بخشی از مقاله
چکیده
برای بقاء حیات در جهان، زمین به عنوان یگانه مکان شناخته شده و بدون وجود طبیعت و منابع زنده هیچ گونه توسعه ای نمی تواند داشته باشد.هماهنگی بین رابطه انسان با طبیعت بدوأ نیاز به شناخت توانهای بوم شناختی طبیعی دارد بنابراین توسعه پایدار از لحاظ زیست محیطی،بدون تخریب،از نظر فنی مناسب و بجا و از نظر اقتصادی معقول و معتبر و به لحاظ اجتماعی مقبول می باشد درکنار توسعه پایدار،دستیابی به صنعت گردشگری نیازمند توجه به ابعاد اقتصادی،سیاسی،اجتماعی،فرهنگی و اکولوژیکی و زیست محیطی همراه با مدیریت کارآمد است که منجر به تداوم هستی و پایایی و پایداری در این صنعت خواهد شد.
باید آگاهانه دریافت که همه مردم در محیطی مشترک زندگی می کنند و از این رو باید حرمت محیط زیست را بپذیرند. اصل حرمت و حفظ محیط زیست، تعادل های زندگی آفرین طبیعت و حفاظت از شرایط حیات را در خود دارد. در این مقاله به تعاریف گردشگری، بررسی ابعاد اجتماعی و محیطی گردشگری و توسعه پایدار پرداخته شده است. روش تحقیق مقاله حاضر تحلیلی و توصیفی و بر پایه اسناد کتابخانه ای است و نتایج حاکی از این است توسعه پایدار منجر به حفظ اکوسیستم به عنوان سیستم زنده و پویا همراه با حفظ منابع طبیعی و گامی در پیشبرد صنعت گردشگری خواهد داشت.
مقدمه
با توسعه بیشتر گردشگری در قرن بیست و یکم،کسب و کارهای این صنعت باید مسائل محیط زیستی را در اولویت قرار دهند. اکنون گردشگری بزرگترین صنعت جهان است،بنابراین مسائل محیطی در مرکز توجه توسعه گردشگری تنها یک نیروی اقتصادی قدرتمند نیست،بلکه عاملی برای محیط فیزیکی به شمار می رود.چون در آینده توجه بیشتری به محیط خواهد شد.
گردشگری می تواند بهسازی محیط و فراهم آوردن مخارج لازم برای حفاظت و حراست از فرهنگ و تاریخ و تعیین محدودیتهای استفاده پایدار و حفاظت از جاذبه های طبیعی را به همراه داشته باشد در واقع گردشگری باید از یک طرف محیط و جاذبه های طبیعی را به گونه ای نگه داری و محفاظت کند که مردم به سفر به آنجا ادامه دهند و از طرف دیگر باید محدودیتهایی را بکار گیرد که پایداری واقعی مکان ها حفظ شود
مفهوم توسعه پایداردر سالهای اخیر به اهمیت و محبوبیت فراوانی رسیده است.خوشبختانه این مقوله در آینده در تمام سطوح اقتصادی و توسعه گردشگری،از محلی تا جهانی،نفوذ خواهد کرد.این محبوبیت لازم را بدست آورده است؛زیرا رویکردی است که همزمان با وعده دادن به حفاظت از استاندارد زندگی تا اندازه ای مشابه با موقعیتی که امروزه داریم ،این موضوع را نیز تایید می کندکه نمی توانیم به استثمار محیط جهانی مانند گذشته ادامه دهیم.با آن که در فعالیت دیگر بخش های اقتصادی نیز نگرانی هایی هست،اما با توجه به نقش گردشگری در مشارکت برای تامین رفاه بلند مدت زمین،گردشگری بسیار زیر ذره بین قرار گرفته است.
انتقادات مستقیمی که به گردشگری،از دیدگاه تاثیرات توسعه،وارد شده است بر تخریب منابع طبیعی و فرهنگی گردشگری متمرکز بوده است.پیداست آنچه گفته شد ارزیابی بسیار ساده ای از گردشگری و تاثیرات آن - هم مثبت و هم منفی - در کل محیط ماست.بدلیل ماهیت فراگیر و متنوع آن ،گردشگری بر بسیاری از عوامل ی که با رفاه اجتماعی و اقتصادی ما مرتبط است موثر است و از آنها هم تاثیر می پذیرد.استفاده از مواد نفتی برگشت ناپذیر ساده ترین مثال در این باره است.گردشگری به سوختی وابسته است که برای حمل و نقل مسافران در سراسر جهان مصرف می شود و البته باعث تولید گازهای گلخانه ای می شود
مفهوم گردشگری
واژه گردشگری معادل فارسی کلمه توریسم در زبان انگلیسی از ریشهای فرانسوی"تور" گرفته شده و به معنی حرکت چرخشی،عمل پیمودن،طی کردن پیرامون،سیر کردن و گردش نمودن است.و در جای دیگر این لغت از کلمه تور بخ معنای گشتن اخذ شده که ریشه در لغت لاتین ترنز به معنای دور زدن،رفت و برگشت بین مبدا و مقصد و چرخش دارد که از یونانی به اسپانیایی و فرانسه و در نهایت به انگلیسی راه یافته است
واژه گردشگری نخستین بار در سال1311،در مجله انگلیسی به نام مجله ورزشی مورد استفاده قرار گرفت. در آن زمان این لغت به معنای مسافرت به منظور تماشای آثار تاریخی و بازدید از مناظر طبیعی برای کسب لذت به کار می رفت تعریف این مفهوم با گذشت زمان تخصصی و دقیق تر شد
گردشگری به مفهوم دقیق کلمه عبارت است از مسافرت اشخاص که به طور موقت از محل مسکونی خود دور می شوند تا نیازهای حیاتی و فرهنگی و شخصی خود را به شکل مصرف کنندگان کالاهای اقتصادی و فرهنگی برآورد کنند.
گردشگری عبارت است از مجموعه تغییرات مکانی انسانها و فعالیتهایی است که از آن منتج می شوند این تغییرات خود ناشی از یک واقعیت پیوستن خواستهایی است که انسان را به جابجایی وادار می کند و در هر شخصی به صورت بالقوه با شدت و ضعف متفاوت وجود دارد.
تاریخچه گردشگری
گردشگری شهری در جهان به عنوان یک صنعت قابل توجه و متمایز،از دهه 90 ظهور و گسترش یافت.قدمت گردشگری شهری به دهه 60 برمی گردد.کشور ایران بطور مشهود از دهه 1330 نسبت به گردشگری قدمهای آهسته ای برداشته است.علل رشد تدریجی این حرکت در آن زمان و در دهه های بعد از آن، از یک سو توجه به بهبود نسبی سیستم راه حمل و نقل کشور طی سالهای 1328-1357، پنج برنامه به اصطلاح جامع راه حمل و نقل اعم از ایجاد و تامین راه های نیمه تمام ،راه آهن،بنادر و فرودگاه های کشور به اجرا درآمد. و از سوئی دیگر اجرای اصطلاح طرح جامع جهانگردی در سال 1353 بود که با فراهم شدن امکانات نسبی اندکی به این صنعت توسعه بخشیده شد
مفهوم توسعه پایدار:
طبق تعریف کمیسیون براتلند:
توسعه پایدار توسعه ی است که نیازهای فعلی را بدون خدشه دار کردن توانایی نسل آینده برآورده ساخته،نیازهای خود را نیز پاسخ گوید
