whatsapp call admin

دانلود مقاله بررسی روش ارزش گذاری حق برداشت مخصوص (SDR)

word قابل ویرایش
19 صفحه
8700 تومان
87,000 ریال – خرید و دانلود

بررسی روش ارزش گذاری حق برداشت مخصوص (SDR)
چکیده:
این گزارش مبانی روش های ارزیابی SDR و نرخ بهره آن که در مقاطع پنجساله توسط هیات مدیره صندوق بین المللی پول انجام می گیرد و ارزیابی جدیدی که از اول ژانویه سال ۲۰۰۱ موثر واقع می شود و نیز روش ارزیابی که مطابق با تصمیم هیات مدیره صندوق در سال ۱۹۸۰ است مورد بررسی قرار می دهد. نکات مهم و نتایج حاصل از این گزارش به شرح زیر است.

* در سپتامبر ۱۹۹۸ هیات مدیره موافقت خود را با یک راه حل موقت جایگزینی خودکار یورو به جای مارک و فرانک فرانسه در سبد SDR, اعلام نمود. گزارش حاضر پیشنهاد می کند که با تغییر دادن روش ارزیابی SDR از روش مبتنی بر عضویت به روش مبتنی بر واحد پول, یورو بطور کامل در سبد SDR وارد شود. ارزش گذاری سبد نیز شامل ارزش گذاری همان چهار واحد پول حاضر (دلار, پوند, ین و یورو) می شود.

* با وجود واحد پول مشترک اروپایی که مورد پذیرش چند عضو اصلی صندوق است, روش مبتنی بر عضویت مشکلات اجتناب ناپذیری را بدنبال دارد و نیز معیار تصمیم ۱۹۸۰ هیات مدیره صندوق در خصوص تعیین وزن ارزهای موجود در سبد SDR نمی تواند با وجود پول مشترک اروپایی بکار گرفته شود. بویژه روش جاری ارزیابی SDR این سئوال که آیا تقاضا برای یورو به عنوان یک ذخیره دارایی بیشتر منعکس کننده وضعیت اقتصادی داخلی و خارجی کل حوزه پول مشترک اروپایی است یا تک تک کشورهای عضو حوزه پول اروپایی پاسخ نمی دهد.

* روش مبتنی بر واحد پول بطور کلی با فرم ارزش گذاری ”سبد استاندارد” و با اصول پذیرفته شده کلی ارزش گذاری SDR سازگار است. بر این اساس تصریح می شود که ارزش SDR بر حسب واحدهای پول عمده استوار شود. در حالیکه وزن های واحدهای پول موجود در سبد SDR باید منعکس کننده اهمیت نسبی آنها در تجارت جهانی و سیستم مالی بین المللی باشد.

* پیشنهاد شده که برای بهبود معیار انتخاب ارزهای سبد SDR در هیات مدیره تصمیماتی در رابطه با ویژگی ”قابلیت استفاده آزاد ارزهای سبد SDR” (طبق ماده ۳۰ (f) اساسانامه) و تعیین متغیرهای اقتصادی جاری بکار گرفته شده برای انتخاب ارزهای موجود در سبد و تعیین وزن آنها اتخاذ گردد. بویژه در روش مبتنی بر واحد پول, صادرات کالاها و خدمات در مورد صادراتی که بین اعضا اتحادیه انجام می گیرد, مستثنی شود.

* در این گزارش استفاده از متغیرهای کمکی بخش مالی در روش ارزیابی SDR, با توجه به افزایش قابل ملاحظه جریانات مالی بین المللی خصوصی در سالهای اخیر که در روش جاری ارزیابی SDR و در جریان تجارت مالی با یکدیگر در نظر گرفته نشده مورد بررسی قرار می گیرد.

* در این گزارش پیشنهاد شده که بر اساس روش مبتنی بر واحد پول بجای نرخ ابزارهای مالی جاری فرانسه و آلمان نرخ بین بانکی یورو (۱) در سبد نرخ بهره SDR وارد شود. همچنین پیشنهاد می شود که بجای نرخ گواهی سپرده خصوصی سه ماهه که اخیرا“ در سبد نرخ بهره SDR قرار گرفته نرخ برات دولتی سیزده هفته ای دولت ژاپن قرار گیرد و نرخ اسناد خزانه سه ماهه انگلیس و آمریکا در سبد نرخ بهره SDR باقی بماند.
* در خاتمه به بررسی سبد پیشنهادی SDR طی سالهای ۲۰۰۵-۲۰۰۱ و تصمیم هیات مدیره در مورد ترکیب و وزن ارزهای آن (که در اول ژانویه ۲۰۰۱ عملی می شود) پرداخته می شود.

۱- Euro Interbank Offered Rate (Euribor)
روش عملی تعیین ارزهای متشکله و وزن آنها در سبد SDR
بر اساس تصمیم ۱۹۸۰ هیات مدیره صندوق, روش مبتنی بر عضویت برای ارزش گذاری سبد SDR به شرح زیر بوده است:
– – انتخاب؛ ارزهای موجود در سبد SDR واحدهای پولی ۵ کشور عضو صندوق است که بیشترین صادرات کالاها و خدمات را طی یک دوره ۵ ساله – قبل از تاریخ موثر شدن تجدید نظر در ارزش گذاری- داشته اند.

– – وزن ها؛ درصد وزنی ۵ ارز انتخابی در ارزش گذاری سبد SDR منعکس کننده مجموع ارزش های صادرات کالاها و خدمات و بیلان ارزی اعضا دیگر صندوق از ارزهای مذکور در سبد در طول ۵ ساله مذکور می باشد.
– – بررسی؛ فهرست ارزهای موجود در سبد و درصد وزن های آنها در ارزش گذاری سبد SDR هر پنج سال یکبار مورد تجدید نظر قرار می گیرد و هدف از این بررسی این است که ترکیب پایدار سبد حداقل برای یک دوره زمانی ۵ ساله حفظ شود.

ارزش گذاری سبد SDR: تعیین میزان ارزهای موجود در سبد و وزن روزانه آنها
• • میزان ارزهای موجود در سبدSDR , در آخرین روز کاری قبل از تاریخی که سبد جدید SDR بکار گرفته شود. در آن روز میزان ارزهای موجود در سبد با استفاده از وزن هایی که توسط هیات مدیره تعیین شده و با استفاده از میانگین نرخ ارز برای هر یک از آن ارزها طی سه ماهه قبل از آن تعیین می شود. از طرفی برای اطمینان از اینکه ارزش SDR, پیش و بعد از تجدید نظر در سبد یکسان باشد میزان ارزهای موجود در سبد تا حدودی تعدیل می شود.
• • میزان ارزهای موجود در سبد تا دوره پنجساله بعد ثابت می ماند. وزن واقعی هر ارز نیز بمنظور تعیین ارزش سبد SDR بطور روزانه با تغییر در نرخ ارزهای موجود در سبد تغییر می کند. به عنوان مثال ارزش SDR بر حسب دلار در ۳۱ مه ۲۰۰۰ در جدول زیر محاسبه شده و وزن های تطبیقی نیز نشان داده شده است.
ارزش گذاری SDR
ارز وزن تقریبی اولیه در سال ۱۹۹۵ میزان ارزها بر اساس ماده قانونی ۱-۰ نرخ ارز (۱) در ۵/۳۱/۲۰۰۰ برابری دلار وزن واقعی در ۳۱/۵/۲۰۰۰
یورو (آلمان) ۲۱ ۲۲۸۰/۰ ۹۳۰۵/۰ ۲۱۲۱۵۴/۰ ۱۶
یورو (فرانسه) ۱۱ ۱۲۳۹/۰ ۹۳۰۵/۰ ۱۱۵۲۲۸۹/۰ ۹
ین ژاپن ۱۸ ۲/۲۷ ۲۹/۱۰۷ ۲۵۳۵۱۹/۰ ۱۹
پوند استرلینگ ۱۱ ۱۰۵/۰ ۴۹۴۹/۱ ۱۵۶۹۵۴/۰ ۱۲
دلار آمریکا ۳۹ ۵۸۲۱/۰ ۱ ۵۸۲۱۰۰۰/۰ ۴۴
۱ دلار آمریکا – – – ۳۲۰۰۲/۱ ۱۰۰
۱) نرخ ارز بر حسب واحدهای پول بر حسب دلار, بجز یورو و پوند که بر حسب دلار بیان می شود
چشم انداز عملی و نظری ارزش گذاری SDR و یورو
با وجود یورو به عنوان واحد پول ۱۱ کشور عضو صندوق بین المللی پول, تداوم معیار مبتنی بر واحد پول برای انتخاب و وزن های بکار گرفته شده درسبد SDR بر اساس تصمیم ۱۹۸۰ صندوق بین المللی پول مورد تردید قرار می گیرد. بر اساس تصمیم فوق روش ارزیابی SDR مبتنی بر عضویت با پذیرش نمایندگی یورو بجای پول ملی آلمان و فرانسه در سبد SDR مورد قبول قرار گرفت. اما این راه حل موقتی, یورو را به عنوان پول داخلی ۹ عضو اتحادیه که پول واحد اروپایی را پذیرفته بودند, در نظر نمی گرفت. همچنین تعیین وزن ارزهای موجود در سبد SDR با وجود پول مشترک اروپایی مشکل است. در تصمیم فوق فرض می شود که هر یک از کشورهای اصلی عضو صندوق بین المللی پول که پول واحدی دارند به این معنی است که یک ارتباط یک به یک بین اعضا و واحدهای پول ملی آنها وجود دارد و این مانع برای پول مشترک وجود ندارد.
همچنین با توجه به صادرات اعضا اتحادیه پولی با یکدیگر, برای رسیدن به تراز ذخایر رسمی یورو که با صادرات اعضا در دست سایر اعضا قرار می گیرد, تصمیم ۱۹۸۰ هیات مدیره صندوق در خصوص ارزش گذاری SDR, مشخص نمی کند که چگونه ذخایر رسمی تعیین شده به یورو و خارج از سطح پوشش یورو به اعضا اتحادیه پول اروپا اختصاص داده شود (آلمان و فرانسه). البته این امکان وجود دارد که در اجرای تصمیم فوق, ذخایر یورو ۱۹۹۹ را به استفاده آلمان و فرانسه اختصاص دهیم. برای مثال سهم بانک فرانسه و بوندز بانک در سرمایه بانک مرکزی اروپا, در هر صورت هر روشی برای اختصاص (تقسیم) ذخایر یورو در دست مقامات پولی خارج از سطح پوشش یورو به کشورهای عضو اتحادیه پول اروپا, شامل عوامل انتخابی می شود و دقیقا” منعکس کننده الزامات اقتصاد هر یک از کشورهای عضو اتحادیه نیست.

ارزیابی SDR تحت روش مبتنی بر واحد پول
به دلیل مشکلات عملی و مفهومی اجتناب ناپذیر در اداره و اجرای معیار مبتنی بر عضویت در انتخاب ارزها و وزن آنها در سبد SDR و با توجه به ایجاد پول مشترک اروپایی پیشنهاد شد که برای ارزش گذاری SDR بطرف روش مبتنی بر واحد پول رفت اما این انتقال نیاز به بررسی معیاری برای انتخاب هر یک از ارزهای داخل سبد و وزن آنها دارد.
انتخاب ارزهای داخل سبد
استفاده از صادرات کالاها و خدمات به عنوان تنها معیار برای انتخاب ارزهای موجود در سبد به تصمیم هیات مدیره صندوق در سال ۱۹۷۴ در این خصوص و معرفی نخستین سبد SDR بر می گردد. در آن زمان استفاده از معیار سهم کشورها در صادرات کالاها و خدمات یک روش مناسب و عملی ایجاد موازنه بین دو هدف متضاد بود. از یک طرف این تمایل وجود داشت که تعداد کافی از ارزها درسبد وجود داشته باشد بطوریکه هیچکدام از آنها نتوانند اثر نامطلوبی روی ارزش SDR بگذارند و از طرف دیگر این نیاز وجود داشت که از مشکلات عملی ناشی از شامل شدن ارزهای بسیار محدود در سبد اجتناب شود. بر این اساس در سال ۱۹۷۴ توافق شد که ارزش گذاری SDR بوسیله ارزش برابری آن با مجموع وزن واحد پول ۱۶ کشوری که

سهمشان در صادرات کالاها و خدمات طی ۵ سال ۱۹۷۲-۱۹۶۸ بیشتر از ۱% از کل صادرات جهان بوده, انجام شود. در سال ۱۹۸۰ هیات مدیره صندوق تصمیم گرفت که تعداد ارزهای موجود در سبد SDR از ۱۶ ارز به ۵ ارز کاهش یابد و در سال ۱۹۸۱ نیز از تصمیم عملی شد. تصمیم فوق چند اثر داشت, ازجمله اینکه به افزایش استفاده از SDR کمک می کرد, بطوریکه با ساده شدن ارزش گذاری آن در معاملات خصوصی نیز بکار برده می شد. دوم اینکه این ضرورت حاصل می شود که ارزش گذاری سبد SDR سازگار و هماهنگ با سبد نرخ بهره SDR (که شامل ۵ ابزار مالی) باشد, شرایطی که با وجود تعداد ۱۶ ارز در سبد SDR امکان نداشت. اما هیات مدیره صندوق کماکان استفاده از معیار صادرات کالاها و خدمات برای انتخاب ۵ کشوری که واحد پولشان در سبد SDR قرار گیرد, استفاده کرد و این ارزها شامل دلار آمریکا, ین ژاپن, مارک آلمان, فرانک فرانسه و پوند استرلینگ بود.

پیشنهاد هیات مدیره صندوق بین المللی پول در استفاده از روش مبتنی بر واحد پول برای ارزیابی SDR و کاهش تعداد ارزهای موجود در سبد از ۵ ارز به ۴ ارز با معرفی یورو مساله تجدید نظر در معیار انتخاب ارزهای موجود در سبد SDR مطرح می شود. بطوریکه گفته می شود سهم یک کشور از صادرات جهانی به عنوان معیاری از سهم آن در سبد SDR لزوما” به معیار معتبر در مورد استفاده از واحدهای پول آن در نقل و انتقالات بین المللی و یک معیار دقیق و درست از ابعاد (۱) بازارهای مالی (بویژه باتوجه به رشد سریع و گسترده بازارهای سرمایه در ۲۰ سال گذشته) محسوب نمی شود. همچنین با عنایت به نقش SDR به عنوان یک ذخیره دارایی رسمی باید گفت که انتخاب ارزهای متشکله سبد بر اساس ارزش صادرات کالاها و خدمات کشورها به شرط لازم است اما کافی نیست. بر این اساس هیات مدیره معتقــد است که یک معیـار
۱- Depth & Breadth
کمکی برای انتخاب ارزهای موجود در سبد بکار گرفته شود. بر این اساس دو روش زیر را پیشنهاد می کنند.
* در روش اول معیار انتخاب واحد پول در سبد SDR, علاوه بر میزان صادرات و کالاها و خدمات که با آن واحد پول انجام می گیرد, می بایستی واحد پول انتخابی توسط هیات مدیره صندوق به عنوان ”ارز قابل استفاده بدون محدودیت” (۱) شناخت شده باشد (طبق ماده f35 اساسنامه صندوق) منظور آن واحد پولی است که بطور گسترده وسیله پرداخت معاملات بین المللی است و بطور وسیعی در بازار ارز مبادله می شود. در سال ۱۹۷۷ هیات مدیره صندوق پیشنهاد داد معیار تعیین یک نوع ارز به عنوان ارز قابل استفاده بدون محدودیت,

گستردگی استفاده از آن ارز برای نقل و انتقالات بین المللی و تجارت کالا و خدمات و تسویه معاملات بین المللی و نیز بر اساس حجم نسبی نقل و انتقالات سرمایه به آن ارز باشد. بر این اساس پیشنهاد شد که مجموع ذخیره رسمی از آن واحد پول به عنوان معیاری از میزان گستردگی آن ارز در پرداخت های بین المللی بکار گرفته شود. در این راستا بر آورد گستردگی تجارت آن ارز (واحد پول) در بازارهای ارز خارجی نیز, بر اساس حجم نقل و انتقالات, وجود بازارهای سلف و شکاف بین قیمت خرید و فروش آن واحد پول ظرفیت جذب و اب

عاد خارجی آن ارز (تا چه میزانی آن ارز در بازار وجود دارد و مورد معامله و نقل و انتقالات قرار می گیرد) نیز بمنظور اطمینان از اینکه کشور عضو قادر به خرید و فروش میزان قابل توجهی از یک ارز در هر زمان می باشد – بدون اینکه تغییر قابل توجهی در نرخ ارز اتفاق افتد- لازم است که مورد توجه قرار گیرد. بر اساس این معیارها هیات مدیره صندوق در سال ۱۹۷۸ اعلام نمود که مارک آلمان, فرانک فرانسه, ین ژاپن و پوند استرلینگ و دلار آمریکا بدون محدودیت قابل استفاده هستند. با معرفی یورو در ابتدای سال ۱۹۹۹ بجای مارک و فرانک در ارزیابی سبد SDR, تعداد ارزهای قابل استفاده بدون محدودیت از ۵ ارز به ۴ ارز کاهش یافت.
* در روش دوم نیز معیار انتخاب ارزهای متشکله سبد SDR همان صادرات کالاها و خدمات و ذخایر است. از این معیار برای تعیین وزن هر یک از ارزها برای ارزش گذاری سبد SDR استفاده می شود. در روش دوم برای تعیین تقاضای بین المللی یک ارز بمنظور انتخاب ارزهای سبد SDR هم انتقالات سرمایه و هم معاملات انجام شده توسط یک ارز در نظر گرفته می شود.
۱- Freely Usable
هر دو روش انتخاب ارز سبد SDR بنظر مناسب می آیند. اما ”مفهوم ارزهای قابل استفاده بدون محدودیت” هر چند که صریحا” در تصمیم هیات مدیره در خصوص ارزش گذاری SDR ذکر نشده است. اما مسائلی که در مورد مفهوم ارز قابل استفاده بدون محدودیت وجود دارد, نقش مهمی در تصمیم هیات مدیره در خصوص ارزش گذاری SDR وجود دارد. تصمیمات اولیه هیات مدیره صندوق در خصوص ترکیب سبد, موازنه ای بین مشکلات عملی انتخاب ارزهای نماینده و مشکلات اجتناب ناپذیر ناشی از وارد کردن ارزهای ضعیف را بدست می دهد. با

تصمیم ۱۹۸۰ هیات مدیره صندوق تعداد ارزهای موجود در سبد برای ارزش گذاری SDR از ۱۶ ارز به ۵ ارز کاهش یافت و این امر به درجه اطمینان به ارزهای موجود در سبد SDR از نظر گسترش و اهمیت آنها در بازارهای ارز کمک کرد و این خود عامل مهمی در مفهوم ”ارز قابل استفاده بودن محدودیت”‌ است. استفاده از معیار صادرات کالاها و خدمات و موجودی ذخایر ارزی برای تعیین ارزهای سبد SDR,‌ هماهنگی بین انتخاب ارزهای سبد SDR و وزن آنها را تضمین می کند. این معیار ضمن اینکه از شفافیت برخوردار است, با نقش SDR به عنوان ذخیره دارایی نیز سازگار است. در شرایط جاری, این روش و روش پیشنهاد ”ارز قابل استفاده بودن محدودیت” ترکیب یکسانی از سبد ارزش گذاری SDR را ارائه می دهند. استفاده از مفهوم ” ارز قابل استفاده بودن محدودیت” به عنوان معیاری برای انتخاب ارزهای سبد SDR روش بهتری است. علاوه بر این در روش فوق با بکارگرفتن ذخایر رسمی, لزوما” چند شاخص دیگر در

رابطه با وسعت و عمق بازارهای مالی را نیز مورد توجه و نظر قرار می دهد. اما اتکا به یک روش کمی (انتخاب ارزهای سبد SDR صرفا” بر مبنای مجموع صادرات کالاها و خدمات و ذخایر رسمی ارزی خاص) لزوما” تضمینی بر استفاده وسیع از ارزهای سبد SDR در آینده نیست. همچنین یک روش صرفا” کمی, مطابقت نرخ بهره کوتاه مدت با نرخ بهره سبد SDR را تضمین میکند. بنابراین صندوق بین المللی پول معتقد است که باید هیات مدیره پاره ای ملاحظات را در خصوص ارزهای سبد SDR به عمل آورد به گونه ای که اطلاعات موجود را در مورد استفاده واقعی از آنها در بازارهای مالی را به حساب آورده و در نظر داشته باشد.

از نظر صندوق بین المللی پول در نظر گرفتن معیار ارزهای قابل استفاده بدون محدودیت برای انتخاب ارزهای لحاظ در سبد SDR ضمن اینکه بیانگر تحول منطقی تصمیمات قبلی هیات مدیره صندوق در این خصوص است, به عنوان روشی جایگزین روش انتخاب ارزهای موجود در سبد بر اساس معیار صادرات کالاها و خدمات بعلاوه ذخایر, ضمن آنکه مزیت روش فوق را دارد عیبهای بالقوه آن روش را نیز ندارد. بر این اساس کارشناسان صندوق بین المللی پول پیشنهاد می کنند که هیات مدیره رسما” این تصمیم را بپذیرد که معیار انتخاب ارزهای سبد SDR (پول ملی یک کشور با یک اتحادیه پولی) علاوه بر معیار بیشترین صادرات کالاها و خدمات انجام گرفته شده توسط آن ارز, لازم است که آن واحد پول به عنوان ارز قابل استفاده بدون محدودیت نیز شناخته شده باشد.

بمنظور تعیین وزن ارزهای موجود در سبد SDR هیات مدیره مخالف روش مبتنی بر تجارت صرف است. حتی در هنگام تعیین وزن ارزهای سبد SDR در سال ۱۹۷۴, هیات مدیره تصمیم گرفت سهم دلار آمریکا را در سبد افزایش دهد زیرا سهم دلار آمریکا در نقل و انتقالات مالی بطور قابل ملاحظه ای بیشتر از سهم دلار آمریکا در صادرات کالاها و خدمات جهانی بود. هیات مدیره صندوق در ۱۹۷۸ نیز تصمیم گرفت ذخایر رسمی را برای تعیین وزن ارزهای سبد SDR در نظر بگیرد (علاوه بر صادرات کالاها و خدمات), این وزن ها در واقع تعیین کننده ارزهای نماینده در نقل و انتقالات بین المللی است و شامل نقل و انتقالات مالی بوسیله ارزهای نماینده نیز می شود.

به هر حال انتقال به یک روش مبتنی بر واحد پول – بمنظور تعیین ارزهای متشکله سبد SDR – نیاز به تعریف مجدد متغیرهای اقتصادی بکار گرفته شده در تعیین و انتخاب ارزهای سبد SDR دارد (صادرات کالاها و خدمات و ذخایر رسمی), متغیرهای اقتصادی مذکور نیز باید ترجیحا” منعکس کننده خصوصیات واحدهای ارز متشکه سبد SDR باشند تا خصوصیات اعضا بر این اساس در مورد اتحادیه های پولی, صادرات کالاها و خدمات آنها باید مستثنی از تجارت داخلی بین اعضا اتحادیه باشد و ذخایر رسمی اتحادیه نیز بصورت واحدهای پولی انتخاب و نگهداری شده توسط مقامات پولی خارج از کشور عضو یا اتحادیه پولی تعریف شود.
با توجه به اینکه ارزش صادرات لزوما” یک شاخص مناسب در مورد میزان استفاده بین المللی از یک ارز خاص در سفارش های تجاری نیست, بنابراین می توان این موضوع را مورد بررسی قرار داد که آیا ادامه بکارگیری صادرات کالاها و خدمات به عنوان یک معیار در انتخاب ارزهای سبد SDR و تعیین وزن ها مناسب است. بنابراین بحثی که می تواند در مورد روش مبتنی بر واحد پول انجام گیرد, معیار مطرح برای انتخاب ارزهای سبد و وزن آنها است, این معیار باید سفارش های تجاری انجام شده با آن واحد پول باشد. این معیار هماهنگ و هم تراز با معیار واحد پول ذخایر رسمی خواهد بود. اما این روش در عمل با مشکل مواجه می شود, چون اطلاعات در مورد واحد پول سفارش های تجاری بسیاری از کشورهای عضو در دسترس

نیست. در این شرایط صندوق بین المللی پول در حال حاضر واحدهای پولی استفاده شده در سفارش های تجاری را به عنوان معیار انتخاب و تعیین وزن ارزهای سبد SDR بکار نمی گیرد. اما به هر حال در نظر گرفتن ذخایر رسمی در تعیین وزن ارزهای سبد SDR مناسبت دارد. زیرا منعکس کننده نقش SDR به عنوان یک دارایی مالی است. در عمل SDR فقط توسط بانکهای مرکزی برای تکمیل دارایی های ذخیره نگهداری می شود. در این شرایط قابل قیاس ترین متغیرهای اقتصادی مربوطه برای SDR ترکیب ذخایر رسمی در دست بانک مرکزی است

که می تواند به عنوان مبنایی برای وزن ارزهای موجود در سبد نیز مورد توجه قرار گیرد. اما صرف استفاده از ذخایر رسمی در تعیین وزن ارزهای سبد SDR باعث خواهد شد که دلار آمریکا به عنوان یک ارز عمده مورد استفاده, وزن زیادی در سبد داشته باشد زیرا در پایان سال ۱۹۹۹ حدود ۶۴% از ذخایر رسمی بانکهای مرکزی در جهان به دلار آمریکا بوده است. تکیه بر ذخایر رسمی برای تعیین وزن سبد SDR نه تنها سبب خواهد شد که یک ارز خاص اثر بیش از اندازه ای روی ارزش SDR بگذارد بلکه نوسانات ارزش SDR بر حسب آن ارز عمده داخل سبد زیاد می شود. به همین دلیل پیشنهاد می شود که ترکیبی از صادرات و ذخایر رسمی در تعیین ارزش سبد SDR در نظر گرفته شود.

در روش جاری ارزش گذاری SDR, افزایش قابل توجه جریان های مالی بین المللی در اهمیت نسبی تعیین شده برای جریان معاملات و تجارت متقابل منعکس نمی شود. تحت روش جاری صادرات کالاها و خدمات سالانه ۵ ارز سبد SDR در حدود سه برابر موجودی ذخیره اعضا از آن ارزها است, وزن صادرات کالاها و خدمات در محاسبه ارزش SDR نیز در حدود سه برابر ذخیر رسمی است. اهمیت نسبی دو متغیر اقتصادی (صادرات کالاها و خدمات و ذخایر ارزی) منجر به این می شود که وزن نسبی کمتری به عوامل مالی داده شود. علاوه بر این افزایش سریع جریان های مالی بین المللی در سالهای اخیر در بخش های بزرگی نقل و انتقالات (معاملات) خصوصی را منعکس می کند؛ در حالیکه ارزش گذاری SDR بر اساس ترکیب ارزهای خارجی موجود در آن منعکس کننده تصمیمات موسسات اقتصادی دولتی در مورد ذخیره موجودی ها است.

در بررسی های قبلی ارزش گذاری سبد SDR (سالهای ۱۹۸۵, ۱۹۹۰ و ۱۹۹۵) برای تعیین وزن های نسبی ارزهای تشکیل دهنده سبد SDR, هیات مدیره متغیرهای مالی کمکی را معرفی کرد اما همچنان محاسبه وزن ها بر حسب سهم آنها در صادرات و موجودی ذخایر بین المللی را نیز تایید کرد. بررسی های قبل تر از آن نیز به این نتیجه رسیدند که متغیرهای مالی کمک تاییدی بر درجه بندی اهمیت نسبی ارزهای متشکله سبد بر اساس حجم تجارت و ذخایر ارزی است. محاسبات برای دوره ۹۹-۹۵ نیز تایید می کنند که مشارکت متغیرهای

مالی کمکی ترکیب سبد SDR را تغییر نمی دهد اما به هر حال استفاده از متغیرهای مالی کمکی روی وزن ارزهای داخل سبد اثر دارد. به هر حال با موافقت در بکارگیری شاخص های مالی کمکی, سهم هر یک از ارزها در سبد SDR تغییر می کند؛ بطوریکه سهم آنها وابسته است به وزنی که به متغیرهای مالی کمکی و ذخایر در مقایسه با متغیرهای تجارت داده می شود و نیز بستگی به انتخاب متغیرهای مالی خاص دارد.

مساله قابل توجه دیگر این است که آیا تغییرات وسیع در روش ارزش گذاری SDR – مانند معرفی متغیرهای مالی کمکی – پیش از اینکه اطلاعات مفصل تر در مورد بکارگیری بین المللی یورو در دسترس قرار گیرد, تحقق خواهد یافت. ارزشیابی روندهای بلندمدت که برای بررسی ارزش گذاری SDR بسیار مهم است با وجود یورو و مسایل مربوط به پوشش آماری آن پیچیده شده است. برای مثال سازگاری اطلاعات در مورد وام بانکی بین المللی و اوراق قرضه خارجی به یورو در مقایسه با اطلاعات مربوط به واحدهای پولی قبلی یورو بخاطر نیاز به ابطال و خارج کردن جریان های مالی داخلی ۱۱ کشور اروپایی پیچیده شده, علاوه بر این, دسترسی به اطلاعات در مورد نقش واحدهای پول در سرمایه گذاری های بین المللی محدود است.

برای مثال اطلاعات تهیه شده توسط بانک تسویه جهانی بین نقش تامین مالی بین المللی یک واحد پول خاص و استفاده از آن واحد پول سرمایه گذاری بین المللی تمایزی قایل نمی شود. در همین رابطه شواهد حاکی از آن هستند که گسترش نقش تامین مالی خارجی یورو سریعتر از توسعه نقش آن به عنوان واحد پولی سرمایه گذاری بین المللی بوده است. در مجموع با توجه به وجود اطلاعات بسیار محدود در خصوص کاربرد بین المللی یورو پیشنهاد می شود که بکارگیری متغیرهای مالی کمک برای ارزش گذاری سبد SDR می بایست تا

تکمیل بیشتر اطلاعات موجود به تعویق بیافتد. علاوه بر این هنوز تحلیل های صورت گرفته در خصوص مشارکت متغیرهای مالی کمکی برای تعیین وزن ارزهای موجود در سبد SDR مشخص نیست. از طرفی چون اصولا” بازار خصوصی برای دارایی های مشخص شده به SDR وجود ندارد و از SDR به عنوان ابزاری برای پوشش دادن خطرات ناشی از تغییرات نرخ ارز و نرخ بهره استفاده زیادی نمی شود؛ علاوه بر این با وجود گسترش معاملات سواپ, قراردادهای آتی و اختیار معامله که به سرمایه گذاران اجازه می دهد ساختار بدهی و دارایی خود را به ارزهای عمده و مهم هماهنگ کنند؛ تعیین متغیرهای کمکی برای ارزش گذاری SDR بسیار بحث انگیز و مشکل است. به همین دلیل صندوق در حال حاضر معرفی متغیرهای مالی کمکی برای تعیین ارزش گذاری وزن ارزهای سبد SDR , را توجیه نمی کند.
وزن ارزهای موجود در سبد SDR در زمان های مختلف
۱۹۸۵-۱۹۸۱ ۱۹۹۰-۱۹۸۶ ۱۹۹۵-۱۹۹۱ ۲۰۰۰-۱۹۹۶ جاری (۲۰۰۰/۳/۵) روش مبتنی بر واحد پول پیشنهاد شده ۲۰۰۵-۲۰۰۱
دلار ۴۲ ۴۲ ۴۰ ۳۹ ۴۴ ۴۴
یورو – – – – ۲۵ ۲۹
مارک آلمان ۱۹ ۱۹ ۲۱ ۲۱ ۱۶(۱) –
فرانک فرانسه ۱۳ ۱۲ ۱۱ ۱۱ ۹(۲) –

ین ژاپن ۱۳ ۱۵ ۱۷ ۱۸ ۱۹ ۱۵
پوند استرلینگ ۱۳ ۱۲ ۱۱ ۱۱ ۱۲ ۱۲
۱) یورو (آلمان) ۲) یورو (فرانسه)
اجرای عملی روش مبتنی بر واحد پول جهت ارزیابی SDR

انتقال به روش فوق نیاز به تغییر شاخص انتخاب ارزهای متشکله سبد SDR و وزن های هر یک از آنها دارد که بر اساس تصمیم صندوق از ۱۹۸۰ برای ارزیابی سبد SDR مورد استفاده قرار می گیرد. در روش جاری ارزیابی SDR مهمترین تغییری که پیشنهاد شده این است که واحدهای پولی چهار کشور عضو یا اتحادیه های پولی (مجموع کشورهایی که دارای پول واحد و بانک مرکزی مشترک هستند) که دارای بیشترین صادرات هستند مورد نظر قرار گیرد. بنابراین بر این اساس طی سالهای ۹۹-۹۵ در سبد SDR چهار واحد پولی, یورو, دلار, ین و پوند استرلینگ قرار می گیرد. اعضا صندوق یا اتحادیه های پولی که واحد پولشان در سبد SDR قرار دارد طی سالهای ۹۹-۱۹۹۵, ۴۲ درصد از صادرات جهان را به خود اختصاص داده اند. وزن های نسبی واحدهای پولی متشکله سبد SDR نیز توسط ترکیبی از میانگین ارزش صادرات طی سالهای ۹۹-۹۵ (چون اطلاعات در مورد صادرات کشورهای تحت پوشش یورو به بقیه جهان برای سالهای ۹۹-۹۵ در دسترس است) و ذخایر رسمی نگهداری شده توسط مقامات پولی خارج از کشور یا اتحادیه پولی حاصل می شود. بر این اساس وزن هر یک از ارزهای موجود در سبد SDR به ترتیب ۴۴% دلار آمریکا, ۲۹% یورو, ۱۵% ین و ۱۲% پوند استرلینگ خواهد بود.

مبنای تعیین وزن واحدهای پولی موجود در سبد SDR و ارزیابی سبد
واحد پول صادرات کالاها و خدمات (۱) (میانگین ۹۹-۹۵) (میلیارد SDR) موجودی های رسمی واحدهای پول (۲) (پایان دسامبر ۱۹۹۹) (میلیارد SDR) مجموع ستون های ۱و۲ (میلیارد SDR) وزن ها به عنوان درصدی از کل ستون ۳ درصد گردشده وزن ها
دلار آمریکا ۹/۸۱۰ ۱/۸۰۰ ۱۶۱۱ ۲/۴۴ ۴۴
یورو ۸/۹۱۸ ۹/۱۵۰ ۷/۱۰۶۹ ۴/۲۹ ۲۹

ین ۶/۴۷۸ ۱/۶۱ ۶/۵۳۹ ۸/۱۴ ۱۵
پوند ۴/۳۷۳ ۴۸ ۴/۴۲۱ ۶/۱۱ ۱۲
کل ۶/۲۵۸۱ ۱۰۶۰ ۷/۳۶۴ ۱۰۰ ۱۰۰
وزن نسبی ۹/۷۰ ۱/۲۹ ۱۰۰
۱) شامل اعتبارات درآمدی می شود
۲) ذخایر رسمی نگهداری شده توسط مقامات پولی در خارج از کشور یا اتحادیه پولی
همانطور که ملاحظه می شود نسبت به وزن های جاری واقعی, سهم یورو در این روش پیشنهادی بیشتر و بجای آن سهم ین کوچکترین شده, سهم دلار و پوند نیز به میزان کمی تغییر کرده است.

این فقط قسمتی از متن مقاله است . جهت دریافت کل متن مقاله ، لطفا آن را خریداری نمایید
word قابل ویرایش - قیمت 8700 تومان در 19 صفحه
87,000 ریال – خرید و دانلود
سایر مقالات موجود در این موضوع
دیدگاه خود را مطرح فرمایید . وظیفه ماست که به سوالات شما پاسخ دهیم

پاسخ دیدگاه شما ایمیل خواهد شد