طراحی مقدماتی معادن فاز دو، با شرکت یاد شده منعقد شد و از بهمن ماه همان سال کارشناسان این شرکت در طبس مستقر و پس از ۲ سال ، کار طراحی معادن را به پایان رساندند .

اطلاعات کلی در مورد ناحیه پروده :
موقعیت جغرافیائی :
ناحیه پروده با وسعتی حدود ۱۲۰۰۰ کیلومتر مربع در ۷۵ کیلومتری جنوب شهرستان طبس در محدوده عرض جغرافیایی ً ۵ و ۰ ۳۳ تا ً ۵۰ و ۰ ۳۲ و طول جغرافیائی ً ۱۵ و ۰ ۵۷ تا ً ۴۵ و ۰ ۵۶ قرار گرفته است . شمال ناحیه رادشت کاملاً هموار و باتلاقهای نمک قرار گرفته و به سمت جنوب رسوبات تریاس و ژوراسیک ، ارتفاعات نه چندان مرتفع را به وجود آورده است ، شرق ناحیه به ارتفاعات شتری و غرب آن به ارتفاعات کمر مهدی محدود می شود .

ناحیه زغالدار پروده از نظر مورفولوژی از شمال به جنوب تغییراتی را به شرح زیر نشان می دهد : در حد فاصل گسل رستم تار خنمون لایه های زغالی عموماً پستی و بلندی های زیاد و دره های نسبتاً عمیق به چشم می خورد ، پس از آن تا مرز رسوبات تریاس – ژوراسیک ( باند گراولیتی ) پستی و بلندی ها کاهش یافته و بخش اعظم این محدوده از زمین های هموار ، همراه با تپه ماهورهای با ارتفاع کم تشکیل شده است از محل باند گراولیتی تا تپه های گنبدی آهک طبس ، مجدداً رلیف منطقه ناهموار و ارتفاعات و دره های عمیق فرم منطقه را دگرگون می کند ، پس از تپه های آهکی طبس تا انتهای منطقه ( گسل قوری چای ) دشتی کاملاً هموار وعموماً پوشیده از آلودیوم به چشم می خورد .

ارتفاع متوسط ناحیه زغالدار پروده از سطح دریا ۸۵۰+ متر می باشد که مرتفع ترین نقطه آن در غرب ۱۰۴۷ + ( حوالی حفاری ۸۷ دریال جنوبی آنتی کلین پروده I ) و پست ترین أن در شرق ۷۳۰ + متر ( حوالی حفاری ۱۰ ) قرارگرفته است .

شرایط آب و هوائی :
ناحیه پروده جزو مناطق کویری با آب و هوای خشک و قاره ای محسوب می شود که نوسانات درجه حرارت شبانه روزی و ماهیانه آن زیاد می باشد . حداکثر درجه حرارت شهر طبس در تابستان ۴۹ + درجه سانتیگراد و در فصل زمستان تا ۵ – درجه سانتیگراد می رسد .

اغلب ماههای سال خشک یا کم باران بوده ومعمولاً در فصل زمستان و اوایل فصل بهار باران نسبتاً کمی می بارد .
در منطقه مورد مطالعه رودخانه های دارای جریان دائمی وجود نداشته ولی رودخانه‌های متعدد فصلی که معمولاً جریان آب در آنها به هنگام بارندگی به صورت سیلاب (خصوصاً در مسیر جاده طبس به پروده ) دیده می شود . جهت اکثر رودخانه ها از غرب به شرق و به سمت باتلاق واقع در شمال ناحیه زغالی می باشد .
ناحیه زغالدار پروده عاری از پوشش گیاهی بوده و تنها بوته های خار بصورت پراکنده به چشم می خورد .

راههای ارتباطی به معدن پروده :
شهر طبس از دو طریق به معدن پروده ارتباط پیدا می کند :
الف ) از طریق جاده جدید یزد : طول این مسیر از شهر طبس تا معدن پروده ۷۵ کیلومتر است . این مسیر از کیلومتر ۲۴ محور طبس –یزد انشعاب گرفته و پس از طی ۵۱ کیلومتر به معدن پروده منتهی می شود .

ب ) از طریق روستای خسروآباد ، کریت و فهالنج : طول این مسیر از شهر طبس تا معدن پروده ۸۲ کیلومتر است و در کیلومتر ۵۱ با جاده قبلی تلاقی می کند .
جمعیت روستاهای مسیر طبس به معدن به شرح زیر می باشد :
خسروآباد ( ۱۲۰۵ نفر ) . کریت ( ۱۴۵۰ نفر ) و فهالنج ( ۱۳۳۵ نفر )
فرودگاه طبس در حال حاضر در حال بهره برداری بوده و در هر هفته دو پرواز از تهران ( بصورت رفت و برگشت ) و سه پرواز از مشهد ( به صورت رفت و برگشت ) در حال انجام است .
شکل شماره ( ۲ ) راههای ارتباطی طبس به معادن را نمایش می دهد .

عملیات اکتشاقی :
در ناحیه زغالدار پروده تا کنون عملیات اکتشافی وسیعی انجام شده که گزارشات مربوط به آنها به شرح زیر ارائه شده است .
۱- گزارش میاندوره ای ناحیه پروده در سال ۱۳۶۲ در حد پی جوئی و پی جوئی تفصیلی
۲- گزارش عملیات اکتشاف پروده I (سال ۱۳۶۵ ) تفصیلی تا افق ۶۰۰ + و مقدماتی افقهای پائین تر .
۳- گزارش عملیات اکتشاف مقدماتی پروده دو ( سال ۱۳۶۷ ) .

۴- گزارش عملیات اکتشاف مقدماتی پروده سه ( سال ۱۳۶۹ ) .
پس از ارائه گزارش عملیات اکتشاف مقدماتی پروده سه در سال ۱۳۶۹ ، مطالعات امکان پذیری مناطق اکتشاف شده ، توسط شرکت ADAM آغاز شد . به موازات این مطالعات ، عملیات اکتشافی جدیدی در مناطق پروده یک ، پروده دو و پروده سه از سرگرفته شد و عملیات اکتشاف پروده شرقی که در حال انجام بود متوقف گردید . همچنین تهیه گزارش اکتشاف منطقه پروده چهار که عملیات اکتشاف مقدماتی آن با حفر ۱۱۴ حلقه چاه به پایان رسیده بود ، به عهده مشاور ADAM گذاشته شد و تهیه گزارش بخش اکتشاف شده پروده شرقی از اولویت حذف گردید .

قبل از اتمام عملیات اکتشاف تفصیلی در مناطق پروده یک ، پروده دو و پروده سه و ارائه گزارشهای اکتشافی مربوط به آنها ، مطالعات امکانپذیری طراحی مقدماتی معادن مرکزی ، ۱ ، ۲ ، ۳ ، ۴ انجام و به دنبال آن طراحی تفصیلی معادن فاز یک ( معدن مرکزی ، یک و دو ) نیز به پایان رسید .
در حال حاضر اگر چه طراحی تفصیلی معدن فاز یک انجام شده ولی با توجه به حجم عملیات اکتشافی جدیدی که در مناطق پروده صورت گرفته و همچنین اجرای عملیات گسترده اکتشافی در مناطق پروده چهار و شرقی ، تهیه گزارش اکتشافی آنها اجتناب ناپذیر می باشد . به همین دلیل تهیه گزارشهای یاد شده به شرح زیر در دستور کار دفتر فنی اکتشاف قرار داده شده است .

۱- تهیه و تکمیل مدارک ، نقشه ها و گزارش اکتشاف تفصیلی پروده یک
۲- تهیه و تکمیل مدارک ، نقشه ها و گزارش اکتشاف تفصیلی پروده دو
۳- تهیه مدارک ، نقشه ها و گزارش اکتشاف تفصیلی شیت ۲ .
۴- تهیه مدارک ، نقشه ها وگزارش اکتشاف تفصیلی شیت ۴ .
۵- تهیه مدارک ، نقشه ها و گزارش اکتشاف مقدماتی شیت ۶ .

۶- تهیه مدارک ، نقشه ها و گزارش اکتشاف مقدماتی شیت ۸ .
۷- تهیه مدارک ، نقشه ها و گزارش اکتشاف شیت ۵ .
۸- تهیه مدارک ، نقشه ها و گزارش اکتشاف شیت ۷ .

۹- تهیه مدارک ، نقشه ها و گزارش اکتشاف شیت ۹ .
۱۰- تهیه نقشه زمین شناسی غرب پروده یک
۱۱- تهیه مدارک ، نقشه ها و گزارش اکتشاف غرب پروده یک
به طور کلی عملیات اکتشافی شامل مراحل زیر می باشد :

۱- عملیات نقشه برداری : که خود این عملیات مراحل زیر تقسیم می شود .
الف ) تهیه نقشه های توپوگرافی به مقیاس ۵۰۰۰ : ۱ ناحیه پروده
ب ) تهیه نقشه های توپوگرافی ۵۰۰ : ۱ و ۱۰۰۰ : ۱
ج ) ایجاد نقاط مثلث بندی

د ) ایجاد شبکه ترازیابی
ه_ ) تعیین مختصات و ارتفاع نقاط حفاری
و ) عملیات نقشه برداری به منظور تهیه نقشه های زمین شناسی به مقیاس ۵۰۰۰‌:‌۱
۲ – عملیات حفاری

درناحیه پروده و مناطق همجوار تا کنون تعداد ۶۴۶ حلقه چاه به متراژ ۲۲۳۷۸۵ متر حفر گردیده که از این تعداد حفر ۴۵ حلقه چاه به متراژ ۲۱۰۰۰ متر توسط یک شرکت پیمانکار چینی و بقیه عمدتاً توسط اکیپ های حفاری مجتمع زغالسنگ طبس و بعضاً اکیپ های حفاری واحدهای شاهرود و زیراب صورت گرفته است . چاههائی که توسط پیمانکار چینی حفر شده عمدتاً در غرب پروده یک و بلوک جنوب غربی پروده دو واقع شده اند .

کیفیت کارحفاری :
سطح نمونه گیری از لایه های زغالی خصوصاً در حفاری های قدیمی پائین بوده و در مجموع میزان نمونه گیری از لایه ۱ C حدود % ۷۰ ، لایه ۲ B حدود % ۶۰ و لایه های
۱ ‌B ، ۲C و D حدود % ۵۰ بوده است .
البته در چاههائی که از سال ۱۳۶۹ به بعد حفر شده ، خصوصاً آنهائی که به پیمانکار چینی مربوط می شود ، میزان نمونه گیری از لایه های زغالی عموماً تا % ۸۰ افزایش پیدا می کند .
کرن حاصل از عملیات حفاری بطور روزانه توسط زمین شناس چاه مورد بررسی و مطالعه دقیق قرار گرفته و نتایج حاصله در دفاتر برداشت ثبت گردیده است . چاههای حفاری پس از خاتمه عموماً با گل حفاری پر شده اند ( تنها تعداد معدودی از چاهها سیمان شده اند ) این پدیده خصوصاً در چاههای عمیق و چاه هائی که دیواره آنها ریزشی بوده برای عملیات معدنی آینده خطر بالقوه ای خواهد بود . برای پیشگیری از این خطر اطلاعات مربوط به وضعیت چاه های متروک طی جداولی در گزارشات هر منطقه منعکس می باشد ، تا طراحان معدن تمهیدات لازم را پیش بینی نمایند .

۳- مطالعات ژئوفیزیکی :
عملیات چاه پیمائی ژئوفیزیکی تقریباً درکلیه حفاریهای ناحیه پروده ( بجز تعداد معدودی که به علت ایجاد سانحه چاه پیمائی نشده اند ) انجام گرفته است . این عملیات عمدتاً بوسیله ۲ دستگاه کاروتاژ با مارک CK1 – ۷۴ ساخت کشور روسیه صورت پذیرفته و تنها تعداد ۴۵ حلقه چاه مربوط به پیمانکار چینی با استفاده از دستگاه کاروتاژ دیجیتالی مدل TYSC – ۳Q چاه پیمائی شده است .
هدف از مطالعات ژئوفیزیکی عبارت بوده است از :
۱- تعیین خواص سنگ ها ( مقاومت الکتریکی ، رادیواکتیویته طبیعی ، عکس العمل سنگها در برابر تشعشعات رادیواکتیو ) .
۲- تعیین عمق ، ضخامت و توصیف لیتولوژی طبقات سنگی .
۳- تعیین عمق ، ضخامت و استروکتور لایه های زغالی .

۴- مشخص نمودن محل گسل ها و زونهای دارای شکستگی و خرد شدگی .
۵- اندازه گیری قطر چاه .
۶- تعیین گرادیان حرارتی .
۷- اندازه گیری مقدار و آزیموت انحراف

۸- نمونه برداری از لایه های زغالی به روش گرانتانوس
به منظور مطالعات فوق روشهای مختلفی بکار گرفته شده است که این روشها عبارتند از :

روش الکتریکی ( الکتروکاروتاژ ) ، روش رادیو متری ( گاما ، گاماکاروتاژ )
روش کاورنومتری ( قطر سنجی ) ، روش ترمومتری ( گرادیان زمین گرمائی )
روش اینکینومتری (شیب سنجی ) ، روش نمونه گیری ( گرانتانوس )
۴- عملیات زمین شناسی .
عملیات زمین شناسی نیز خود دارای ۲ مرحله اصلی می باشد که این ۲ مرحله نیز دارای تقسیماتی می باشند .
۱- تهیه نقشه زمین شناسی
الف ) تهیه نقشه زمین شناسی ۵۰۰۰۰ : ۱

ب ) نقشه لیتولوژی ۱۰۰۰۰ : ۱
ج ) نقشه زمین شناسی ۵۰۰۰ : ۱
۲- حفریات سطحی :
الف ) حفر ترانشه بر روی لایه های زغال .

این ترانشه به صورت عمود بر لایه و به منظور ظاهر نمودن لایه زغالی از زیر واریزه ها و یا رسوبات پوششی و همچنین تعیین محل دقیق رخنمودن آنها معمولاً به فاصله ۱۰۰ تا ۲۰۰ متری از یکدیگر حفر شده است . در اکثر ترانشه های حفر شده ، لایه های زغالی ضخامت و استروکتور واقعی خود را به دلیل اکسیداسیون شدید نشان نمی دهند . مختصات و ارتفاع کمر پائین لایه زغالی درمحل کلیه ترانشه ها برداشت و بر روی نقشه های زمین شناسی مشخص گردیده است .
ب ) ترانشه های حفر شده جهت تعقیب گسل و لایه :

این ترانشه ها عمدتاً به هنگام تعقیب لایه ها و گسل ها حفر گردیده و از نتایج آنها خصوصاً در تکمیل نقشه های زمین شناسی ۵۰۰۰ : ۱ استفاده شده است .
ج ) حفر اکلون و چاه دستی :
به منظور دستیابی به ضخامت و استروکتور ثابت لایه های زغالی و همچنین خروج از زون اکسیده و پی بردن به پارامترهای کیفی اقدام به حفر اکلون و یا چاه دستی شده است ، این حفریات عمدتاً به فاصله ۵۰۰ متری از یکدیگر حفر شده و غالباً تا خروج از زون اکسیده ادامه یافته اند .
د ) چاههای حفاری :
تاکنون تعداد ۶۳۸ حلقه چاه به متراژ ۲۱۹۲۹۵ متر در ناحیه پروده حفر گردیده که تعداد و متراژ آنها در هر یک از مناطق مختلف پروده به شرح زیر می باشد .

ردیف منطقه تعداد حفاری ( حلقه ) متراژ حفاری
۱ پروده یک ۱۴۹ ۳۳/۴۶۱۱۱
۲ جنوب و غرب پروده یک ۲۸ ۰۷/۱۷۸۰۱

۳ پروده دو و دو جنوبی ۷۹ ۱۲/۳۲۲۲۷
۴ پروده سه ۱۲۱ ۲۶/۴۰۸۴۰
۵ پروده چهار ۱۴۳ ۰۷/۴۳۸۱۸
۶ پروده شرقی ۱۸۸ ۰/۳۸۴۹۷
جمع ______ ۶۳۸ ۸۵/۳۱۹۲۹۴

۵- تهیه گزارشات اکتشافی :
نتایج و اطلاعات حاصل از عملیات اکتشافی ناحیه پروده تا به امروز طی چند گزارش به شرح زیر ارائه شده است .
الف ) گزارش میان دوره ای از نتایج عملیات پی جوئی و تهیه نقشه زمین شناسی به مقیاس ۵۰۰۰۰ : ۱
ب ) گزارش عملیات اکتشاف پروده یک ( اکتشاف تفصیلی تا افق ۶۰۰ + و اکتشاف مقدماتی افق های پائین تر )
ج ) گزارش عملیات اکتشاف مقدماتی پروده سه .
به طور کلی اهم فعالیتهای اکتشافی انجام شده از حوضه زغالدار طبس به شرح زیر می باشد .
الف : پروده
ردیف موضوع میزان فعالیت
۱ نقشه زمین شناسی ۴۵۰۰ کیلومتر مربع
۲ حفر گمانه های اکتشافی ۲۳۰۸۰۵ متر (۶۹۴ حلقه چاه )
۳ حفر ترانشه ۱۱۵۰۶۰ متر
۴ حفر اکلون ۲۰۰۰۰ متر
۵ حفر تونل ۱۴۰۰ متر
۶ حفر چاه أب ۴۸۳۰۰ متر

ب : مزینو و نایبند
ردیف موضوع فرینو نایبند
۱ وسعت ناحیه زغالدار ۸۰۰۰ کیلومتر مربع ۴۵۰۰ کیلومتر مربع
۲ وسعت محدوده اکتشافی ۱۲۰ کیلومتر مربع ۸۰۰ کیلومتر مربع
۳ مرحله اکتشاف پی جوئی پی جوئی
۴ نوع ذخیره احتمالی احتمالی
۵ نوع زغال حرارتی کک شو
۶ ذخیره بیش از یک میلیارد تن ۲۵۰ میلیون تن

حجم عملیات مربوط به حفر ترانشه بر روی لایه های زغالی

ردیف نام منطقه تعداد طول پیشروی ( متر ) حجم خاکبرداری ( متر مکعب )
۱ پروده یک ۲۷۷ ۳۴۲۴ ۷۳۱۷
۲ پروده دو ۱۵۵ ۱۴۲۲ ۱۷۳۰
۳ پروده سه ۲۷۷ ۲۷۳۸ ۳۴۹۶
۴ پروده چهار ۲۴۸ ۳۳۹۵ ۵۲۸۹
۵ پروده شرقی ۳۸۴ ۴۷۶۳ ۵۲۷۸
جمع ______ ۱۳۴۰ ۱۵۷۲۴ ۲۳۱۱۰

حجم عملیات مربوط به حفر ترانشه جهت تعقیب گسل و لایه

ردیف نام منطقه تعداد طول پیشروی ( متر ) حجم خاکبرداری ( متر مکعب )
۱ پروده یک ۸۹ ۷۱۹۲ ۷۳۸۵
۲ پروده دو ۶۸ ۱۲۳۱ ۱۴۰۸
۳ پروده سه ۲۴۶ ۷۲۴۱ ۸۳۵۰
جمع _____ ۴۰۳ ۱۵۶۶۴ ۱۷۱۴۳

حجم عملیات مربوط به حفر اکلون بر روی لایه های زغالی
ردیف نام منطقه تعداد طول پیشروی ( متر ) حجم خاکبرداری ( متر مکعب )
۱ پروده یک ۵۶ ۱۲۹۴ ۱۹۶۶
۲ پروده دو ۳۰ ۸۸۵ ۱۳۸۶
۳ پروده سه ۲۱ ۸۳۸ ۱۰۲۱
۴ پروده چهار ۱۹ ۱۰۲۶ ۱۰۹۴
۵ پروده شرقی ۴۱ ۱۵۵۰ ۱۷۳۷
جمع _____ ۱۶۷ ۵۵۹۳ ۷۲۰۴

حجم عملیات مربوط به حفر چاه دستی بر روی لایه های زغالی :
ردیف نام منطقه تعداد عمق ( متر ) حجم خاکبرداری ( متر مکعب )
۱ پروده چهار ۱۱ ۱۲۹ ۱۲۶
۲ پروده شرقی ۴ ۳۶ ۳۴
جمع ______ ۱۵ ۱۶۵ ۱۶۰

استراتیگرافی رسوبات زغالدار پروده :
استراتیگرافی ناحیه پروده در گذشته توسط کارشناسان شرکت ملی فولاد ایران و همچنین کارشناسان روسی مورد مطالعه دقیق قرار گرفته و نتایج آن درگزارشات اکتشافی و یا مقالات و رساله های علمی منعکس می باشد . در بین آثاری که تاکنون منتشر شده ، رساله آقای یو – ریپن تحت عنوان (( استراتیگرافی و پالئوژئوگرافی رسوبات زغالدار ایران – سال ۱۳۶۴ )) استراتیگرافی ناحیه پروده را به تفصیل مورد مطالعه و بررسی قرار داده است . در عین حال به خلاصه ای از استراتیگرافی ناحیه زغالدار پروده اشاره می شود .
۱- رسوبات زغالدار ایران

رسوبات زغالدار ایران با عنوان گروه شمشک از نظر زمانی از تریاس فوقانی شروع و تا ژوراسیک میانی ادامه می یابد . این رسوبات دریک سیکل رسوبگذاری تشکیل شده و یک واحد استراتیگرافی مستقل را بوجود آورده‌اند . مرز رسوبات یاد شده با توجه به پارامترهای ذیل تعیین می گردد .
۱- افزایش رسوبات آواری همراه با گسترش زغالخیزی

۲- تغییر شرایط آب و هوائی به مرطوب در جریان تشکیل این رسوبات
۳- تغییر ساختمان تکتونیکی در مرزهای تحتانی و فوقانی که این پدیده باعث نبود چینه شناسی و بندرت دگرشیبی بین گروه شمشک در رسوبات تحتانی و فوقانی آن شده است .
تصویر شماره ( ۳ ) رسوبات تریاس ژوراسیک ایران را نمایش می دهد .
۱-۱- منطقه ساختمانی – رخساره ای البرز

در این منطقه رسوبات گروه شمشک بر روی سطوح فرسایش یافته دولومیت های سازند الیکا قرار گرفته و توسط آهک های سازندلار پوشانده می شود . مقاطع کامل گروه شمشک در منطقه ساختمانی – رخساره ای البرز به ۷ تا ۱۰ بخش تفکیک شده که این بخش ها از دو سازند بنام های طزره و گانو قرار می گیرند . رسوبات زغالدار گروه شمشک در منطقه البرز بیشتر دارای ویژگیهای قاره ای بوده و زغالها در شرایط لیمنیک تشکیل شده اند .
بر پایه تقسیم بندی شرکت ملی فولاد ایران حوضه زغالدار البرز به مناطق البرز شرقی ، البرز مرکزی و البرز غربی تقسیم گردیده که در هر یک از مناطق یاد شده چندین میدان معدنی جدا از هم قرار گرفته است .

۲-۱- منطقه ساختمانی – رخساره ای ایران مرکزی .
از ویژگیهای بارز این منطقه برخلاف البرز ، برتری خصوصیات دریائی در رسوبات مربوط به تریاس گروه شمشک می باشد . منطقه ساختمانی – رخساره ای ایران مرکزی را می توان به چهار زون ساختمانی – رخساره ای به نام های اصفهان ، کرمان ، طبس و لوت تقسیم بندی نمود .
بخش اعظم رسوبات زغالدار این منطقه در زون های طبس و کرمان گسترش داشته و تحت عنوان حوضه زغالدار طبس نامگذاری شده است .
تصویر شماره ( ۴ ) مناطق ساختمانی – رخساره ای ایران را نمایش می دهد .
۲- حوضه زغالدار طبس

حوضه زغالدار طبس با وسعت ۴۵ هزار کیلومتر مربع در فاصله ۸۰ تا ۲۰۰ کیلومتری جنوب و جنوب غربی طبس واقع و به شکل دوکی می باشد که محور بلند آن با نصف النهار ۵۷ درجه طول شرقی تطبیق می نماید . این حوضه وسیع براساس پارامترهای زمین شناسی تکتونیکی به سه ناحیه زغالی به نام های پروده ، نایبند و مزینو تقسیم گردیده است .
همانگونه که اشاره شد تاکنون مطالعات جامعی در زمینه فسیل شناسی ، استراتیگرافی و پالئوژئوگرافی ناحیه پروده توسط کارشناسان شرکت ملی فولاد ایران و کارشناسان و محققین شرکت تکنو اکسپورت روسیه انجام گرفته است . بر پایه دیدگاههای این پژوهشگران ، استراتیگرافی رسوبات ناحیه پروده و خصوصیات لیتولوژی آنها بشرح زیر می باشد .

۳- استراتیگرافی ناحیه پروده
رسوباتی که در ناحیه پروده دارای رخنمون می باشد به تریاس پسین و ژوراسیک پیشین و میانی تعلق داشته و سازندهای تشکیل دهنده آن از قدیم به جدید عبارتنداز :
سازند نایبند ، سازند آب حاجی ، سازند پروده و سازند بغشاه .

سازند نایبند
در منطقه پروده رسوبات تریاس فوقانی ( سازند نایبند ) بیشتر دریایی بوده که با پیشروی خود همراه با یک ناپیوستکی ملایم ، منطقه را پوشانده است . این رسوبات عمدتاً شیل و ماسه ای بوده و به همراه تداخل لایه های کربناته با تغییرات رخساره‌ای اندک در بخش های مختلف منطقه برجا گذاشته شده است . تداخل چند لایه آهکی حاوی آمونوئید و دوکفه ای (Myophoria , Indopecten ) حاکی از وجود یک دریای باز در زمان رسوبگذاری است . ضخامت این رسوبات حدود ۱۸۰۰ متر درناحیه پروده اندازه گیری شده که بیانگر یک نشت فعال حوضه رسوبی است . سازند نایبند از پنج بخش گلکان ، بیدستان ، حوض شیخ ، حوض خان و قدیر تشکیل شده و ضخامت کلی آن در مقطع تیپ ۲۷۴۰ متر می باشد .

سازند آب حاجی :
در ناحیه پروده این سازند با نبود چینه شناسی بر روی رسوبات بخش قدیر قرار گرفته است . قسمت تحتانی این سازند را ماسه سنگ کوارتزی دانه متوسط به رنگ خاکستری روشن تا سفید تشکیل داده که ضخامت آن به ۱۰ تا ۲۰ متر می رسد . در کمر پائین این ماسه سنگ ها چند باند ماسه سنگ دانه درشت با ضخامت متغیر وجود دارد که می توان آن را میکرو کنگلو مرا نامیر . در ناحیه پروده این افق مرز تریاس ژوراسیک در نظر گرفته شده و با نام گراولیت نامگذاری شده است .

آقای واسیلیف ( سال ۱۹۸۴ ) ضمن بررسی مجموعه فسیل های گیاهی تریاس پسین ناحیه پروده ( بخش قدیر ) و سازند آب جاجی به این نتیجه رسید که بخش قدیر و سازند آب حاجی به طور متوالی قرار نگرفته و بین آنها نبود چینه شناسی وجود دارد . سازند آب جاجی بطور کلی از یک سری طبقات ماسه سنگی – کوارتزی ، سیقلی –رسی – سیل و لایه های نازک زغالی به ضخامت متوسط ۷۲ متر تشکیل شده است . مجموعه فسیل های گیاهی جمع آوری شده از سازند آب جاجی توسط واسیلیف مورد بررسی قرار گرفته در نتیجه این سازند به ژوراسیک تحتانی نسبت داده شده است .

سازند پروده :
در محدوده زون ساختمانی – رخساره ای طبس ، سازند پروده اولین بار در سال ۱۳۶۴ توسط یو – ریپن پیشنهاد شد . براساس نظریه نامبرده این سازند با ضخامتی حدود ۷۰ متر معادل استراتیگرافی سازند مزینو بوده و به دو بخش تحتانی و فوقانی تقسیم می گردد . بخش تحتانی آن آهک با دامو و بخش فوقانی آن بین آهک با دامو و قاعده آهک کوچکعلی ( سازند بغمشاه ) در نظر گرفته شده است .

الف ) بخش تحتانی ( آهک با دامو )
آهک بادامو به عنوان یک واحد استراتیگرافی مشخص در تمام محدوده پروده گسترش نداشته و عموماً از سه لایه آهکی نازک به ضخامت ۴/۰ – ۳/۰ متر ( حداکثر ۵/۱ متر ) تشکیل شده که توسط آرژیلیت های با ضخامت ۲-۱ متر ( حداکثر چهار متر ) از یکدیگر جدا می گردند . این آهک ها االیتی دانه ریز با مخلوطی از رسوبات اورگانیک و آواری است که اغلب با میکروکنکرسیون های آهکی و مخلوطی از دانه ها و قطعات سنگهای رسوبی و کوارتز مشاهده می‌شوند. رنگ آنها خاکستری تیره و در حالت فرسایش یافته به رنگ قهوه ای است .
ب – بخش فوقانی :

این بخش شامل قشری از طبقات ماسه سنگی ، ماسه کربناته و سیقلی – رسی است که در سطح به رنگ خاکستری روشن متمایل به تیره جلوه گر می باشد . همچنین لایه های نازکی از آهک های ماسه ای و رسی در این بخش وجود دارد که حاوی آثار و بقایای گاستروپورها و صدفهای درشت می باشد .
سن سازند پروده توآرسین – با ژوسین تعیین گردیده ، این سازند مقطع گروه شمشک را در ناحیه پروده کامل می نماید .

سازند بغمشاه :
رسوبات سازند بغمشاه که جوانترین رسوبات ناحیه پروده به شمار می رود با یک لایه کم ضخامت (۲-۵/۱ متر ) از آهک های رسی شروع می شود . ریپن معتقد است که این آهک از جنبه فسیل شناسی حیوانی بطور مطمئن با آهک کوچکعلی منطقه مقطع گیپ مرتبط می باشد .
نامبرده آغاز سیکل جدید رسوب گذاری و طبیعتاً قاعده سازند بغمشاه را از همین لاهی آهکی در نظر می گیرد . سازند بغمشاه را در ناحیه پروده می توان به دو بخش تحتانی و فوقانی تفکیک نمود .

الف ) بخش تحتانی :
این بخش خود به سه زیر بخش تقسیم می شود . اولین زیر بخش که آغاز سیکل جدید رسوبگذاری در ناحیه پروده ( تشکیل سازند بغمشاه ) محسوب می شود از لایه کم ضخامتی از آهک های رسی تشکیل شده است . دومین زیر بخش از قشر یکنواختی از آرژیلیت های سبز رنگ به ضخامت ۱۰ متر تشکیل یافته و بالاخره زیر بخش فوقانی ، آهک ارگانوژن ( جلبک دار ) سیاه رنگی است که بنام آهک تنور (‌ریپن ) نامگذاری شده است . ضخامت این آهک ها که دارای مورفولوژی گنبدی شکل است به ۱۵ متر می رسد و به عنوان یک لایه بیولیتومار که در تمام ناحیه پروده مشاهده می شود . آهک تنور را می توان به عنوان یک واحد استراتیگرافی مستقل تفکیک نمود . از آثار و بقایای جانوری که با چشم قابل رویت است می توان مفاصل کرینوئیدها و سوزن های خارپوستان دریائی را نام برد . همچنین آثار و بقایای دوکفه ای ها و کورال ها ، آمونیت ها ، گاستروپورها و براکیوپورها در آن وجود دارند .

ب – بخش فوقانی :
این بخش از رسوبات ضخیمی از جنس شیل های مارنی سبز رنگ ، سیلت و ماسه سنگ ها دانه ریز همراه با لایه های نازک ژپیس تشکیل گردیده و ضخامت آن به بیش از ۳۰۰ متر می رسد .

تکتونیک و ساختمان زمین شناسی ناحیه پروده :
حوضه طبس بلوک لوزی شکل بزرگی است که بین گسل های نایبند – کلمرد و نائینی واقع شده است .
مشخصات اجمالی این گسل ها عبارت است از :

الف – گسل نایبند :
گسل نایبند با امتدادی شمالی جنوبی از شرق حوضه عبور می نماید . این گسل ۵۰۰ کیلومتر طول داشته و از نوع راستگرد می باشد . شیب گسل به طرف شرق بوده و با عملکردی از نوع رورانده ، بلوک شرقی را بالا برده است . مقدار جابجائی آن در این ناحیه بخوبی شناخته نشده است . جابجائی دیده شده در نهشته های آبرفتی جوان نشانه فعالیت جدید این گسل می باشد . زلزله ویرانگر سال ۱۳۵۷ را می توان نتیجه این حرکات دانست .
ب – گسل های کلمرد و نائینی :
گسل کلمرد با امتدادی تقریباً شمالی جنوبی از غرب حوضه عبور می نماید . این گسل در شمال و جنوب با چرخشی به سمت شرق به گسل نایبند نزدیک می گردد . شیب گسل به طرف غرب بوده و با عملکردی از نوع رورانده بلوک غربی را بالا برده است . گسل نائینی به موازات گسل کلمرد و با عملکردی عکس آن قرار گرفته است . در حد فاصل گسل های اصلی نایبند و در جهتی تقریباً عمود بر آنها گسل هائی وجود دارند که معمولاً در نزدیکی گسل های اصلی به طرف جنوب چرخش می نماید .
این گسل ها از شمال به طرف جنوب عبارتند از ، گسل پروده ( رستم ) ، گسل زنوغان گسل قوری چای و گسل قدیر . شیب تمامی این گسلها به طرف جنوب بوده و به صورت رورانده عمل کرده اند .
نهشته های زغالی تریاس – ژوراسیک معمولاً در روی بلوک این گسل ها دیده می‌شود که تکرار عملکرد این گسلها به طرف جنوب وسعت و گسترش محدوده های زغالی را افزایش داده است .

نواحی زغالدار طبس :
سه ناحیه زغالی مجزا در حوضه طبس وجود دارند که عبارتند از : نواحی پروده ، نایبند و مزینو .
۱- ناحیه زغال دار پروده :
این ناحیه در حد فاصل گسل های رستم و قوری چای واقع شده و نهشته های تریاس بالائی در آن دارای لایه های زغالی قابل کار از نوع کک شو می باشد .
۲- ناحیه زغالدار نایبند :
این ناحیه در جنوب گسل قوری چای واقع شده است . در این ناحیه رسوبات تریاس فوقانی و ژوراسیک تحتانی دارای لایه های زغالی قابل کار از نوع کک شو می باشد .

۳- ناحیه زغالدار مزینو :
ناحیه مزینو در غرب دشت آبرفتی طبس واقع گردیده است این ناحیه از طرف شرق توسط گسل نامرئی با روند شمالی – جنوبی از ناحیه پروده جدا شده و از طرف غرب به گسل های کلمرد و نائینی محدود می شود . لایه های زغالی این ناحیه سن ژوراسیک پائینی داشته و از نوع آنتراسیت و حرارتی می باشد .

ساختمان زمین شناسی حوضه زغالدار طبس
درشرق حوضه طبس رسوبات رشته کوه شتری بر روی بلوک بالا رفته گسل های نایبند ، امتدادی شمالی جنوبی دارند . ولی در ناحیه پروده و به طرف جنوب تا نایبند امتدادها دارای روند تقریباً شرقی غربی می باشند . شمالی ترین چین خوردگی ، تاقدیس پروده یک و تاقدیس های شرق آن با رسوبات تریاس –ژوراسیک می باشد . این مجموعه چین های شرقی غربی تا نایبند ادامه دارد که در این منطقه پی سنگ پری کامبرین را شبیه آنچه در کلمرد وجود دارد ظاهر نموده است . این سنگ ها دارای پوشش پالئوزوئیک فوقانی و تریاس می باشند که نشان می دهند در مجموع مراحل . سرگذشت این ناحیه شبیه به یک پلاتفرم مشابه با کلمرد است .

در شمال تاقدیس پروده یک ، گسل رستم واقع شده که بعد از آن رسوبات نئوژن و کوارتز طبس قرار دارد . گسل مزبور دارای شیبی به طرف جنوب بوده و در گسترش طولی خود به طرف غرب انحرافی به سمت جنوب غربی یافته و به طرف جلو ادامه می‌یابد و در آنجا تبدیل به یکی از اجزای سیستم گسل هائی با جابجائی افقی می‌گردد . گسل رستم در گسترش خودبه طرف شرق بوسیله توده ولکانیک با سن نئوژن قطع می گردد ، که سن قبل از نئوژن آنرا تائید می کند . احتمالاً این گسل همزمان با چین خوردگی عمومی نروزوئیک ناحیه بوجود آمده است همچنین موقعیت توده و لکانیک نسبت به گسل عدم فعالیت دوباره آنرا تائید می کند . باید یادآوری کرد که مسلماً عمق این گسل زیاد است و چشمه های آبگرم ( چشمه رستم ) موجود در مسیر آن موید این مدعاست .

گذر از یک سیستم ساختمانی به سیستم دیگر بین ناحیه پروده و منطقه همجوار آن در غرب ( زون شرقی کلمرد ) کاملاً ناگهانی بوده هر چند که هیچ گونه عارضه شمالی – جنوبی بین این دو روند ساختمانی قابل مشاهده نیست . با وجود این می باید یک گسل با سن تریاس ژوراسیک بین این دو وجود داشته باشد . با وجود رخساره یکسان در سنگ های این دو محدوده ضخامت آنها متفاوت می باشد . به عنوان مثال رسوبات سازند نایبند در غرب شامل چند ده متر ضخامت بوده در حالیکه در پروده ضخامت رسوبات مزبور ۱۷۰۰ متر است . به همین نحو در رسوبات ژوراسیک فوقانی گپهای مشخص زون شرقی کلمرد در ناحیه پروده وجود ندارد . مسئله قابل بررسی منشاء چین خوردگی شرقی – غربی ناحیه می باشد . در حالیکه هیچ گسل طولی ، حداقل ظاهراً این ناحیه را از زون شرقی کلمرد جدا نمی کند . تفاوت وضع روند ساختمانی این دو ناحیه همجوار سئوال برانگیز است . در مرز بین این دو ناحیه مارنهای بغمشاه ظاهراً بدون اختلال مشاهده می شوند . در حالیکه بنظر می رسد می باید گسل مورد انتظار از این مارنها بگذرد .

زغالخیزی :
تشکیل رسوبات زغالدار ناحیه پروده از تریاس فوقانی شروع و تا ژوراسیک تحتانی ادامه داشته است . ضخامت این رسوبات به حدود ۵۸۰ متر بالغ می گردد که قسمت اعظم آن ( حدود ۵۰۰ متر ) در بخش قدیر از سازند نایبند قرار گرفته و قسمت فوقانی آن سازند آب جاجی را تشکیل می دهد . در طول این مدت ، رسوباتی از جنس ماسه سنگ ، سیلیت ، آرژیل و لایه های زغالی به صورت متناوب در این حوضه بر جای گذاشته شده است . این وضعیت رسوبگذاری احتمالاً با اثرات فاز کوهزائی Earlykimerian که در تریاس پسین به وقوع پیوسته و در

ایران مرکزی بصورت حرکات اپی روژنیک نمایان شده است هماهنگی دارد . در این ناحیه آثار این فاز با بالا آمدن و پائین رفتن های حوضه رسوبی پروده ( پیشروی و پسروی دریا ) همراه بوده که در نهایت شکل گیری مرداب های کنار ساحلی ( پارالیک ) را موجب گشته است .
با توجه به مطالعاتی که تا این مرحله صورت پذیرفته چنین به نظر می رسد که این مرداب ها در جهت شرق و جنوب به دریا متصل می گردیده زیرا به طرف شمال و غرب رسوبات بین لایه های زغالی معمولاً دانه درشت تر و زغال ها با ناخالصی های بیشتر همراه است ولی بطرف جنوب و شرق ناحیه ( از پروده یک به سمت پروده دو ، پروده دو پروده چهار و شرقی ) شعبات غیر زغالی لایه ها حذف و در نتیجه لایه های زغالی خالص تر و ضخامت آنها نیز کمتر می شود . این پدیده احتمالاً معید عمیق تر شدن حوضه در جهت جنوب و شرق بوده و تدریجی بودن این تغییرات نشانه آرام بودن محیط رسوبگذاری است .

همانگونه که اشاره شد ، رسوبات زغالدار ناحیه پروده بخشی از رسوبات تریاس فوقانی ( بخش قدیر ) و ژوراسیک تحتانی را ( سازند آب حاجی ) تشکیل می دهدکه در هر کدام از این دو بخش چند زون زغالی به شرح زیر قرار گرفته است .
۱- لایه های زغالی بخش قدیر از سازند نایبند :
در ناحیه پروده بخش قدیر از چهار زیر بخش تشکیل شده و در بر گیرنده سه زون زغالی می باشد .
الف ) زون زغالدار تحتانی یا زغالهای گروه A .

این زون در دومین زیر بخش قدیر و حدوداً در ۲۵۰ متری پائین تر از زون زغالهای اصلی قرار گرفته و ۲ تا ۳ لایه زغالی غیر قابل کار را در خود جای داده است .
ب ) زون زغالدار میانی یا زغالهای اصلی .

این زون در قسمت میانی سومین زیر بخش قدیر قرار گرفته و در بر گیرنده ۵ لایه زغالی قابل کار و ۲ تا ۳ لایه زغالی غیر قابل کار می باشد . لایه های اصلی قابل کار در این زون از پائین به بالا عبارتند از ۱B ، ۲B ، ۱C ، ۲C و D . ضخامت این زون از کمر پائین لایه ۱ B تا کمر بالای لایه D به طور متوسط ۸۰ متر می باشد و عمدتاً از تناوب لایه های زغال ، زغال آرژیل ، آرژیلیت ، سیلیت و ماسه سنگ تشکیل شده است . علاوه بر لایه های فوق ، تعداد ۲ تا ۳ لایه زغالی متغیر و غیر قابل کار نیز در قسمت تحتانی این زون و به فاصله کمی از لایه ۱ B ( 10 تا ۲۰ متری ) وجود دارد .

ج ) زون زغالدار فوقانی ( زغالهای گروه E )
این زون در چهارمین زیر بخش رسوبات قدیر واقع شده و در بر گیرنده ۱ تا ۵ لایه زغالی غیر قابل کار می باشد . ضخامت زون E غالباً بین ۲۰ تا ۳۰ متر در نوسانی بوده و بطور متوسط در ۲۵۰ متری بالای زون اصلی قرار گرفته است . ضخامت زغالهای زون E بین ۰۵/۰ تا ۴۰/۰ متر در نوسان بوده و یک تا دو لایه آنها علیرغم ضخامت کم در بخشهای وسیعی از ناحیه گسترش دارد . رخنمون یکی از این دو لایه بر روی نقشه زمین شناسی آمده و در رسم مقاطع زمین شناسی مورد استفاده قرار گرفته است .
۲- لایه های زغالی سازند آب حاجی :

همانطور که اشاره شد سازند آب حاجی نیز بخشی از رسوبات زغالدار ناحیه پروده را در خود جای داده است . این سازند با ضخامتی حدود ۷۰ تا ۱۰۰ متر در برگیرنده ۱ تا ۶ لایه زغالی است که تحت عنوان گروه F نامگذاری شده است . ضخامت این لایه ها عموماً کمتر از ۴۰ سانتی متر بوده و در محدوده های وسیعی غیر قابل کار تلقی می‌گردد . تنها در بخش جنوبی پروده یک ضخامت آن بطور چشمگیری افزایش یافته و بعضی نقاط به ۸۵ سانتی متر نیز می رسد .
گسترش زغالهای زون اصلی :

زون اصلی مرکب از ۵ لایه زغالی است ،که ۴ لایه آنها یعنی لایه های ۱ B ، ۲B ، ۱C و ۲ C در طول ۴۰ کیلومتری دارای رخنمون می باشد . با توجه به وسعت زیاد ناحیه پروده لایه های زغالی به لحاظ پارامترهای کمی و کیفی تغییرات قابل توجهی را نشان می دهند. بطور کلی ضخامت لایه ها از غرب به شرق تدریجاً کاهش پیدا کرده که این کاهش توام با حذف شعبات غیر زغالی و تبدیل آنها از لایه های مرکب به لایه های ساده می باشد . خاکستر لایه های زغالی نیز در همین جهت ( غرب به شرق ) کاهش پیدا می کند که یکی از علل این کاهش حذف شعبات غیر زغالی داخل لایه هاست .

تکتونیک و ساختمان زمین شناسی ناحیه نیز تغییرات قابل توجهی را بر لایه های زغالی تحمیل نموده و بخش های نسبتاً وسیعی از ناحیه پروده را تحت تاثیر قرار داده است . این پدیده در مناطق پروده دو پروده سه و یال شمالی آنتی کلین پروده یک نیز به چشم می خورد . علاوه بر مناطق یاد شده ، بلوک هائی که در مجاورت گسلهای بزرگ قرار گرفتند و به شدت تکتونیزه شده و یا تبدیل به ساختمانهای پیچیده زمین شناسی شده اند . در عین حال محدوده های نسبتاً وسیعی از ناحیه پروده مانند : یال جنوبی آنتی کلین پروده یک ، بخش هائی از پروده چهار وشرقی و همچنین چند بلوک کوچکتر در بخشهائی از مناطق پروده دو و سه دارای ویژگیهائی است که آن را از سایر مناطق زغالدار ایران متمایز کرده است .
این ویژگیها عبارتند از : عدم وجود پیچیدگی های ساختمانی و تکتونیکی و شیب کم و یکنواخت و بالاخره ضخامت ثابت لایه های زغالی در محدوده های یاد شده .

این فقط قسمتی از متن مقاله است . جهت دریافت کل متن مقاله ، لطفا آن را خریداری نمایید
word قابل ویرایش - قیمت 13700 تومان در 85 صفحه
137,000 ریال – خرید و دانلود
سایر مقالات موجود در این موضوع
دیدگاه خود را مطرح فرمایید . وظیفه ماست که به سوالات شما پاسخ دهیم

پاسخ دیدگاه شما ایمیل خواهد شد