مقاله در مورد سیاره

word قابل ویرایش
16 صفحه
4700 تومان

سیاره

مقدمه
شکل گیری منظومه شمسی حدود ۵ میلیارد سال پیش ، از ابری متشکل از گاز و غبار بین ستاره‌ای ، آغاز گردید. جاذبه باعث انقباض ابر شده و کره متراکمی از گاز در مرکز ابر بوجود آورد. جاذبه همچنین باعث دوران هر چه سریعتر ابر شد. هنگام دوران، مواد موجود در ابر، پهن شده و حلقه ای به وجود آمد که نواحی متراکم مرکزی را در بر می گرفت. سرانجام در این ناحیه متراکم

، گرمای لازم برای وقوع واکنشهای هسته‌ای فراهم گشت و بدین ترتیب ، ستاره خورشید بوجود آمد. اعضای کوچکتر منظومه شمسی از مواد موجود در این حلقه بوجود آمدند. این اعضاء عبارتند از سیارات ، سیارکها و ستاره دنباله دار.

میلیونها سال طول کشید تا منظومه

شمسی از ابری متشکل ازگاز و غبار ، پدید آمد.

خانواده منظومه شمسی
تمام اجرام آسمانی که در یک منظومه مداری قرار دارند، تحت تأثیر جاذبه‌ای دو جانبه به دور یک جرم مشترک مرکزی می‌چرخند. در منظومه زمین _ ماه مرکز جرم مشترک در فاصله ۴۷۴۸ کیلومتری (۲۹۵۰مایلی) هسته زمین قرار داشته و از سطح زمین خارج نشده است. در مورد منظومه شمسی ، مرکز جرم مشترک همواره با تغییر موقعیت نسبی سیاره‌ها ، در حال تغییر است. این مرکز در فاصله‌ای حدود ۳۰۰۰۰۰ کیلومتر (۱۸۶۰۰۰ مایل) خارج از سطح خورشید قرار دارد.

 

سیارات منظومه شمسی
• سیاره ماه
سیاره قطر
استوا جرم شعاع
مدار سال روز
عطارد
۰٫۳۸۲ ۰٫۰۶ ۰٫۳۸ ۰٫۲۴۱ ۵۸٫۶
زهره ۰٫۹۴۹ ۰٫۸۲ ۰٫۷۲ ۰٫۶۱۵ -۲۴۳
زمین

۱٫۰۰ ۱٫۰۰ ۱٫۰۰ ۱٫۰۰ ۱٫۰۰
مریخ ۰٫۵۳ ۰٫۱۱ ۱٫۵۲ ۱٫۸۸ ۱٫۰۳
مشتری
۱۱٫۲ ۳۱۸ ۵٫۲۰ ۱۱٫۸۶ ۰٫۴۱۴
زحل ۹٫۴۱ ۹۵ ۹٫۵۴ ۲۹٫۴۶ ۰٫۴۲۶
سیاره اورانوس
۳٫۹۸ ۱۴٫۶ ۱۹٫۲۲ ۸۴٫۰۱ ۰٫۷۱۸
نپتون
۳٫۸۱ ۱۷٫۲ ۳۰٫۰۶ ۱۶۴٫۷۹ ۰٫۶۷۱
پلوتون*
۰٫۲۴ ۰٫۰۰۱۷ ۳۹٫۵ ۲۴۸٫۵ ۶٫۵
سدنا*
– – – – –
• سیاره عطارد

• سیاره زهره
• سیاره زمین
• سیاره مریخ
• سیاره مشتری
• سیاره زحل
• سیاره سیاره اورانوس
• سیاره نپتون
• سیاره پلوتون
• سیاره سدنا
تمام خصوصیات زیر در مقایسه با زمین می‌باشد

شناخت اجمالی سیارات منظومه شمسی
سیاره عطارد(Mercury)

سیاره عطارد که به نام های تیر و مرکوری (پیک بادپای خدایان) نیز خوانده می شود جرمی است کوچکتر از زمین با قطر ۴۸۷۸ کیلومتر که در نزدیکترین فاصله از خورشید به دور آن می گردد. مدار بیضوی آن بعد از مدار سیاره پلوتو دارای بیشترین خروج از مرکز (۲۰۶/۰) است و فاصله متوسط آن از خورشید ۹/۵۷ میلیون کیلومتر است. سیاره کوچک عطارد به دلیل جرم کم و فاصله اندکش با خورشید جوّی ندارد لذا سطح روشن آن بسیار داغ (حدود ۳۲۷ درجه سانتیگراد) و سطح تاریک آن

بسیار سرد (۱۶۳ـ درجه سانتیگراد) است. این سیاره در هر ۸۸ روز یک بار به دور خورشید گردش می کند و جالب آن که مدت شبانه روز آن ۶۵/۵۸ شبانه روز زمینی است. این بدان معناست که عطارد بسیار آرام به دور خود می گردد. چگالی یا تراکم این سیاره نزدیک به چگالی زمین است (۳۴/۵ برابر چگالی آب) و این موضوع دلالت دارد بر اینکه ساختار داخلی آن عمدتاً از فلزات سنگین است و احتمالاً بیشتر آن را فلز آهن تشکیل می دهد. دراین مورد عطارد دارای یک هسته فلزی

متراکم و یک گوشته یا جبه ضخیم سنگی (سیلیکاتی) است. سطح سیاره دارای نسبت بازتاب ۰۶/۰ است، یعنی فقط ۶ در صد نور تابیده به سطح اش را به فضا بازتاب می دهد. تاکنون فقط یک سفینه کاوشگر به نام مارینر ۱۰ از این سیاره دیدن کرده است. این سفینه درسال ۱۹۷۴ میلادی از فاصله ۲۰۰ هزار کیلومتری سطح عطارد عبور کرد و تصاویر نزدیکی از سطح آن به زمین ارسال

 

نمود. در این تصاویر سطح عطارد همانند سطح کره ماه دیده می شود که گودالهای شهابسنگی دهانه های آتشفشانی، دشتهای پهناور، کوهها، رشته کوهها و درّه های عظیم و طولانی درآن نمایان است. همچنین درسال ۲۰۰۴ سفینه به نام مسنجر (Messenger) بسوی این سیاره پرتاب گردید. ماموریت فضایی دیگری نیزدر سال ۲۰۱۲-۲۰۱۱ انجام خواهد شد. این سیاره قمر ندارد.
سیاره زهره(Venus)
سیاره زهره که به نامهای ناهید و ونوس (الهه عشق و زیبایی) و خواهر زمین نیز خوانده می شود جرمی است، اندکی کوچکتر از زمین با قطر ۱۲۱۰۴ کیلومتر که در فاصله متوسط ۲/۱۰۸ میلیون کیلومتری خورشید به دور آن گردش می کند. مدت گردش انتقالی آن ۷/۲۲۴ شبانه روز زمینی به طول می انجامد و گردش وضعی اش را در مدت ۲۴۳ شبانه روز زمینی انجام می دهد. این موضوع دلالت بر چرخش بسیار آرام و کند سیاره بدور خود دارد. چگالی سیاره زهره ۵/۲۴ برابر چگالی آب است که کمی از چگالی زمین و عطارد کمتر است و احتمالاً ساختار درونی آن به ساختار درونی زمین شباهت دارد. یعنی دارای یک هسته مرکزی فلزی، گوشته یا جبّه ضخیم سیلیکاتی و پوسته ای نازک است. این سیاره دارای جوّ بسیار غلیظ و متراکمی است که همیشه سطح آن را از دید ما

پنهان می دارد. ترکیب جوّ زهره عمدتاً از گاز دی اکسید کربن است که این موضوع می تواند منشاء اثر گلخانه ای شدید در جو سیاره باشد. درواقع این گاز همانند شیشه های یک گلخانه مانع خروج بازتاب های گرمایی از سطح زهره به فضا می شود. بدین وسیله می توان افزایش دمای سطحی سیاره را توجیه کرد. در واقع دمای جوّ زهره حدود ۴۸۰ درجه سانتیگراد است که از دمای سطحی وجویّ هر سیاره ای در منظومه شمسی بیشتر است در این دما سرب به راحتی ذوب می شود! تاکنون سفاین زیادی به این سیاره گسیل شده اند که می توان سفاین کاوشگر مارینر۲

(سال۱۹۶۲)، مارینر۵ (سال۱۹۶۷)، مارینر ۱۰(سالهای۱۹۷۵-۱۹۷۳)، ونراها (سالهای۱۹۸۳-۱۹۶۱)، وگا۱و۲ (سال۱۹۸۵)، گالیله (سال۱۹۹۰)، پایونیر(سالهای۱۹۹۲-۱۹۷۸) ،

ماژلان(سالهای۱۹۹۴-۱۹۸۹) ، مسنجر(سال۲۰۰۴) و آخرین آن سفینه ونوس اکسپرس (سال۲۰۰۵) را نام برد. برخی از سفاین فوق کاوشگرهایی به درون جوّ متراکم زهره ارسال کرده اند و بر سطح آن فرود آمده و در فرصت کوتاهی توانسته اند تصاویر ارزشمند از سطح سیاره و جوّ حاکم بر آن ارسال نمایند. حتی نمونه برداری هایی از خاک آن نیز داشته باشند. اطّلاعات به دست آمده نشان از وجود سطحی داغ و بسیار خشک دارد که جویّ بسیار گرم و متراکم و مه آلود برآن احاطه دارد و بادهای ملایمی نیز سطح آن را در می نوردند. حتی وقوع رعد و برق نیز درآن آشکار شده است. لازم به ذکر است که این سیاره هیچ قمری ندارد.
سیاره مریخ(Mars)
سیاره مریخ که به نام های بهرام و مارس (الهه جنگ) نیز خوانده می شود جرمی است کوچکتر از زمین با قطر متوسط ۶۷۷۶ کیلومترکه در ورای مدار زمین و در فاصله متوسط ۲۲۷ میلیون کیلومتری خورشید به دور آن گردش می کند. فاصله آن از کره خاکی ما در بهترین زمان (حالت مقابله مطلوب) به حداقل ۵۶ میلیون کیلومتر می رسد. البته مقابله معمول این سیاره در هر ۷۸۰ روز یکبار رخ می دهد. سیاره سرخ در مدت ۶۸۷ شبانه روز زمینی (تقریباً دو برابر سال زمینی) یکبار به دور خورشید و در مدت ۶۲۳/۲۴ ساعت به دور خود گردش می کند. که البته این مدّت به شبانه روز زمین بسیار نزدیک است. جالب آن که میل محوری آن نیز ۴/۲۳ درجه است که آن هم به میل

محوری زمین ۵/۲۳ درجه نزدیک است. به همین دلیل مریخ نیز همانند کره خاکی ما دارای فصول چهار گانه است که البته مدّت هر فصل تقریباً دو برابر مدّت زمان فصلهای زمینی است. دمای سطحی مریخ در نواحی استوایی اش و در گرم ترین ساعات شبانه روز به ۲۶ درجه سانتیگراد و در سردترین زمان (پیش از طلوع خورشید) تا ۱۱۱ـ درجه سانتیگراد کاهش می یابد. دما در نواحی قطبی آن در سراسر سال به ندرت از ۱۲۳ـ درجه سانتیگراد گرم تر می شود. مریخ دارای جوّی رقیق با فشاری حدود ۰۱/۰ فشار جویّ زمین است که عمدتاً از گاز دی اکسید کربن تشکیل ش

ده است. فشار اندک جوّ آن موجب می شود تا تغییرات دمایی آن زیاد باشد. همچنین در این فشار مایعات سریعتر تبخیر خواهند شد. تصاویر تلسکوپی و مدار گردی مریخ وقوع توفان های کوچک و یا سراسری گرد و غبار را در جوّ آن آشکار ساخته اند. جالب آنکه گاهی اوقات ابرهای نازکی خصوصاً در نواحی قطبی آن تشکیل می شود. به دلیل تشابه نزدیک محیط مریخ با سیاره ما از زمانهای دور این سیاره مورد توجّه بوده است و پیشرفت های فضایی کمک موثری به شناخت هر چه بیشتر این سیاره نموده است و تا کنون بیشترین پژوهش های بین سیاره ای را به خود اختصاص داده است به طوریکه سفاین زیادی به این سیاره ارسال شده است و مریخ نشین های متعددی بر سطح آن فرود آورده و تحقیقات مهمی را در محیط آن به عمل آورده اند. کاوشگرهایی مانند مارینر۴

(سال۱۹۶۴)، مارینر۶و۷ (سال۱۹۶۹)، مارس۲،۳و۹ (سال۱۹۷۱)، مارس۵و۶ (سال۱۹۷۳)، وایکینگ۱و۲ (سال۱۹۷۵)، فوبوس (سال۱۹۸۸)، مارس ابزرور (سال۱۹۹۲)، مارس۹۶ (سال۱۹۹۶)، مارس پت فایندر و مارس گلوبال سورویر(سال۱۹۹۶)، نوزومی و مدارگرد آب وهوایی مریخ (۱۹۹۸)، دیپ اسپیس۲ (سال۱۹۹۹)، فرودگر قطبی مریخ (سال۱۹۹۹)، ادیسه۲۰۰۱مریخ (سال۲۰۰۱)، مارس اکسپرس(سال۲۰۰۳)، رهیابهای اکتشافی سطح مریخ (سال۲۰۰۳)، مدار گرداکتشافی مریخ (سال۲۰۰۵) و درسالهای آتی سفینه های فونیکس و مارس ۲۰۰۷ (سال۲۰۰۷) با هدف شناخت هر چه بیشتر محیط مریخ به این سیاره ارسال شده و می شوند.

سطح سرخ گون مریخ عوارضی مانند گودال های برخوردی شهاب سنگی، آتشفشانهای کوچک وبزرگ، دشتهای پهناور، کوهها و درّه های طولانی را در خود جای داده است. در قطبین مریخ نیز کلاهکهای یخی سفید دیده می شود که جنس آنها از یخ خشک و یخ آب است و جالب آن که با تغییر فصول در مریخ تغییر اندازه می دهند. سیاره مریخ دو قمر کوچک دارد که هر دوی آنها در سال ۱۸۷۷ توسط ستاره شناس آمریکایی آساف هال (Asaph Hall) کشف شدند. بزرگترین قمر مریخ فوبوس (ترس) نام دارد که با شکل نامنظم خود قطری معادل ۲۸ × ۲۳ ×۲۰ کیلومتر دارد و در فاصله متوسط ۹۲۷۰ کیومتری سطح مریخ و در مدت ۳۲/۰ روز به دور آن گردش می کند. قمر دیگر با نام دیموس (وحشت) به سیب زمینی شباهت دارد و قطرآن ۱۶ × ۱۲ × ۱۰ کیلومتراست. فاصله آن از مریخ ۲۳۴۰۰ کیلومتر بوده و در مدت ۲۷/۱ روز به دور آن گردش می نماید. در سطح هر دو قمر گودالهای برخوردی شهابسنگی به وفور یافت می شود و گمان می رود این دو قمر سیارک های سرگردانی بودند که در گذشته های دور به دام جاذبه مریخ افتاده اند.

سیاره مشتری(Jupiter)
سیاره غول پیکر مشتری به نام های برجیس و ژوپیتر (فرمانروای کوه المپ) نیز خوانده می شود، بزرگترین سیاره منظومه شمسی است مشتری با قطر ۱۴۲۸۰۰ کیلومتر در فاصله ای دور از خورشید و در آن سوی مدار مریخ و سیارک ها به دور خورشید گردش می نماید. فاصله متوسط آن از خورشید ۳۶/۷۷۸ میلیون کیلومتر است و در مدت ۸۶/۱۱ سال زمینی گردش انتقالی اش را انجام می دهد. گردش وضعی اش نیز در مدت ۹۲۸/۹ ساعت انجام می گیرد. این مدت گردش

وضعی در میان سیارات کوتاهترین زمان محسوب می شود. چرخش سریع این سیاره موجب شده تا میزان پخ شدگی آن نیز زیاد باشد به طوریکه سیاره در نواحی استوایی برآمده و در مناطق قطبی فرو رفته به نظر می رسد. چگالی مشتری کمی بیشتر از چگالی آب است (۳۳/۱) و این موضوع نشاندهنده آن است که از نظرساختاری از عناصر سبکی همچون هیدروژن و هلیوم به حالت گاز یا مایع تشکیل شده است. در واقع سیاره سطح جامدی ندارد و گمان می رود که فقط در مرکز آن یک هسته جامد وجود داشته باشد که اطراف آن را لایه ای از هیدروژن فلزی مایع در بر گرفته و در ورای آن جوّ غلیظ و ضخیمی از هیدروژن و هلیوم وجود دارد که نمای خارجی مشتری را تشکیل می دهد. سیاره درخشان مشتری از دید ناظری در فضا به صورت کره گازی زرد رنگی که دارای خطوطی موازی به رنگ تیره و روشن و به صورت یک درمیان است جلوه گری می کند. درواقع به رگه ها یا نواحی تیره جوّ فوقانی مشتری کمربندهای ابری و به نوارهای روشن ناحیه می گویند.
درجوّ غلیظ این سیاره لکّه های بیضوی کوچک و بزرگی که به شکل گرداب هستند دیده می شود. یکی ازاین لکّه ها به قدری بزرگ است که قطر طولی آن سه برابر قطر کره زمین است. این لکّه که به رنگ سرخ دیده می شود اولین بار توسط ستاره شناس انگلیسی رابرت هوک درسال ۱۶۶۴ میلادی کشف شد. لازم به ذکر است کمربندهای جویّ و لکّه سرخ مشتری از میان تلسکوپی نسبتاً قوی آماتوری قابل تشخیص و رویت می باشند. سیاره مشتری دارای میدان مغناطیسی قدرتمند و عظیمی است که ساختار پیچیده ای دارد ودنباله آن تا مدار سیاره زحل نیز کشیده

شده است! مسلماً درایجاد این میدان قدرتمند توده مرکزی مشتری و لایه هیدروژن فلزی اطراف آن و همچنین چرخش سریع سیاره نقش موثری دارند. میدان مغناطیسی سیاره حتی بر اقمار مجاورش نیز تاثیرگذار است. مشتری اقمار زیادی دارد که چهار عدد آنها از بقیه به مراتب بزرگترند و اولین بار توسط ستاره شناس مشهور ایتالیایی گالیلئوگالیله کشف شدند. بدین جهت به آنها اقمار گالیله ای مشتری می گویند. این چهار قمر به ترتیب فاصله از سیاره عبارتند از: آیو (IO)، اروپا (Europa)، گانیمد (Ganymede) و کالیستو ( Callisto). جالب این که هر کدام از اقمار ویژگی

شاخصی دارند. آیو دارای فعالیت شدید آتشفشانی است در واقع فعال ترین قمر در منظومه شمسی محسوب می شود. اروپا دارای سطحی بسیار صاف وهموار است و سطح آن کاملاً از یخ پوشیده شده لذا نسبت بازتاب آن نیز بالاست (۶۴/۰ ). گانیمد با قطر ۵۲۷۶ کیلومترنه تنها بزرگترین قمر سیاره مشتری است بلکه با قطر ۵۲۷۶ کیلومتر بزرگترین قمر نیز در منظومه شمسی محسوب

می شود. کالیستو نیز دارای سطحی تیره و بسیار قدیمی است و احتمالاً کهنسال ترین قمر منظومه شمسی است. لازم به ذکر است که چهار قمر بزرگ مشتری را می توان به راحتی با دوربین های با بزرگنمایی کم مشاهده کرد. تاکنون سفینه های فضایی پایونیر۱۰(سال۱۹۷۳)، پایونیر۱۱(سال۱۹۷۴)، ویجر۱و۲ (سال۱۹۷۹)، اولیس(سال۱۹۹۲) و مدارگرد و فرودگر جوّ مشتری (از سال۱۹۸۹ تاکنون) ازاین سیاره غول دیدن کرده اند. شمار اقمار کشف شده مشتری بعد از ارسال سفاین فوق به بیش از ۶۳ قمر رسیده است که در نوع خود در منظومه شمسی جالب و بی نظیر است .
سیاره زحل(Saturn)
سیاره زحل که به نام های کیوان و ساترن (الهه زمان و پدر ژوپیتر) نیز خوانده می شود از زیباترین سیارات منظومه شمسی است که در فاصله متوسط ۱۴۲۷ میلیون کیلومتری از خورشید به دور آن گردش می کند. گردش انتقالی زحل ۴۶/۲۹ سال زمینی به طول می انجامد. مدّت گردش وضع

ی آن در نواحی استوایی ۲۵/۱۰ ساعت است. زحل با قطر استوایی ۱۲۰۶۶۰ کیلومتر دومین سیاره بزرگ منظومه شمسی است. چگالی آن در مقایسه با دیگر سیارات بسیار کمتر و فقط۷۰/۰ چگالی آب است. در واقع اگر به طور فرضی اقیانوس عظیمی از آب وجود داشته باشد، سیاره زحل به راحتی بر آب شناور خواهد شد. چگالی اندک آن دلالت دارد براینکه ساختار داخلی آن از عناصر سبک هیدروژن و هلیوم می باشد که شباهت زیاد آن را با ساختار داخلی سیاره مشتری نشان

می دهد. سیاره زحل همچون مشتری دارای یک هسته مرکزی کوچک و احتمالاً لایه هیدروژن فلزی است که جوّی ستبر و غلیظ آن را احاطه کرده است. جالب آن که کمربندهای ابری وناحیه های روشن در جوّ زحل نیز قابل تشخیص است. البته وضوح آنها کمتر از خطوط جوّی مشتری است.
یکی از ویژگیهای شاخص سیاره وجود حلقه هایی زیبا و شگفت انگیز برگرد آن است. در واقع حلقه های زحل از فاصله نزدیک شامل بی شمار حلقه و شکاف است که از ذرات ریز خرده سنگ و یخ تشکیل شده اند و از فواصل دور به شکل حلقه جلوه گری می کند. منشاء پیدایش حلقه ها هنوز نامشخص است ولی طبق نظرستاره شناس فرانسوی ادوارد رش(Edvard Roche) حدّی برای حداقل فاصله اقمار تا سیاره وجود دارد که اگر قمری از حدّ فوق به سیاره نزدیکتر شود اثر متقابل جاذبه سیاره موجب متلاشی شدن آن شده و قطعات خرده شده آن همانند حلقه هایی به دور سیاره قرار می گیرند. تاکنون سفینه های کاوشگر پایونیر ۱۱(سال۱۹۷۹)، وویجر۱ (سال۱۹۸۰)، وویجر۲ (سال۱۹۸۱) و در حال حاضر سفینه کاسینی- هویگنس (ازسال ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۸) از این

سیاره دیدن کرده اند. این سفینه ها با ارسال عکسها و اطّلاعات ارزشمند، بسیاری از ناشناخته های این سیاره و اقمار شگفت انگیزش را کشف کرده اند. با بررسی دقیق تصاویر ارسالی این سفینه ها بیش از ۶۱ قمر برای این سیاره شناسایی شده است. یکی از کشفیات بزرگ سفینه وویجر آشکار سازی جوّ غلیظ ونارنجی رنگ در اطراف بزرگترین قمر زحل می باشد. این قمر تیتان نام دارد که قطری معادل ۵۱۵۰ کیلومترداشته که نیروی جاذبه آن برای نگه داشتن برخی گازها کافی است. مشخص شده که در جوّ مه آلود این قمر گازهای نیتروژن، هلیوم و متان یافت می شود.

حتی ممکن است دریاچه هایی نیز از نیتروژن و متان بر سطح تیتان وجود داشته باشد. سفینه کاسینی ـ هویگنس با ماموریت شناخت هر چه بیشتر این منظومه سیاره ای کوچک به فضا پرتاب شد و در سال ۲۰۰۴ میلادی با جدا شدن کاوشگر هویگنس از مدار گرد کاسینی و سقوط در جوّ تیتان به دانشمندان در شناخت هر چه بیشتر این قمر شگفت انگیز یاری رساند. البته ماموریت مدار گرد کاسینی تا سال ۲۰۰۸ میلادی ادامه دارد.
سیاره اورانوس(Uranus)
سیاره اورانوس (خدای آسمان اوّل و فرمانروای جهان) اولین سیاره کشف شده با ابزار رصدی است که درسال ۱۷۸۱ میلادی توسط ستاره شناس آماتور انگلیسی ویلیام هرشل (William Herschel) و با تلسکوپی که خود ساخته بود کشف گردید. البته او در ابتدا تصور می کرد که آن یک دنباله داراست! سیاره اورانوس با قطر استوایی ۵۱۱۲۰ کیلومتر یکی دیگر از سیارات غول گازی است که در فاصله دور ۶/۲۸۶۹ میلیون کیلومتری خورشید به دور آن گردش می کند. مدّت گردش انتقالی آن ۰۱۳/ ۸۴ سال زمینی به طول می انجامد و مدّت گردش وضعی اش ۲۴/۱۷ ساعت می باشد. چگالی این سیاره نیز همانند سیارات گازی دیگر کم و حدود ۳/۱ برابر چگالی آب

است.چگالی کم گویای آن است که ساختار داخلی اورانوس نیز همانند سیارات مشتری و زحل ولی در مقیاس کوچکتر است. اورانوس نیز عمدتاً از گاز هیدروژن و هلیوم و مقادیری نیز متان تشکیل یافته است. در واقع متان موجود در جوّ آن رنگ آبی مایل به سبز این سیاره را باعث شده است. ویژگی خاص این سیاره میل محوری استثنایی آن است. در واقع محور آن به اندازه ۸/۹۷ درجه کج شده است و به نظر می رسد که قطبین آن تقریباً در راستای صفحه مداری اش قرار گرفته اند و صفحه استوایی آن عمود بر صفحه مداری آن می باشد. لذا به اورانوس سیاره به پهلو خوابیده نیز می گویند.

این فقط قسمتی از متن مقاله است . جهت دریافت کل متن مقاله ، لطفا آن را خریداری نمایید
wordقابل ویرایش - قیمت 4700 تومان در 16 صفحه
سایر مقالات موجود در این موضوع
دیدگاه خود را مطرح فرمایید . وظیفه ماست که به سوالات شما پاسخ دهیم

پاسخ دیدگاه شما ایمیل خواهد شد