بخشی از مقاله
مقدمه
پادشاهان و اشراف همیشه حامیان بزرگ هنر و ادبیات بوده اند و اهل هنر تحتسرپرستی این شاهان تشویق شدند و هنرشان را به اوج کمال رساندند. امروز هزاران نسخ خطی، میناتور و دیگر آثار خطی، که در کتابخانه ها و موزه هاي سراسر جهان نگهداري میشود، شاهد آن است. علاوه بر سرپرستی هنرمندان، نگه داشتن گنجینه اي از نسخ خطی در کتابخانه، علامت بزرگی و قدرت شاهان بوده است.
از شناسنامه ها و تاریخ هاي نگاشته شده در نسخ خطی روشن می شود که مدرسه و خانقاه هم مراکز تولید نسخه هاي خطی بوده اند2 اما هنوز هیچ نشانی از کارگاه سلطنتی و یا جایی شبیه آتلیه هاي امروزي در دست ما نیست تا اطلاعات بیشتري درباره تولید نسخه خطی شاهی یا سلطنتی به ما ارائه کند. هدف مقاله ي حاضر بررسی و تحلیل سیر کتابت نُسخ خطی در دربار امراء و شاهان بر اساس تصاویر مینیاتوري موجود در این زمینه است.
متن اصلی
اسناد تاریخی نشان می دهند که در اسپانیا در زمان امویان در حومه شرقی کوردوبا3 تنها 170 زن در کتابت نسخه اي از قرآن به خط کوفی مشغول بودند. هم چنین از استفاده از زندانیان و بردگان نیز در تولید نسخه خطی سخن به میان آمده است؛ اما این نکته هنوز بطور کلی روشن نیست که آیا این زندانیان در جاي خاصی یا در آتلیه ايکار می کردند؟ چون براي تهیه کردن یک نسخه شاهی هماهنگی و همانندي بین اهل فنون اجباري بود. بوداق قزوینی، نویسنده جواهر الاخبار می نویسد که در قرن شانزدهم میلادي در شیراز تمام خانواده در تولید یک نسخه در گیر بودند.
ترجمه
»در شیراز تعداد زیاد از خوشنویسان خط نستعلیق هستند که از یکدیگر کپی می کنند و تمایز آنها از یکدیگر غیرممکن است. زنان شیرازي کاتب هستند و اگر بی سواد هم باشند، کپی می کنند، گویی نقاشی بکشند. مؤلف از شیراز بازدید کرده و بر این نکته صحه می گذارد که در همه خانه هاياین شهر،زن کپی کار، شوهر مینیاتور کار، دختر تزیین کار و پسر صحاف است. بنابراین هر نوع کتاب می تواند توسط یک خانواده تولید شود.«
