دانلود مقاله راهنمای سنجش روانی

word قابل ویرایش
114 صفحه
12700 تومان

راهنمای سنجش روانی

مقیاس L
مقیاس L (دروغ پردازی) شامل ۱۵ سوال است که مشخص کننده میزان تلاش مراجع برای ارائه توصیف مثبت و غیرواقع گرایانه از خود است. بنابراین دارندگان نمره های بالا در این مقیاس خود را به صورت افرادی کمال گرای افراطی به شیوه آرمانی توصیف می کنند. سوالها شامل توصیف عیبهایی نسبتا جزیی است

که بیشتر مردم از اعتراف بدانها ابایی ندارند. بنابراین فردی که در مقیاس L نمره بالا می گیرد ممکن است به ماده ۱۰۲ من گاهی اوقات عصبانی می شوم نیز پاسخ غلط بدهد. در هر حال در تفسیرها باید ویژگیهای جمعیت شناختی شخص را نیز به حساب آورد. افرادی که ازنظر روانی پیچیده باهوش،دارای تحصیلات عالی و از طبقات بالاتر اقتصادی- اجتماعی هستند نوعا در این مقیاس نمره های پایین (نمره های خام ۰یا۱) می گیرند. در فرم اصلی MMRI ،نمره L ا طریق شمارش تمام پاسخهای غلط به سوالهای ۱۵،۴۵،۷۵،۱۳۵،۱۶۵،۱۹۵،۲۲۵،۲۸۵،۳۰،۶۰،۹۰،۱۲۰،۱۵۰ محاسبه می شد. در MMRI-2 کلید نمره گذاری جداگانه ای در نظر گرفته شده است.

نمره های بالا در L ارزشیابی برافراشتگی مقیاس L مستلزم این است که ابتدا د رخصوصیات جمعیت شناسی فرد بررسی شود. نمره خام ۴ یا ۵ برای افراد طبقه پایین یاکارگران طبقه متوسط محسوب می شود.بر عکس نمره خام ۴ یا ۵ برای افراد تحصیلکرده نمره بالایی است مگر اینکه براساس نوع شغل آنها مثلا کشیش توجیه شود. اگر نمره مراجعی بالا تلقی شود احتمالا نشانگر آن استکه وی خود را به صورت فردی مطلوب توصیف می کند.علت این امر ممکن است فریب هشیارانه بوده و یا به این دلیل باشد که برداشت غیرواقعی از خود دارد. چنین مراجعانی احتمالا انعطاف ناپذیر ،‌وغیر اصیل بوده و از تاثیری که بر دیگران می گذارند، ناآگاهند وادراکشان نسبت به زندگی خشک وخودمحورانه است. آنان به علت انعطاف ناپذیرشان ،احتمالا در مقابل فشارهای روانی تحمل کمی از خود نشان میدهند. چون هر عیبی را در خودانکار میکنند، بینش آنان ضعیف است. شاید هم به همین دلیل برای روان درمانی داوطلبان مناسبی نباشند.نمره های خیلی بالا نشان میدهدکه این افراد دارای نشخوار ذهنی بسیار خشک وانعطاف ناپذیرند ودر ارتباطاتشان دچار مشکل هستند. این مورد شاید با بسیاری از افراد پارانویید همسانی داشته باشد افرادی که بر انکار عیبهای شخصی خود تاکید می ورزند، و بر عکس آنها را به دیگران فرافکنی می کنند. همچنین نمره های خیلی بالا ممکن است به دلیل فریب هشیارانه باشد که در شخصیتهای جامعه ستیز وجود دارد.

نمره های پایین در مقیاس L نمره های پایین حاکی از آن است که مراجعان در پاسخهایشان صریح وباز بوده اند. این افراد شهامت اعتراف به خطاهای کوچکشان را دارند و همچنین ممکن است دارای گفتاری صریح و رک بوده افرادی راحت از نظر اجتماعی سلطه گر ومتکی به خود هستند. دارندگان نمره های پایین همچنین ممکن است تا اندازه ای طعنه زن وعیبجو باشند.

مقیاس F
مقیاس F (نابسامدی ) میزان پاسخهای استثنایی وانحرافی فرد را اندازه گیری می کند. ماده های این مقیاس براساس اینکه کمتر از ۱۰% افراد جامعه درجهت کلید نمره گذاری به آنها پاسخ داده باشندانتخاب شده اند. بنابراین براساس یک تعریف آماری این سوالها منعکس کننده افکار غیرمتعارف هستند.برای مثال اگر مراجع به ماده ۴۹ (بهتر است تقریبا همه قوانین دور ریخته شوند) پاسخ صحیح بدهد یک نمره برایش محاسبه میشود وهمچنین است اگر به ماده ۶۴ (دوست دارم از اماکنی که تاکنون ندیده ام بازدید کند) جواب غلط بدهد.

در هر حال این ماده ها به یک صفت یا نشانه بیماری مشخص ارتباط پیدا نمی کنند. این نشان میدهد مراجعی که نمره بالایی می گیرد، به گستره وسیعی از خصوصیات غیرمعمول ، پاسخهای قابل نمره گذاری می دهد. چنانکه انتظار می رود ،نمره های بالا در F نوعا با نمره های بالا در بسیاری از مقیاسهای بالینی همراه است. نمره های بالا اغلب می توانند به عنوان یک شاخص عمومی آسیب شناختی مورد استفاده قرار گیرند. به طور اخص نمره های بالا ممکن است منعکس کننده احساسات غیر معمول باشند که فرد در

واکنش به برخی از شرایط خاص زندگی از خود نشان می دهد. از جمله این شرایط خاص ممکن است غم ازدست دادن یکی از عزیزان ازدست دادن شغل و یا طلاق باشد.شخصی که نمره بالایی در این مقیاس می گیرد احتمالا می کوشد تا تصویر نامطلوبی از خود ارائه دهد ولذا پروتکل چنین فردی نامعتبر تلقی میشود. متاسفانه نمره برش خاصی در دست نیست تا براساس آن بتوان تعیین رکد که یک نیمرخ در چه نمره ای نامعتبر است و یا برعکس در چه نمره ای دقیقا آسیب رامنعکس می کدن.حتی نمره هیا T از ۷۰ تا ۹۰ نیز لزوما نشان دهنده یک نمیرخ نامعتبر نیست. اطلاعات بیشتر را می توان از طریق شاخص F-K به دست آورد ( رجوع کنید به بخش مربوط به شاخص F-K )
نمره های بالا در مقیاس F نمره های ۱۰۰ وبالاتر از آن نشان دهنده یک نیمرخ نامعتبر است.علت آن احتمالا خطاهایی است که در نمره گذاری صورت گرفته است یا اظهارات کذبی که مراجع درباره نشانه های بیماری عنوان کرده است یا ناشی از تحریفهای یک مراجع گیج با افکار هذیانی است. در هر حال حتی بیماران دارای اختلال شدید نیز که بادقت به سوالها پاسخ میدهند به ندرت ممکن است نمره هایی نزدیک به ۱۰۰ بگیرند. اگر نمره های آنان دردامنه ۱۰۰ باشد نشانگر توهم، هذیان به خودبستن وقضاوت ضعیف است و یا اینکه به شدت تحت تاثیر عوارض ترک دارو هستند.

نمره های T بین ۸۰و۹۹ نشانه تمارض، مبالغه در بیان مشکلات ، مقاومت در برابر آزمون، یا سطوح بارز آسیب است. اگرنمره های دقیقا منعکس کننده آسیب باشند، مراجعان افرادی گم گشته ،بیقرار ، دمدمی و ناخشنود خواهند بود. نمره های ۷۰ تا ۸۰ حاکی از آن است که مراجع افکار غیرمعمول ونامتعارف دارد واحتمالا فردی طغیانگر وجامعه ستیز است،‌و یا در ایجاد هویت روشنی از خود دچار مشکل است. نمره های ۷۰ تا ۹۰ نشانگر «فریادی برای کمک» نیز میتواند باشد، بدین معنا که این اشخاص در بیان مشکلاتشان باز وصریح بوده اند تا بدین وسیله نیازشان به کمک را اعلام کرده باشند. اگر مراجعی نمره ای بین ۶۵ تا ۷۵بگیرد اما به نظر بیمار نیاید، احتمالا او فردی کنجکاو ،‌از نظر روانی پیچیده ، جزمی اندیش ،بی ثبات و یا دمدمی است.

نمره های پایین در مقیاس F نمره های پایین F بیانگر این امر است که ادراک مراجعان از جهان همانند بیشتر مردم است. اما اگر دارای سابقه آسیب روانی باشند، احتمالا مشکلات خود را انکار می کنند( گزارش جعلی مثبتی در مورد خصوصیاتشان ارائه میدهند) این تمایز را میتوان باتوجه به برافراشتگی نسبی k و تفسیر معنی داربودن شاخص F-K انجام داد.

مقیاس K
مقیاس K برای جداسازی وتعیین مراجعاتی طراحی شده است که تصویر کاملا مثبتی از خودشان ترسیم میکنند. بنابراین به مقیاس L شباهت دارد.اما مقیاس K این تفاوت را دارد که دقیقتر وموثرتر است. در حالی که فقط افراد ساده ،بی تکلف و پیرو موازین اخلاقی در مقیاس L نمره های بالا می گیرند افراد باهوشتر و از نظر روانی پیچیده تر احتمالا در مقیاس K نمره های بالایی میگیرند ، بی آنکه برافراشتگی نمره هایشان در مقیاس L به گونه معنی دار بالا باشد. در واقع انتظار میرود که افراد دارای تحصیلات دانشگاهی در مقیاس K نمره های بالا بگیرند (نمره های T در MMPI از ۵۵ تا ۷۰ ونمره های T در MMPI-2 تقریبا از ۵۰ تا ۶۵).بنابراین نمره های بالا شامل نمره هایی است که از ۶۵ یا ۷۰ بالاتر باشند. برعکس دامنه نمره های افراد طبقه های پایین تا متوسط که تحصیلات عالی ندارند، معمولا بین ۴۰ تا ۶۰ است. بنابراین نمره های نسبتا دست کم از ۶۰ یا ۵۵ =T شروع می شوند.

افرادی که نمره های متوسط دارند، اغلب از نیرومندی خود دفاعهای هیجانی موثر، ارتباط خوب با واقعیت و از مهارتهای عالی سازشی برخوردارند. آنها نوعا به پاسخهای جامعه پسند اهمیت می دهند و اغلب در این زمینه مهارت دارند. برافراشتگیهای k همچنین می تواند نشانگر حالت دفاع و پاسداری از من باشد. این امر احتمالا در مورد کسانی صادق است که به سبب سبک شخصیتشان از افشای خود نگرانند و یا اینکه از راه ارائه تصویری دوست داشتنی از خود به امتیازی دست می یابند ( مثلا در جایی استخدام شوند) متاسفانه نمره برش روشنی وجود ندارد تا بتوان نیرومندی خود مثبت (سازگاری ) دفاع از خود، یا «وانمود خوب» را از یکدیگر متمایز ساخت. یک راهنمایی کلی در این زمینه این است که هر چه تمایل شخص به دفاع از خود بیشتر باشد،احتمال برافراشتگی بالا در برخی از مقیاسهای بالینی افزایش می یابد.

همچنین می توان از طریق شاخص F-K سوابق مربوط، و بافت انجام آزمون (اقدامهای قانونی، ارزشیابی استخدامی وغیره) اطلاعات مفیدی به دست آورد.
از آنجا که رویکرد دفاعی به آزمون ممکن است پاسخهای مراجع را به مقیاسهای آزمون واپس زنی کند،‌برای تصحیح این حالت دفاعی، تصحیح k در مورد برخی ازآنها اعمال می شود.این تصحیح از طریق کم کردن یک کسر معین از K واضافه کردن آن به مقیاس مربوط انجام می پذیرد

نمره های بالا در K با توجه به تحصیلات فرد، اگر نمره K خیلی بالاتر از آنچه انتظار می رود باشد ،نشانه ای است از تلاش مراجع برای ارائه تصویر مطلوب از خود، انکار مشکلات، و یا اقدام به دادن پاسخهای غلط به همه ماده های آزمون (نه گفتن). اگر نیمرخ معتبر تلقی شود، نمره های بالا نشانگر این است که فرد تصویری از خود ارائه میدهد که تحت کنترل است وکارکردی موثر دارد، اما تمامی خطاهای خود را نادیده میگیرد. این قبیل افراد بصیرت ضعیفی دارند و درمقابل ارزشیابی روانی مقاومت می کنند. چون آنان از اینکه در نقش یک بیمار روانی قرار بگیرند مقاومت نشان می دهند توانایی شان در بهره گیری از روانی درمانی محدود است. آنها تحمل ناهمرنگی دیگران را ندارند و چنین افرادی را ضعیف می پندارند. انکار حربه دفاعی استکه آنها نوعا بکار می برند و به علت بصیرت ضعیفشان از تاثیری که بر دیگران میگذارند آگاهی ندارند. آنها همچنین ممکن است کمرو، بازداری شده ، و دارای تعامل اجتماعی در سطح پایین باشند.

نمره های متوسط در مقیاس k نمره های متوسط ضمن آنکه نشانگر کیفیتهای مثبت بالقوه فرد است سطوح متسوط حالت تدافعی وی را نیز نشان می دهند.این گونه درمانجویان افرادی مستقل ومتکی به خود بوده، دارای سطح مناسبی از خود –افشایی هستند و از نیرومندی خود خوبی برخوردارند. ممکن است توانایی کلامی ومهارتهای اجتماعی آنان نیز خوب باشد. اگر چه ممکن است به برخی مشکلات «جامعه پذیر» خود اعتراف کندن،تعارضهای مهمشان را به حداقل ابراز میدارند. احتمال اینکه این گونه افراد درصدد دریافت کمک برآیند، کم است. نمره های متوسط در افراد نوجوان بر مقابله آنان بابرون ریزی دلالت دارد.

نمره های پایین در مقیاس K نمره های پایین نشانگر یک نیمرخ «وانمودبد » است که در آن شخص درباره بیماری خود مبالغه می کند. همچنین ممکن است نشانگر پروتکلی باشد که در آن به تمام سوالها پاسخ صحیح داده شده است. چنانچه نیمرخ معتبر باشد ،‌مراجع احتمالا فردی گم گشته ، گیج، بسیار منتقد از خود،بدبین شکاک، وناخشنود بوده فاقد وسایل دفاعی کافی است. او احتمالا از بصیرت وخودانگاره ضعیفی برخوردار است.نمره های پایین در مورد نوجوانان امری غیرمعمول نیست و احتمالا سطح بالای باز و صریح بودن وحساسیت نسبت به مشکلاتشان را منعکس می سازد.این امر ممکن است با جریان خود –سنچی انتقادی آنان در ارتباط با ایجاد مفهوم روشنی از هویت همسانی باشد.همچنین مراجعان طبقه های پایین تر اجتماعی-اقتصادی نیز معمولا در این مقیاس نمره های پایین می گیرند که در این صورت، نشانرگ مشکلات آنان در سازگاری نیست.

شاخص F-K(شاخص وانمود)
تفاوت بین نمره های K,F ممکن است شاخصی باشد از این احتمال که نیمرخ حاصل از پاسخهای فرد نامعتبر است. این شاخص از طریق تفریق نمره خام K از نمره خام F به دست می آید. در حال حاضر در استفاده از F-K برای MMPI-2 باید احتیاط لازم را به عمل آورد، زیرا نه تنها بعضی از عبارات در ماده های مربوط به مقیاسهای F,K در MMPI تغییر یافته اند، بلکه ۴ سوال از ۶۴ سوال اولیه MMPI نیز از مقیاس F حذف شده اند. این اقدام ممکن است به ایجاد تحریفهای ظریفی در معنای شاخص F-K منجر شود.

در این دامنه به سبب وانمود بد احتمال نیمرخ نامعتبر را افزایش دهد. این امر ممکن است به سبب تمارض مراجع و یا فریادی برای کمک باشد. در هر صورت باید با احتیاط بیشتری با وانمود کردن برخورد شود، زیرا احتمال دارد که بر خلاف داشتن نمره بالا در شاخص F-K ( 11+ یا بیشتر) ، نیمرخ حاصل همچنان معتبر باشد. این امر ممکن است در مورد افرادی صادق باشدکه به سبب واکنش زودگذر نسبت به موقعیتهای فشارآور، انواع رفتارهایی را که با نشانه های شبه بیماری همراهند تجربه می کنند. همچنین یک نیمرخ نسبتا معتبر در مورد افرادی مشاهده می شود که مشکلاتشان را مهم جلوه می دهند. اینان احتمالا اشخاصی هستند که در مورد مشکلاتشان اغراق می کنند، برای خود دلسوزی می کنند، بی ثبات، خودشیفته و یا نمایشی (هیستریانیک ) هستند. آنها احتمالا با استفاده و یا حتی بهره کشی از مشکلات فعلی شان سعی می کنند بر دیگران تسلط یابند و یا توجه آنان را جلب کنند (سایکوکندریاک ) .نمره های بالای F-K همچنین ممکن است در بیماران به شدت روان پریش که ادراک از خود را تحریف کرده اند، دامنه گسترده ای از نشانه های بیماری را بروز داده ودر نتیجه به ماده های آزمون پاسخهای انحرافی میدهند مشاهده می شود.
شاخصهای پایین F-K بیانگر تلاش مراجع در خفیف نشان دادن مشکلات و حالت دفاعی است که مراجع از این طریق می کوشد تا تصویری کاملا مطلوب از خود ارائه دهد.بنابراین بقیه مقیاسهای بالینی چنین مراجعی را باید با رعایت احتیاط زیاد تفسیر کرد.

شاخصی چنین پایین دلالت بر دفاعی شدید دارد. این وضع احتمالا به دلیل فریب هشیارانه مراجع و یا به علت ناتوانی اعتراف به هر گونه بی کفایتیهای شخصی است. رویکرد آنان به ارزشیابی به اندازه ای منفی است که حتی ممکن از همکاری با آزماینده خودداری کنند. چون تصور تحریف شده اند از خود دارند و بینش آنان ضعیف است، داوطلبان خوبی برای روان درمانی نیستند.

مقیاسهای روایی اضافی MMPI-2
مقیاس (F بعدی) ماده مقیاس Fb در ارتباط با استاندارد مجدد MMPI ساخته شد. این مقیاس برای شناسایی شیوه «وانمود بد» در پاسخ دادن به ۱۹۷ ماده آخر تنظیم شد. اهمیت این مقیاس بدان جهت است که مقیاس قدیمی F فقط از ۳۷۰ ماده ای که اکنون در ابتدای MMPI-2 قرار گرفته اند، استخراج شد. بررسی اعتبار ماده های آخر آزمون بدون وجود مقیاس Fb ممکن نیست. این احتمال وجود دارد که فردی به ماده های اولیه آزمون با دقت پاسخ بدهد،

اما بعدها شیوه پاسخ دادن وی در جهت نامعتبر بودن تغییر کند. این امر برای مقیاسهای محتوایی و تکمیلی حایز اهمیت است زیرا بسیاری از آنها از ۱۹۷ ماده آخر آزمون استخراج می شوند. روش تدوین مقیاس Fb نیز به همان روش تدوین مقیاس قدیمی F بود، بدین ترتیب که سوالهایی در آن گنجانیده شده که فراوانی تصدیق آنها کم بود ( کمتر از %۱۰ بزرگسالان بهنجار) بنابراین نمره بالا در Fb حاکی از آن است که مراجع به شیوه ای غیر معمول به ماده های آزمون پاسخ داده است. همانند مقیاس F این امر می تواند نشانگر یک آسیب تعمیم یافته و یا کوشش فرد برای مبالغه در نشانه های بیماری شناختی وی باشد.

VRIN (مقیاس ناهمسانی پاسخهای گوناگون) مقیاس VRIN نیز مقیاس جدیدی است که به منظور تکمیل مقیاسهای روایی موجود طراحی شده است. این مقیاس شامل جفت سوالهای برگزیده ای است که انتظار می رود چنانچه رویکرد مراجع نسبت به آزمون به شیوه ای معتبر باشد، بین آنها همسانی وجود داشته باشد. محتوای هر یک از این جفت ماده ها مشابه و یا متضاد یکدیگرند. انتظار می رود مراجعان به ماده ای مشابه پاسخهای همسو بدهند. اگرشخص به هر یک از آنها پاسخ ناهمسو بدهد در این صورت به عنوان پاسخهای ناهمسان تلقی می شود و در نتیجه یک نمره خام در مقیاس VRIN به آن تعلق می گیرد. همچنین انتظار می رود که مراجع به جفت ماده هایی که محتوای متضادی دارند، پاسخهای ناهمسو بدهد. لذا اگر پاسخهایش بر خلاف انتظار همسو باشند، به عنوان پاسخهای ناهمسان محسوب می شوند و در نتیجه یک نمره خام در مقیاس VRIN به آنها تعلق میگیرد. تعداد زیاد پاسخهای ناهمسان (نمره خام ۱۳ یا بیشتر ) حاکی از آن است که پاسخهای مراجع نامتمایز است. بنابراین نیمرخ چنین فردی نامعتبر تلقی شده و از تفسیر آن صرف نظر می شود.

TRIN (مقیاس پاسخهای واقعی ناهمسان) مقیاس TRIN شیبه مقیاس VRIN است زیرا از جفت ماده ها تشکیل شده است. اما در ان فقط جفت ماده هایی که محتوای متضاد دارند گنجانیده شده است. بدین ترتیب برای اینکه شخص نمره ای در مقیاس VRIN بگیرد فقط دو روش پاسخ دادن وجود دارد. پاسخ صحیح به هر دو نشانگر ناهمسانی است و یک نمره خام مثبت برای آن منظور می شود. همچنین پاسخ غلط به هر دو سوال نیزبیانگر ناهمسانی است ویک نمره خام منفی به آن داده می شود( با افزودن یک مقدار ثابت از نمره های منفی جلوگیری میشود) نمره های خیلی بالا (نمره خام ۱۳ یا بیشتر ) نشانه آن است که فرد به طور نامتمایز به ماد ها پاسخ صحیح می دهد

(گرایش به تصدیق یا دادن پاسخ آری) نمره های خیلی پایین ( نمره خام ۵ یا کمتر) معرف این است که فرد به گونه ای نامتمایز به ماده ها پاسخ غلط می دهد( گرایش به عدم تصدیق یا نه گفتن) هر یک از این دو شیوه پاسخ دادن نامتمایز نشان دهنده نمیرخ نامعتبر است. کمیته استاندارد مجدد (بوچر و همکاران ، ۱۹۸۹) اعلام داشته است که هم VRIN و هم TRIN مقیاسهای تجربی هستند و باید بااحتیاط از آنها استفاده شود تااینکه برای روشن شدن مفهوم وفواید بالقوه آنها پژوهشهای بیشتری انجام گیرد.

مقیاسهای بالینی
مقیاس ۱: خود بیمارانگاری یا هیپوکندری (Hs)
مقیاس ۱ در اصل برای این منظور تنظیم شده بود که افراد مبتلا به هیپوکندری را از سایر انواع بیماری روانی متمایز سازد. هر چند این مقیاس ممکن است شاخصی برای تشخیص هپیوکندری باشد عمدتا از این لحاظ سودمند است که به عنوان شاخصی از انواع خصایص شخصیتی که اغلب با هیپوکندری همسان هستند اما لزوما تشخیص هیپوکندری ندارند به شمار می رود. افرادی که نمره های بالایی در این مقیاس می گیرند،

نه تنها نگرانی زیاد درباره بیماری از خود نشان می دهند بلکه ممکن است اشخاصی خودمحور، ناپخته، بدبین، ترشرو، نالان و پرخاشگر نافعال باشند. شکوه هایشان معمولا در ارتباط با دامنه وسیعی از ناراحتیهای جسمانی است. یکی از اهداف مهم چنین شکوه هایی ، کنترل و تحت تاثیر قراردادن دیگران است. افرادی که نمره های پایین می گیرند، چنین شکوه هایی ندارند.

مقیاس ۱ همچنین ممکن است با برافراشتگیهایی در مقیاسهای ۲و۳و۷ همراه باشد. این حالت منعکس کننده سطوح متناظر افسردگی، انکار، روان رنجوریهای تبدیلی ، یا حالتهای اضطرابی است. در هر حال افرادی که نمره های بالایی در مقیاس ۱ می گیرند، نوعا اضطراب اندکی را تجربه می کنند. V تبدیلی وقتی اتفاق می افتدکه در مقیاسهای ۱و۳ برافراشتگی وجود دارد اما در مقیاس ۲ کاهش معنی دار(۱۰نمره یا بیشتر ) مشاهده میشود. این نیمرخ نشانگر آن استکه شخص تعارضهای روانی خود را به شکایتهای جسمانی تبدیل می کند( به کد نوع ۳۱/۱۳ مراجعه کنید)
نمره بالا در مقیاس ۱ افرادی که نمره های بالایی در مقیاس ۱ میگیرند، اشخاصی لجباز، بدبین،خودشیفته، وخودمحور هستند. آنان از شکوه های بیمارگونه خود برای تحت تاثیر قراردادن دیگران بهره می برند و در نتیجه نزدیکان خود راغمگین می سازند.شکوه های بیمارگونه آنان مبهم و پراکنده اند واغلب از یک عضو بدن به اعضای دیگر انتقال می یابند. اغلب از امکانات پزشکی به گونه افراطی استفاده می کنند و سوابق آنان نشان میدهد که به پزشکان متعدد و در رشته های تخصصی گوناگون مراجعه کرده اند. به هر حال آنها از قبول این نکته که مشکلات جسمی آنان اساس عضوی ندارند، امتناع می ورزند. آنان در هر بار مراجعه به پزشک، فهرست طویلی از شکوه های مربوط به علایم بیماری را ( که گاهی از بهر خوانی بیماریهای عضوی ) نامیده می شد ارائه می دهند. علایم بیماری آنان معمولا واکنش به موقعیتهای فشارانگیز روانی نیست بلکه بیشتر به سبب استمرار زمان این اختلال است. دراغلب موارد «کمکهایی«را که به آنان پیشنهاد شده است رد کرده و به باد انتقاد گرفته اند. آنها احتمالا نسبت به هر پیشنهادی دایر براینکه حتی بخشی از مشکلاتشان ریشه روانی دارد خشمگین می شوند. چون سطح بینش پایینی دارند نوعا داوطلبان خوبی برای روان درمانی نیستند.

ممکن است افرادی که نمره های متوسط میگیرند، واقعا دچار ناراحتیهای جسمی باشنداما حتی دارندگان نمره های متوسط بالا نیز احتمالا در خصوص ناراحتیهای جسمی واقعی خود مبالغه می ورزند. زیرا میزان تشویش مراجع به اندازه کافی بالا است که او را به ایجاد تغییر برانگیزد. نمره بسیار بالا ممکن است نشانگر این باشد که شخص دارای انواع گسترده ای از شکوه های مربوط به علایم بیماری است و شاید به شدت تحت فشار باشد. این وضعیت ممکن است با شخصی که دارای ویژگیهای شبه –روان پریشی (اسکیزوئید ، اسکیزوافکتیو ، اسکیزوفرنیک، افسردگی پسیکوتیک) همراه با هذیانهای بدنی است همسان باشد ( برافراشتگی در مقیاسهای ۶و۷و۸و۹ را نیز بررسی کنید.)
نمره های پایین در مقیاس ۱ نمره های پایین در درجه نخست بیانگر فقدان شکوه های بدنی است. حتی ممکن است نشانه ای از توجه ناکافی شخص به وضعیت جسمانی خود باشند، تا بدانجا که حتی هنگامی که دچار ناراحتی جسمی است به پزشک مراجعه نمی کند. همچنین آنها ممکن است عموما افرادی هشیار، توانا، مسئول، و با وجدان و حتی افرادی پیرو موازین اخلاقی باشند.

مقیاس ۲:افسردگی (D)
مقیاس ۲ شامل ۶۰ ماده در MMPI و ۵۷ ماده در MMPI-2 است. طبقه بندی مجدد مقیاس محتوایی هریس و لینگوز نشانگر این استکه ماده ها پیرامون حوزه های آشفتگی فکر ، کندی جسمانی، احساس ذهنی افسردگی، بی تفاوتی روانی، و بدکاری بدنی دور می زنند.

بنابراین نمره های بالا ممکن است نشانگر مشکلاتی در یک یا چند مورد از حوزه های مذکور باشند بیمارانی که به دنبال بستری شدن برای درمان روانپزشکی هستند، احتمالا مقیاس ۲ بالاترین نقطه در نیمرخ آنان است. همانطور که انتظار می رود برافراشتگیهای مقیاس ۲ بهترین وتنها شاخص برای پیش بینی خشنودی، احساس امنیت، و درجه راحتی فرد است.اشخاصی که نمره بالایی در مقیاس ۲ دارند معمولا افرادی منتقد از خود، گوشه گیر، دوری گزین، ساکت و غیرمعاشرتی هستند.
هر گونه تفسیری از نمره های ۲ نیازمند آگاهی از سن فرد و نیز در نظر گرفتن مفهوم برافراشتگیهای احتمالی در سایر مقیاسها است. نوجوانان معمولا ۵ تا ۱۰ نمره پایین تر از بزرگسالان غیر بیمار میگیرند. در مقابل افراد سالخورده معمولا ۵ تا ۱۰ نمره بالاتر میگیرند.الگوی متداولی که اغلب مثلث نوروتیک نامیده می شود هنگامی که به وجود می آید که مقیاسهای ۱و۲و۳ همگی برافشته باشند. این امربدان معنا است که دامنه شکوه های شخص گسترده ومتنوع است که نه تنها افسردگی بلکه شکوه های بدنی، تحریک پذیری،مشکل در روابط بین فردی، گرفتاریهای شغلی، وناخشنودی عمومی را نیز دربر میگیرد ( به انواع کد ۲۱/۱۲ ،‌۳۱/۱۳،۳۲/۲۳ مراجعه کنید) برافراشتگی همزمان مقیاس ۷ نشان میدهد که این حالت خودانتقادی وخودکیفری افسردگی تنش و ناآرامی را نیز شامل می شود. برافراشتگیهای متوسط مقیاسهای ۲و۷ ازیک نظر نشانه ای ازآمادگی فرد برای روان درمانی است.

چنین برافراشتگیهایی نشانگر آن است که این افراد به سبب اینکه ناراحتی را تجربه می کنند، انگیزه کافی برای ایجاد تغییر در خود را دارند، و همچنین ممکن است افرادی خود-آگاه و درون نگر باشند مقیاسهای ۲و۷ اغلب مقیاسهای درماندگی نامیده می شوند زیرا آنها شاخصی از درجه درد، اضطراب، وناراحتی تجربه شده توسط شخص را نشان میدهند( به کد نوع ۷۲/۲۷ مراجعه کنید) اگر برافراشتگی مقیاس ۲ یا برافراشتگی مقیاس ۸ همراه باشد نشانگر آن است که افسردگی با ویژگیهایی مانند افکار غیرمعمول، فقدان پیوند جویی، انزوا، و احساس بیگانگی مشخص می شود.

برافراشتگی مقیاس ۲ احتمال خودکشی را افزایش می دهد. این امر به ویژه وقتی صادق است که برافراشتگیها زیاد و یا خیلی زاد بوده و برافراشتگهای متناظر د رمقیاس ۴و۷و۸ یا ۹ وجود داشته باشد. اگر چه این برافراشتگیها احتمال خودکشی را افزایش م یدهند، تاکنون هیچ نیمرخ خودکشی روشن که پیش بینی کننده دقیقی باشد پیدا نشده است. هر گونه اظهار نظر در مورد رفتار خودکشی از روی نیمرخ آزمودنی باید از طریق سنجش دقیق سایر متغیرهای مربوط ( ویژگیهای جمعیتی ،‌وجود سابقه خودکشی، روشنی ومرگ آوربودن نقشه و غیره) مورد تحقیق بیشتر قرار گیرد.همچنین می توان با بررسی ماده های بحرانی مربوط وبحث با بیمار درباره آنها اطلاعات اخص در این مورد به دست آورد.
نمره های بالا در مقیاس ۲ برافراشتگی متوسط مقیاس ۲ نشانگر یک افسردگی واکنشی است، به ویژه اگر ۲ تنها مقیاس بالای فرد باشد. احتمالا برخورد فرد با مشکلاتش همراه با بدبینی، درماندگی، و ناامیدی است. این ویژگیها حتی می توانند همان خصوصیات شخصیتی ای باشند که فرد هنگام برخورد با مشکلات رایج و معمول،

درباره آنها مبالغه می کند. چنین شخصی ممکن است دارای احساس بی کفایتی، ضعف اخلاقی، و مشکل در تمرکز حواس بوده و این موارد به اندازه ای شدید باشد که در کارایی شغلی وی ایجاد مشکل کند. شخص ممکن است با صفاتی مانندغیرمعاشرتی، خجالتی، کناره گیر، ترسو ، بازداری شده و در عین حال تحریک پذیر ، کوک شده ،‌ و کم طاقت توصیف شود. از آنجا که چنین افرادی نسبت به انتقاد شدیدا حساس هستند، به هر قیمتی که شده از درگیری و مقابله اجتناب می ورزند. افزایش نمره مقیاس ۲ نشانگر مبالغه فرد در روندهای مذکوراست

آنان احتمالا حتی در مورد مشکلات کوچکتر نیز بیش از حد ناراحت می شوند وتوانایی آنان در برخورد موثر با مشکلات میان فردی مختل می شود. احساس یاس و دلسردی ممکن است به کندی اعمال روانی –حرکتی، بی حال و گوشه گیری منجر شود. اشتغال فکری آنها احتمالا پیرامون مرگ و خودکشی است. باید در این خصوص که این افراد در بیمارستان بستری و تحت درمان قرا گیرند و یا اینکه به طور سرپایی درمان شوند، به دقت تصمیم گیری شود. این مسئله به ویژه مستلزم آن است که معلم شود آیا برای خود خطری به شمار می روند یا خیر.

نمره های پایین در مقیاس ۲ نمره های پاینی عموما نه فقط نشانگر فقدان افسردگی است، بلکه بیانگر این امر است که فرد احتمالا بانشاط، خوشبین، هشیار، فعال، خودانگیخته، و برونگرا است. آنها احتمالا افرادی تحت کنترل کنجکاو در مورد خود، وحتی شاید مستعد خود-نمایی نیز هستند.گاهی پایین بودن مقیاس ۲ ممکن است حاکی از آن باشد که شخص سطوح مهم افسردگی پنهان خود را انکار می کند.

مقیاس ۳ : هیستری (Hy)
مقیاس ۳ در اصل به گونه ای طراحی شده است تا بیمارانی را که دچار اختلال حرکتی یا اختلال روانزاد هستند مشخص سازد. محتوای این ۶۰مواد در وهله نخست، شکوه های جسمانی خاص وانکار دفاعی مشکلات هیجانی یا درون فردی را شامل است. انواع شکوه های جسمانی اغلب کاملا اخص بوده و حوزه هایی مانند خواب نامنظم، سرگیجه، تهوع، سردردها، و دردهای قفسه سینه یا قلب را دربر میگیرد. ویژگی مهم افرادی که نمره بالا د رمقیای ۳ می گیرند این است که ضمن کردن شکوه های جسمانی خاص، از سبک یا شیوه ا نکار نیز استفاده می کنند و از این طریق حتی ممکن است خوش بینی مبالغه آمیزی را ابراز نمایند.

یکی از روشهای مهم واولیه آنان د رمقابله با نگرانی وتعارض،نسبت دادن این ناراحتیها به بدن تبدیل آنها به واکنشهای جسمانی است. بنابراین شکوه های بدنی آنان به گونه غیرمستقیم بیانگر این تعارضها است. صفات آنان احتمالا با شخصیت نمایشی همسان است، زیرا خواهان محبت و حمایت اجتماعی هستند، اما آن را به شیوه غیرمستقیم و از راه تحت تاثیر قراردادن دیگران جستجو می کنند. اینان احتمالا افرادی هستند که به ابزار وجود در جمع گرایش داشته در جمع به آسانی جلوه گر می شوند. به آسانی و به سرعت با دیگران ارتباط برقرار می کنند، اما ارتباطشان ممکن است سطحی باشد. رویکرد آنان با دیگران اغلب ناپخته و خودمحورانه است. آنها احتمالا برونریزی جنسی یا پرخاشگری دارند، اما نسبت به انگیزه های درونی خود و همچنین در مورد تاثیری که بر دیگران می گذارند بینش ندارند.

در نظر گرفتن ویژگیهای جمعیت شناسی به هنگام تفسیر مقیاس ۳ از اهمیت خاصی برخورداراست. افراد باهوشتر، با تحصیلات عالی تر، ومتعلق به طبقه بندی اجتماعی-اقتصادی برتر، نمره های بالاتری دراین مقیاس می گیرند.علاوه بر آن زان به احتمال قویتر در مقایسه با مردان اختلال حسی روانزاد هستند مشخص سازد.محتوای این ۶۰ ماده در وهله نسخت ،شکوه های جسمانی خاص وانکار دفاعی مشکلات هیجانی یا درون فردی را شامل است. انواع شکوه های جسمانی اغلب کاملا اخص بوده وحوزه هایی مانند خواب نامنظم، سرگیجه، تهوع، سردردها، ودردهای قفسه سینه یا قلب را دربر می گیرد.ویژگی مهم افرادی که نمره بالا در مقیاس ۳ می گیرند این است که ضمن مطرح کردن شکوه های جسمانی خاص ،

از سبک یا شیوه انکار نیز استفاده می کنند واز این طریق حتی ممکن است خوش بینی مبالغه آمیز را ابراز نمایند. یکی از روشهای مهم واولیه آنان در مقابله با نگرانی وتعارض، نسبت دادن این ناراحتیها به بدن و تبدیل آنها به واکنشهای جسمانی است. بنابراین شکوه های بدنی آنان به گونه غیرمستقیم بیانگر این تعارضها است. صفات آنان احتمالا با شخصیت نمایشی همسان است،

زیرا خواهان محبت وحمایت اجتماعی هستند، اما آن را به شیوه غیرمستقیم واز راه حت تاثیر قراردادن دیگران جستجو می کنند. اینان احتمالا افرادی هستند که به ابراز وجود در جمع گرایش داشته و درجمع به آسانی جلوه گر می شوند. به آسانی وبه سرعت با دیگران ارتباط برقرار می کنند اما ارتباطشان ممکن است سطحی باشد. رویکرد آنان با دیگران اغلب ناپخته و خودمحورانه است. آنها احتمالا برونریزی جنسی وپرخاشگری دارند،اما نسبت به انگیزه های درونی خود وهمچنین در مورد تاثیری که بر دیگران می گذارند بینش ندارند.

در نظر گرفتن ویژگیهای جمعیت شناسی به هنگام تفسیر مقیاس ۳ از اهمیت خاصی برخوردار است.افراد باهوشتر، با تحصیلات عالی تر، و متعلق به طبقه های اجتماعی- اقتصادی برتر، نمره های بالاتری در این مقیاس می گیرند. علاوه برآن زنان به احتمال قویتر در مقایسه با مردان نمره های بالاتری میگیرند.
برافراشتگی مقیاس ۳ معمولا با برافراشتگیهای مقیاسهای ۱و۲ همراه است( به کدهای انواع ۲۱/۱۲ ،۳۱/۱۳،۳۲/۲۳ مراجعه کنید) اگر K نیز برافراشتگی نشان دهد، فرد احتمالا بازداری شده ،پیوند جو، و بیش از حد متعارف است ونیاز شدیدی به دوست داشتن شدن وتایید دیگران دارد. این مورد به ویژه هنگامی صادق است که مقیاسهای F و ۸ نیز پایین باشند. نمره بالا در مقیاس ۳ احتمال روان پریشی را در فرد کاهش می دهد، حتی اگر مقیاسهای ۶و۸ هم نسبتا بالا باشند.

نمره های بالا در مقیاس ۳ افرادی که نمره های بالایی در این مقیاس به دست می آورند، احتمالا در مورد برخی از کارکردهای جسمانی شکوه دارند. آنها از ترکیبی از انکار و گسستگی استفاده می کنند. بینش آنان در مورد رفتارشان ضعیف است، زیرا ضمن اینکه مشکلات خود را انکار می کنند به شدت نیازمندند که خود را مطلوب ودلخواه ببنند. افرادی که نمره های متوسط میگیرند، به ویژه اگر تحصیلات عالی داشته و به گروههای بالاتر اجتماعی- اقتصادی جامعه متعلق باشند،احتمالا از سطح سازگاری خوبی برخوردارند. اما با افزایش نمره ها، مبالغه درباره خصایص بالا وجود دارد. به ویژه آنها ممکن است به صورت افرادی با تمایل زیاد به همنوایی، ناپخته، کم تجربه، خود –محورکودکانه ،وتکانشی به نظر برسند. آنها نیاز شدیدی به تایید،حمیت و محبت دیگران دارند اما سعی بر این است که اینها را به شیوه های غیرمستقیم و با تحت تاثیر قراردادن دیگران به دست آورند. هدف آنان از ایجاد ارتباط با دیگران اغلب تاثیرگذاشتن بر آنها است

ونه انتقال اطلاعات خاص به آنان. ادراکشان از رویدادها کلی است و به جزئیات خاص و مربوط موقعیت وجه ندارند. با افزایش سطح فشار روانی واکنش آنان نسبت به مشکلات جسمانی افزایش می یابد.وقتی از شدت استرس کاسته می شود ، ناراحتیهای جسمی آنان نیز ممکن است به سرعت ناپدید شود. این موضوع به ویژه در مورداشخاصی که نمره های T بالای ۸۰ دارند صادق است.

واکنش اولیه آنان به درمان ممکن است مشتاقانه وخوش بینانه باشد دست کم به این دلیل که این گونه مراجعان نیاز شدیدی به دوست داشته شدن دارند. اما به سبب انکار وسرکوبی شدید کسب بینش نسبت به انگیزه های زمینه سازی رفتارشان به کندی پیش می رود. آنها ممکن است تلاش کنند تا با تحت تاثیر قراردادن درمانگر او را درجهت نقش حمایت کننده و عدم مقابله سوق دهند. هنگامی که بادفاعهای انان مقابله ومخالفت می شود،با رفتار خود درمانگر را بیشتر تحت تاثیر قرار می د هند و برای اینکار ممکن است به شکوه از روش نامناسب درمان و یا عدم درک وی از سوی درمانگر متوسل شوند.گاهی اوقات ممکن است پرخاشگری کلامی نیز نشان دهند. تعارضهای اصلی آنان معمولا پیرامون مسئله استقلال در مقابل وابستگی دور می زند.

عیب جو از نظر اجتماعی منزوی، متعارف، تحت فشار، و کنترل شده دیده می شود. آنها همچنین ممکن است به آسانی به دیگران اعتماد نکنند و شناختن انها نیز برای دیگران دشوار باشد.

مقیاس ۴: انحراف اجتماعی- روانی (Pd)
هدف مقیاس ۴ سنجش سطح کلی سازگاری اجتماعی شخص است. سوالها به حوزه هایی مانند میزان بیگانگی با افراد خانواده، تاثیر ناپذیری اجتماعی ، مشکلات با مدرسه و صاحبان قدرت ، و بیگانگی از خود وجامعه مربوط است. هدف طراحی مقیاس ۴ در اصل عبارت بود از مشخص کردن اشخاصی که به طورمکرر با قانون درگیر می شوند، اما از هوشبر بهنجار مشخص کردن اشخاصی که به طورمکرر با قانون درگیر می شوند،اما از هوشبر بهنجار برخودار بوده وسابقه محرومیتهای فرهنگی ندارند.آنان افرادی هستند که به نظر می رسد به پیامدهای اجتماعی رفتار خود توجهی نداشت و ظاهرا مشکل روان نژندی و یا روان پریشی نیز ندارند. منطق مهمی که تدوین مقیاس ۴ بر آن استوار است این است که افراد دارای نمره بالا در زمان آزمودن به برون ریزی نمی پردازند. در واقع ممکن است در ابتدا تصویر خوبی از خود ارائه دهند تصویری که شاید بتوان گاهی آن از جذاب نیز توصیف کرد.دوستان و آشنایان جدید این افراد احتمالا باور نخواهند کرد که آنها حتی بالقوه ممکن است دارای توانایی اقدام به رفتارهای ضداجتماعی باشند. اماانتظار می رود که به هنگام مواجهه با موقعیتهای استرس زا و موقعیتهای که رفتار ثابت ومسئولانه را طلب می کند، به رفتارهای ضد اجتماعی دست بزنند. هر چند ممکن است دستگیر ومجازات شوند،اما به سختی می توانند از خطاهایشان عبرت بگیرند.

چون افرادی که در مقیاس ۴ نمره بالا می گیرند معمولا از قدرت بیان رسا، انرژی وهوش لازم برخوردارند ابتدا چنین به نظر میرسد که زمینه مساعدی برای روان درمانی داشته باشند. اما خصومت زمینه ساز، تکانشی بودن، ومشکلات درازمدت آن در ارتکاب جرم سرانجام آشکار می شوند.آنها همچنین ممکن است به خاطر مشکلاتی که با آنها درگیر شده اند، دیگران را سرزنش کنند. در نتیجه سرانجام نسبت به درمان مقاومت نشان داده و د ر اولین فرصت به آن پایان می دهند. احتمالا انگیزه اصلی آنان برای درمان این نیست که واقعا قصد تغییر دارند، بلکه بیشتر بدان سبب است که از نوعی مجازات، مثلا زندان بگریزند.

بنابراین پیش آگهی درازمدت آنان برای درمان ضعیف است.
نوجوانان در مقایسه با بزرگسالان غیر بیمار معمولا نمره های بالاتری در مقیاس ۴ به دست می آورند. این امر بیشتر نشان دهنده تلاشهای پرتلاطم آنها جهت ساختن هویتی برای خویش است هویت مستقلی که آنان را از والدین خود جدا می سازند. بنابراین برافراشتگی مقیاس ممکن است به دلیل یک مرحله موقت در فرایند رشد نوجوان باشد ونه یک صفت ثابت وهمیشگی. اما نمره های بسیار بالا همچنان منعکس کننده سطوح معنی داری از آسیب است. گروههای فرهنگی رویارویی اغلب ممکن است نمره های بالایی بگیرند که نشانگر مخالفت آنان با ارزشها واعتقادهای فرهنگ غالب جامعه است.به عنوان مثال سیاهپوستان اغلب نمره های بالایی می گیرند که ممکن است منعکس کننده احساس آنها به این موضوع باشد که بسیاری از قوانین ومقررات فرهنگ غالب جامعه غیرعادلانه ودر جهت محرومیت آنهاست.

دانشجویان مقاطع کارشناسی ارشد ودکترای رشته های علوم انسانی وعلوم اجتماعی اغلب نمره های نسبتا بالا می گیرند. خصایص مثبت تر که با نمره های متوسط همراه است شامل رک گویی، سنجیده اندیشی، با جرات بودن، مردم آمیزی وفردگرایی است.

ربط دادن مقیاس ۴ به سایر مقیاسهای متناظر می تواند به تفسیر روشنتر ودقیقتر آن کمک کند. برافراشتگی همزمان مقیاسهای ۴و۹ نشان میدهد که شخص نه تنها دارای احساس خشم و تکانشگری زمینه ساز است. بلکه انرژی لازم برای برون ریزی چنین احساساتی را نیز دارد. مطالعه سوابق آنان تقریبا همیشه رفتار تکانشگری گسترده را آشکار می سازد. این برون ریزی اغلب به شیوه ای انجام گرفشته که به حیثیت خانوادگی آنان لطمه زده است. آنها همچنین ممکن است مرتکب فعالیتهای جنایی نیز شده باشند اما برافراشتگیهای متوسط در مقیاسهای ۴و۹ احتمالا نشانگر آن است که شدت رفتارهای مذکور کمتر بوده و شخص احتمالا توانسته است سازگاری نسبتا خوبی را در خود پرورش دهد. ابراز پسیکوتیک رفتار جامعه ستیزی ممکن است با برافراشتگیهای هر دو مقیاس ۴و۸ همسان باشد.نمره بالا در مقیاس ۴ همراه با نمره بالا در مقیاس ۳ بیانگر آن است که رفتار جامعه ستیزی ممکن است به شیوه هایی پنهان و یا تحریف شده ابراز شود و یا اینکه شخص ممکن است با تحت تاثیر قراردادن دیگران آنان را وادار سازد که به جای او دست به اعمال برون ریزی بزنند.برافراشتگی مقیاسهای ۲و۴ حاکی از آن است که شخص به هنگام ارتکاب رفتار ضد اجتماعی دستگیر شده وموقتا احساس گناه می کند و از رفتارش پشیمان است.

نمره های بالا در مقیاس ۴ اشخاصی که نمره های بالا در مقیاس ۴ می گیرند معمولا با مراجع قدرت درگیر می شوند ازدواجهای مکرر می کنند در روابط کاری خود مشکل دارند، و در برابر ملال وخستگی کم طاقتند. آنان را میتوان به عنوان افرادی که با خانواده جامعه و یا هر دو ناهمانند سازی خشمگین دارند توصیف کرد. گر چه بارها ممکن است به خاطر اعمال برون ریزی وخلافکاری گرفتار شوند، اما از پیامد رفتارهای خود به آسانی عبرت نمی گیرند.

هنگامی که با پیامد و نتایج رفتارشان روبرو می شوند ممکن است واقعا احساس ندامت کند اما معمولا این احساس زودگذر است.مشکل آنان در بهره گیری از تجربه هایشان به اشکال در بهره گیری از روان درمانی نیز گسترش می یابد. روابطشان با دیگران معمولا سطحی است و با از هم پاشیدگی و آشفتگی بازگشت پذیر مشخص می شود و به آسانی نمی توانند ارتباط درازمدت توام با وفاداری با دیگران برقرار کنند.سابقه آنان معمولا نشان دهنده درگیری بانظام قانونی وسوء مصرف گسترده الکل ومواد مخدر است. از آنجا که با هر گونه قانون ومقررات مخالفت می کنند درگیری ومشکلات شغلی نیز در سوابق آنان دیده می شود. گر چه ممکن است در نخستین برخورد تاثیر خوبی در دیگران داشته باشند اما سرانجام رفتارهای ضد اجتماعی غیرمسئولانه و غیرقابل اعتماد خود را بروز می دهند.

رفتار افرادی که نمره های بسیار بالایی دارند احتمالا پرخاشگرانه و یاحتی تجاوزگرانه است. به علاوه افرادی بی ثبات، غیر مسئول وخودمحور هستند وبسیاری از آنان به علت رفتارهای ضد اجتماعیشان ، مشکلاتی با قانون پیدا می کنند . برعکس کسانی که نمره های متوسط می گیرند ، افرادی ماجراجو ، در جستجوی لذت ، مردم آمیز ، دارای اعتماد به نفس ، دارای جرأت ابراز وجود ، غیرقابل اعتماد ، و تخیلی هستند .

نمره های پایین در مقیاس ۴ نمره های پایین تر از ۴۵ نشان دهنده افرادی است که بیش از حد کنترل شده ، منتقد از خود‌، خشک ، و سنتی هستند و به گونه افراطی با پایگاه اجتماعی همانند سازی می کنند . آنها همچنین ممکن است افرادی متوازن ، بانشاط ، با پشتکار ، فروتن ، اما تا اندازه ای نافعال باشند و به سختی بتوانند ابراز وجود کنند .

مقیاس ۶ : پارانویا (Pa)
مقیاس ۶ برای تشخیص افرادی که در شرایط پارانویید یا حالت پارانویید هستند طراحی شد . این مقیاس میزان حساسیت بین فردی ، درستکاری ، و بدگمانی را در شخص اندازه گیری می کند . بسیاری از ۴۰ ماده این مقیاس بر حوزه هایی مانند افکار به خودبستن ، باورداشتهای هذیانی ، بدگمانی فراگیر ، احساسات گزند و آسیب ، باورهای شخصی بزرگ منشی ، و خشکی بین فردی ، تمرکز یافته اند . در حالی که محتوای برخی ازماده ها اشکارا در مورد روان پریشی است ، برخی دیگر از پرسشها به اطلاعاتی در مورد انگیزه های نهفته ادراک شده مربوطند . خرده مقیاسهای هریس و لینگوز ماده های مقیاس ۶ را به سه بخش نفوذ خارجی، احساسات به شدت جریحه دارشده، و فضیلت اخلاقی تقسیم می کنند.

برافراشتگیهای خفیف در مقیاس ۶ حاکی از آن است که نیمرخ روانی متعلق به فردی هیجانی و دل رحم است که حساسیت بین فردی را نیز تجربه می کند. با افزایش بر افراشتگی، خصوصیات فرد نیز به تناسب شدت یافته و با فرایندهای روان پریشی همسانی بیشتری نشان می دهند. چنین فردی ممکن است دارای هذیان، افکار به خود بستن، خود پنداری عظیمت، و فرایتدهای فکری مختل باشد. ر عکس، کسانی که نمره های پایین می گیرند، افرادی متوازن به نظر می رسند. امّا، بین خصایص مردان دارای نمره های پایین با زنانی که نمره های پایین می گیرند تفاوتهای وجود دارد. مردانی که نمره پایینی دارند، افرادی با نشاط، مصمم، خود محور، فاقد احساس وجدان قوی، و دارای دامنه علایق محدود هستند. زنانی که نمره های پایین دارند به گونه متفاوتی توصیف می شوند؛ آنها افرادی منطقی و پخته اند.

ممکن است افرادی که نمره های بسیار پایین می گیرند واقعاَ پارانویید باشند اما سعی می کنند آن را پنهان نگهدارند. بنابراین، خصایص آنان در واقع کاملاَ شبیه کسانی است که نمره بالا می گیرند.

مقیاس ۶ به لحاظی ازدقّت کافی برخوردار است، زیرا کسانی که نمره های بالا می گیرند به گونه ای معنی دار افکار پارانویایی دارند. امّا، محتوای ۴۰ ماده این مقیاس کاملاَ آشکار است. بنابراین، کسی که به دلیل تصور عواقب ناشی از کشف افکار پارانویایی خویش،‌قصد سرپوش نهادن برپارنویای خود دارد، می تواند به راحتی در این کار موفق شود. این بدان معنا است که حتی افراد که نمره های متوسط یا پایین می گیرند نیز ممکن است صفات پارانویایی داشته باشند. انی حالت به ویژه درمورد افراد باهوش و اشخاص که از نظر روان شناختی مهارت دارند

صادق است. آنها نه تنها در موقعیت آزمون بلکه حتی در زندگی واقعی نیز ممکن است افکار پارانویایی خود را پنهان کنند. بنابراین،‌آنها احتمالاَ در یکی از گروههای سیاسی افراطی یا فرقه های مذهبی عضو می شوند تا از طریق جلب نسبی اجتماعی، لباس موجهی بر فرایندهای پارانوییدی خود بپوشاند. به هر حال،‌برافراشتگی آشکار مقیاس ۶، یک شاخص عالی برای تشخیص پارانویاست .

برافراشتگی برجسته بدر مقیاسهای ۶ و ۸ قویاَ نشانگر اسکیزوفرنی پارانویید است و این تشخیص، حتی بدون در نظر گرفتن برافرشتگیهای سایر مقیاسهای نیز امکان پذیر است(به کد نوع ۸۶/۶۸ مراجعه کنید). ترکیب متداول دیکر، برافراشتگی متناظر مقیاس ۳ با مقیاس ۶ است. این قبیل افراد، احساسات پرخاشگری و خصومت خود را سرکوب می کنند و ظاهراَ ساده، مقبول، ومثبت جلوه می کنند. آنها ممکن است به راحتی روابطی سطحی با سایرین برقرار کنند، اما به محض عمیق شده این روابط، بدگمانی، خصومت، بی رحمی، و خود-محوری زمینه ساز آنان به گونه ای آشکارتر بروز می کند(به کد نوع ۶۳/۳۶ مراجعه کنید).

نمره های بالا در مقیاس ۶ نمره های بسیار بالا در مقیاس ۶ نشانگر افرادی است که با شدّت بدگمان، کینه جو، دارای افکار آشفته، خمشگین، ومتنفر هستند. احساس می کنند که با آنان بدرفتاری شده است، و معمولاَ انگیزه اعمال دیگران را سوءتعبیر می کنند، احساس می کنند که از زندگی بهره ای نبرده اند. احتمالاَ دچار اختلال فکری همراه با افکار به خود بستن، تفکر هذیانی، وسواسهای فکری و عملی وفوبیای تثبیت شده هستند. شیوه تفکر آنان بسیار خشک و انعطاف ناپذیر بوده وبسیار مجادله گرند. برای تعمَق و درک جنبه های خاص فرایندهای فکری ایشان، می توان با در نظر گرفتن بعضی از ماده های بحرانی درباره علت پاسخهای که به این سوالها داده اند از آنها توضیح، و بدگمانی آنان ممکن است دشوار باشد. آنان ممکن است با پیشنهاد تلویحی خاتمه دادن به درمان، درمان، درمانگر را تحت تاثیر قرار دهند.

برافراشتگیهای متوسط احتمال انعکاس روندهای آشکار روان پریشی را کاهش می دهد. امّا، چنین افرادی باز هم صفات بدگمانی، مجادله گری، خصومت بالقوه، و حساسیت بیش از اندازه درعنوان انتقادهای شخص تلقی و سوء تعبیر کنند. سپس این انتقادها را، که بخشی و یا حتی همه آنها ساخته و پرداخته ذهنی خودشان است، بزرگ می کنند و یا درباره آنها به فکر فرو می روند. گفتگو وبحث با چنین افرادی در مورد مشکلات هیجانی شان کاری بس دشوار است. آنها ممکن است

از طریق توجیه عقلی در برابر اضطرابشان از خود دفاع کنند ویا برای انکار احساس خصومت زمینه ساز به مکانیسم فرافکنی دست بزنند. بنابراین ممکن است خصومت خود را به روشهای غیر مستقیم ابراز دارند، در حالی که به ظاهر حالت خود- تنبیهی به خود می گیرند. احساس می کنند که زمانه با آنان سر سازگاری نداشته است ونسبت به اعضای خانواده احساس خشم ونفرت می کنند.

افرادی که برافراشتگیهای خفیف در مقیاس ۶ نشان می دهند، معمولاَ در قالب واژه های نسبتاَ‌ خوشایند توصیف می شوند. ازجمله این واژه های عبارتند از سختکوش، ساعی، اخلاقی احساساتی، نرم دل، صلح جو، بخشنده و اعتماد کننده مگر اینکه موردخیانت واقع شوند. آنها همچنین ممکن است باهوش، متین، منطقی، عاری از غرض، و دارای علایق گسترده ای باشند.امّا همچنین ممکن است افرادی دارای گرایش به اطاعت، مستعد نگرانی، تحریک پذیر، وابسته، و فاقد اعتماد به نفس باشند. ویژگیهای مطرح شده در بالا احتمالاَ در میان افراد غیر بیمار وجود دارد. بیماران روانپزشکی با برافراشتگیهای مشابه، به گونه نسبتاَ متفاوت به عنوان افرادی با حساسیتهای افراطی، تا اندازه ای پارانویید،‌ بدگمان، و دارای این احساس که حمایت کافی ازمحیط خود دریافت نمی دارند، توصیف می شوند.

نمره های پایین در مقیاس ۶ بیشتر افرادی که نمره پایین دارند به عنوان اشخاصی کاملاَ متعادل توصیف می شوند. مردان معمولاَ افرادی با نشاط، مصمم، فاقد احساس وجدان، دارای علایق محدود، و خود محور هستند. زنان با ویژگیهای نسبتاَ مطلوبتر توصیف می شوند، بدین معنا که نه تنها متعادلند، بلکه افرادی منطقی و پخته نیز هستند. هم زنان وهم مردان می توانند چالشهای زندگی را بپذیرند و افرادی قابل اعتماد، وفادار، مصمم و خویشتن دار هستند. در حالی که خصایص مذکور معمولاَ در مورد افراد غیر بیمار صادق است، همین نمره در مورد گروههای بیمار به عنوان حساسیّت افراطی، فقدان بینش، درون گرایی، غیر قابل اعتماد بودن، زودرنجی، خشونت، وجدان ضعیف، و علایق محدود توصیف می شود. افراد که نمره های بسیار پایین دارند، احتمالاَ پارانوییدهایی هستند که فرایندهای فکری خود را پنهان می سازند. بنابراین ممکن است مشابه افرادی باشند که نمره های بالایی دارند.

مقیاس ۷: ضعف روانی (pt)
48 ماده مقیاس ۷ در اصل برای اندازه گیریم نشانه های ضعیف روانی طارحی شدند. اگر چه ضعف روانی اکنون دیگر به عنوان یک تشخیص مرضی بکار برده نمی شود، اما در زمانی که MMPI ساخته شد، استفاده از آن رایج بود. ضعف روانی شامل وسواسهای فکری، وسواسهای عملی، ترسهای غیر منطقی و تردیدهای افراطی بود. بنابراین، کاملاَ شبیه اختلال وسواس فکری- عملی است. با وجود این. چند تفاوت عمده نیز وجود دارد. مقیاس ۷ بیشتر ترسها و اضطرابهای آشکار را که ممکن است شخص تجربه کند انداز می گیرد. بر عکس، کسانی که به اختلال وسواس فکری- عملی مبتلا هستند، بالقوه ممکن است در مقیاس ۷ نمره کاملاَ پایینی بگیرند، زیرا رفتار ها و وسواسهای فکری آنان در کاهش سطح اضطرابشان مؤثر است. اگر چه برافراشتگی در مقیاس ۷ ممکن است احتمال اختلال وسواس فکری- عملی را نشان دهد، اما سایر اختلالهای وابسته به اضطراب یا حالتهای موقعیتی نیز می توانند این برافراشتگی را موجب شوند.

مقیاس ۷ یک مقیاس بالینی است که به روش ترین شکل، اضطراب و نشخوار خود- تردیدی را اندازه گیری می کند. بنابراین، برافراشتگی آن همراه با برافراشتگی مقیاس ۶ شاخص عمومی مناسبی برای میزان درماندگی شخص است. کسانی که نمره های بالایی می گیرند احتمالاَ تنیده، غیر مصمم، به گونه وسواسی نگران بوده و مشکل عدم تمرکز دارند. دریک بافت پزشکی، آنان مستعدند که حتی در برابر شکوه های کم اهمیت پزشکی واکنش افراطی نشان دهند. آنها معمولاَ افرادی خشک، تهییجی، ترسو، و مضطرب هستند. بیشترین شکایتهای آنها در مورد ناراحتیهای قلبی و همچنین در زمینه دستگاههای گوارشی و مجاری اداری است. در گروههای غیر بیمارو جمعیتهای بهنجارتر، کسانی که نمره های بالا می گیرند احتمالاَ افرادی کوک شده،۴دارای قدرت بیان، فردگرا، و کمال گرا بوده و دارای معیار های بالای اخلاقی هستند. اگر هر دو مقیاس ۷و ۲ برافراشتگیهای متوسطی داشته باشند، نشانگر یک پیش آگهی خوب برای درمان است زیرا این افراد به اندازه کافی احساس ناراحتی می کنند که انگیزه مناسبی برای تغییر در آنان به شمار می رود. آنها احتمالاَ در مقایسه با سایر گروههای مدت زمان بیشتری در برنامه درمانی باقی می مانند. و هر چند پیشرفت آنها کند است، اما بهبودشان پیشرونده است (به کد نوع ۷۲/۲۷ مراجعه کنید). اگر نمره های آنان بسیار بالا باشد، ممکن است تجویز داورهای ضد اضطراب ضرورت پیدا کند تا بتوانند به اندازه کافی آرامش پیدا کنند و به گفتگو در مورد مشکلاتشان قادر باشند. همچنین ممکن است توجه به برافراشتگی ۷ در ارتباط با مقیاس ۸ در خور اهمیت باشد.

اگر ۷ بطور معنی داری بالاتر از ۸ باشد، نشانگر فردی است که هنوز در مورد یک فراینده زمینه ساز روان پریشی مضطرب بوده و در حال مبارزه با آن است. امّا، اگر مقیاس ۷ در مقیاس با مقیاس ۸ خیلی پایین تر باشد، شخص احتمالاَ از تلاش برای مبارزه با اختلال دست کشیده و فرایندهای روان پریشی ماهیت مزمن دارد و یا احتما‏لاَ در حال مزمن تر شدن است(به کد نوع ۸۷/۷۸مراجعه کنید).

نمره های بالا در مقیاس ۷ برافراشتگیهای مقیاس ۷ نشانگر کسانی است که بیمناک، نگران، کمال‌گرا و تنیده اند و ممکن است دارای انواع گسترده ای از ترسهای بدگمانی باشند. برافراشتگیهای متوسط نشانگر آن است که علاوه بر سطح معینی از اضطراب، دارندگان آن افرادی منظم، باوجدان، قابل اعتماد، باپشتکار، و سازمان یافته هستند- هرچند این ویژگیهای ممکن است فاقد اصالت باشند. حتی مسایل جزیی نیز ممکن است برایشان نگرانی مهمی ایجاد کند. آنان در مورد اهمیت رویدادها مبالغه کرده و واکنش افراطی نشان می دهند.

اگر چه آنها احتمالاَ سعی می کنند با استفاده از توجیه عقلی و دلیل تراشی نگرانی شان را کاهش دهند، اما این دفاعها به ندرت نتایج موفقیت آمیزی دارند. با افزایش برافراشتگیها، آنها احتمالاَ میزان بیشتری از خود- تردیدی را تجربه می کنند و به گونه پیشرونده ای انعطاف ناپذیرتر، بیمناکتر، نامطمئن تر، نامصمم تر ، و دارای دقَت وسواسی بیشتر می شوند. این امر ممکن است به انواع رفتارهای تشریفاتی و اشکال در تمرکز منجر شود. آنان به شدت درون‌نگر، خود- انتقادگر، و خودآگاه و دارای احساس گناه تعمیم یافته خواهند بود. نمره های فوق العاد بالا احتمالاَ نشانگر آن است که توانایی شخص در انجام فعالیتهای روزانه مختل شده است.

نمره های پایین در مقیاس س۷ کسانی که نمره های پایین می گیرند احتمالاَ افرادی راحت، گرم، با نشاط، صمیمی، هشیار، و دارای اعتماد به نفس هستند. رویگرد آنان به زندگی. متعادل است و اغلب به عنوان افرادی کار آمد، مستقل، متین، و دارای احساس امنیت توصیف می شوند. افرادی که برای درمان ارجاع داده می شوند، به ندرت ممکن است که نمره های پایین درمقیاس ۷ بگیرند.
مقیاس ۸: اسکیزوفرنی(Sc)
مقیاس۸ در اصل برای شناسایی افرادی که اختلال اسکیزوفرنیک یا شرایط شبه – اسکیزوفرنیک را تجربه کرده اند طراحی شد. این مقیاس تا حدودی در تشخیص اسکیزوفرنی موفق بوده است زیرا با افزایش نمره فرد در این مقیاس. احتمال ابتلای وی به اسکیزوفرنی بالا می رود. امّا، حتی افرادی هم که نمره های کاملاَ بالایی می گیرند، لزوماَ ملاکهای تشخیصی اسکیزوفرنی را ندارند. بخشی از علت این امر آن است که موارد گنجانده شده در مقیاس ۸ حوزه های کاملاَ گوناگونی را در بر می گیرند. بنابراین،‌ برافراشتگیهای می توانند به دلایل مختلفی ایجاد شوند،

بدین معنا که توصیف افراد دارای نمره های بالا همچنین ممکن است گوناگون باشد. ماده های آن، مواردی مانند بیگانگی اجتماعی، بی احساس روابط ضعیف خانواده گی، فرایندهای فکری غیر معمول، و ادراکهای نامأنوس را اندازه گیری می کنند. هدف سایر سوالها اندازه گیری مواردی مانند کارایی کاهش یافته،‌ مشکل در تمرکز حواس، ترسها و نگرانیهای عمومی، عدم توانایی در کنار آمدن، و مشکل در کنترل تکانشها است. در خرده مقیاسهای هریس ولینگوز محتوای ماده ها به بیگانگی اجتماعی و هیجانی‌. فقدان تسلط بر خود و تجارب حسّی نامأنوس تقسیم می شود.

به طور کلی یک نمره برافراشته در مقیاس ۸ نشانگر این است که شخص دارای احساس بیگانکی و دوری از موقعیتهای اجتماعی است و احساس می کند که او را به خوبی درک نمی کنند. زندگی تخیلی او بسیار گوناگون است و هنگامی که تحت فشار قرار می گیرد، بیشتر از همیشه به این زندگی خیالی و رؤیای پناه می برد. اطرافیانش به احتمال زیاد او را فردی نامتعارف یا غیر عادی. انزواطلب مرموز و غیر قابل دسترس می دانند. او اغلب در حفظ یک خط فکری روشن و پیوسته مشکل دارد. مهارتهای ارتباطی او ضعیف است؛ احساس سایرین اغلب این است که برخی از اجزای مهم مطلبی را که این فرد سعی در بیان آنها دارد نمی فهمند.

شخص نوعاَ انکارش را به طور مستقیم و روشن اظهار نمی کند و اغلب اوقات تمرکز بر روی یک فکر برای مدت طولانی برایش مشکل است .
برای تصمیم گیری درتعیین نمره بالا و نمره پایین در مقیاس ۸ توجه به دو عامل سن و نژاد شایان اهمیت است. بسیاری از جوامع سیاهپوستان در این مقیاس تا اندازه ای نمره های بالاتری از بیگانگی اجتماعی و ناهمگونی آنان باشد. امّا احتمالاَ بیشتر به تحصیلات و موقعیت اجتماعی –اقتصادی فرد مربوط است تا به شرایط قومی(گرین، ۱۹۸۸). نوجوانان نیز در مقیاس ۸ نمره های بالاتری می گیرند، که این امر احتمالاَ به برخورد باز آنان با تجربه های غیر معمول، آشفتگی آنان در ایجاد احساس هویت محکم، و احساس بیگانگی بیشتر مربوط است. بنابراین،باید هنجارهای خاص نوجوانان، ر ابه عنوان ابزارهای برای اصلاح این نمره های بالا مورد توجه قرار داد. امّا، چنین هنجارهایی باید از منابع نسبتاَ جدید استخراج شوند و نه از منابعی که ۱۰ یا ۲۰ سال پیش به دست آمده اند (پنکاست و آرچر ۱۹۸۸). بعضی مواقع، افرادی که تجارت متعددی در استفاده ازمواد مخدّر دارند نیز ممکن است در مقیاس ۸ تا اندازه ای نمره های بالا بگیرند. شاید این امر بیشتر منعکس کننده تأثیر و عواقب مستقیم خود موادمخدر باشد تا سطوح بالاتری از آسیب.

برافراشتگیهای همزمان درمقیاسهای ۴و۸ نشان دهنده افرادی است که نسبت به دنیای خویش به شدت احساس بیگانگی و بی اعتمادی می کنند. آنها محیط خود را مخاطره‌آمیز می بینند و احتمال می رود نسبت به سایرین واکنشهای پرخاشگرانه و خصومت دیگر، برافراشتگی در مقیاس ۸ همراه با برافراشتگی در مقیاس ۹ است. چنین افرادی احتمالاَ مسیر گفتگو را به طور مرتب منحرف شده ای از دنیای خویش دارند، بلکه برای اقدام عملی براساس این ادراکهای تحریف شده از انرژی لازم نیز برخوردارند(به کد نوع ۹۸/۸۹ مراجعه کنید). یک الگوی مهم دیگر پیش آگهی معنی داری است که هنگام مشاهده برافراشتگی نسبی در مقیاسهای ۷و۸ مشاهده می شود(به کد نوع ۷۸/۸۷ مراجعه کنید)و نیمرخ اسکیزویید که مقیاسهای F ،۲،۴،۸،و۰ برافراشتگی نشان می دهند(به مقیاس ۲ مراجعه کنید).

نمره های بالا در مقیاس ۸ نمره بالا نشانگر افرادی است که عقاید نامعمول دارند، غیر متعارفند، و احتمالاَ در تمرکز حواس و دقت دچار مشکل هستند. آنان با پروتکلهایی با برافراشتگیهای متوسط ممکن است صرفاَ کناره گیر و متفاوت بوده، و در رویکرد به کارها دارای چشم انداز مبتکرانه باشند. آنان احتمالاَ به موضوعهای فلسفی و مذهبی علاقه مند بوده و علایقشان به امور انتزاعی معطوف است و علاقه ای به مسایل واقعی و غیر خیالی ندارند. ممکن است دیگران آنها را افرادی خجالتی، کناره گیر، و کم حرف توصیف کنند. افزایش پیش رونده در نمره های مقیاس ۸ منعکس کننده اشخاصی است که در سازماندهی و جهت دادن به افکار خویش مشکل بیشتری دارند.آنها ممکن است دارای احساسات نیستند. آنان در بهترین شرایط، احتمالاَ افرادی صلح جو، سخاوتمند، احساساتی، هوشیار جالب توجه، خلاّق و خیالپردازند.

برافراشتگیهای بسیار بالا نشانگر افرادی است که شیوه تفکر عجیب، هذیان، رفتار های بسیار نامتعارف، ارتباط ضعیف با واقعیت، و احتمالاَ توهم دارند. آنها احساس ناشایستگی و بی کفایتی می کنند و بر اثر انواع گسترده ای از اشتغالهای ذهنی در مسایل جنسی خود- تردیدی، و عقاید مذهبی غیر معمول در زحمت اند. امّا. نمره ها بسیار بالا به ندرت دیده می شوند، حتی در مورد اشخاصی که تشخیص اسکیزوفرنی دریافت کرده اند. این نمرهای بسیار بالا احتمالا انهکاسهایی از تجارب نامعمول گزارش شده توسط بیمارانی که به طور غیر معمول مضطربند، واکنشهای سازگاری نوجوانان، واکنش پیش روان پریشی ، شخصیتهای مرزی، و یا واکنش افرادی که از سلامت روانی نسبی برخوردارند اما تمارض می کنند به شمار می روند. چون افرادی که نمره های بالای دارند

به آسانی به دیگران اعتماد نمی کنند، و نمی توانند با دیگران ارتباط برقرار کنند، ممکن است درمان آنان- به ویژه در مراحل اولیه آن- دشوار باشد. با وجود این، این قبیل افراد در مقیاسه با بیشتر انواع بیماران معمولاَ معمولاَ مدت طولانی تری درمان را ادامه می دهند که سرانجام ممکن است به ایجاد رابطه مراجع- درمانگر نسبتاَ نزدیک و اعتماد آمیزی منجر شود. چون مشکلات این نوع بیماران اغلب ماهیت مزمن دارد، پیش آگهی در مورد آنان اغلب ضعیف است. اگر سازماندهی فراینده های فکری آنان به شدت مختل شده باشد، ارجاع آنان برای درمان دارویی ممکن است ضرورت پیدا کند.

نمره های پایین در مقیاس ۸ افرادی که نمره های پایینی دارند، احتمالاَ شاد، خوش خلق،‌صمیمی، قابل اعتماد، و سازگار هستند. امّا درعین حال ممکن است بیش از اندازه پذیرای نفوذ و قدرت دیگران، مهار شده، فرمانبردار، و فاقد تخیل بوده، و از درگیری ارتباطی عمیق با دیگران، اجتناب کنند.

مقیاس۹: هیپومانی
۴۶ ماده مقیاس ۹ در اصل برای تشخیص افرادی طراحی شد که علایم بیماری هیپومانی را تجربه می کنند. این علایم ممکن است شامل دوره های متناوب شنگولی ،تحریک پذیری افزایش یافته، فعالیت بی حاصل و زاید باشد که ممکن است به عنوان وسیله ای برای تحریف و دفع افسردگی قریب الوقوع به کار بسته شود. بنابراین،ماده ها پیرامون موضوعهایی مانند سطح انرژی، تحریک پذیری، خودخواهی و عظمت متمرکز شده اند. خرده مقیاسهای هریس و لینگوز محتوای ماده ها را به دسته های غیر اخلاقی،شتاب روانی-حرکتی،خونسردی و نخوت طبقه بندی می کنند. امّا،هیپومانی به صورت متناوب رخ می دهد. بنابراین، اشخاصی که مرحله حاد بیماری را می گذارنند به علت جدی بودن شرایطشان قادر به انجام آزمون نیستند

.به علاوه،بعضی افراد ممکن است در مقیاس ۹ نمره های کاملاَ‌ پایین بگیرند که احتمالاَ ‌منعکس کننده وضعیت آنان در مرحله افسردگی است. بنابراین، دارندگان نمره های پایین ممکن است دچار حالت هیپومانی باشند و یا اینکه عملاَ در گذشته به این اختلال مبتلا بوده اند. مقیاس ۹ نه فقط در تشخیص اشخاصی که در شرایط متوسط مانی (بیمارانی که در حالت شدید مانی هستند) قرار دارند کارایی دارد، بلکه همچنین در شناسایی خصوصیات گروههای غیر بیمار نیز موفق است . بنابراین برافراشتگیهای کم تا متوسط در مورد مردانی که سابقه اختلالهای روانی ندارند، نشانگر آن است که آنان افرادی گرم و صمیمی، مشتاق، اجتماعی و معاشرتی ،

و بازداری نشده هستند. آنها به احتمال زیاد این توانایی را دارند که برای مدت طولانی مقدار توجهی انرژی مصرف کنند. آنان همچنین ممکن است به آسانی آزرده خاطر، بیش فعال، بیش فعال، و تنیده شوند و مستعد دوره هایی از نگرانی، اضطراب، و افسردگی هستند. دیگران ممکن است آنان را اشخاصی فردگرا، بخشنده، خونگرم و بیانگر توصیف کنند. زنانی که در گروه افراد غیر بیمار قرار می گیرند به صورت افرادی رک گو، باجرأت، پرحرف، شایق، آرمانگرا، و با ذوق توصیف می شوند.

برای تعیین اینکه چه نمره ای بالا و چه نمره ای پایین تلقی شود، سن و نژاد دو عامل تعیین کننده و مهم به شمار می روند. برخی مطالعات چنین نشان می دهند که سیاهپوستان در مقایسه با سفید پوستان نمره های بالاتر می گیرند. همچنین، نمره های گروههای جوانتر (نوجوانان و دانشجویان) اندکی بالاتر از نمره های افراد بزرگسال غیر بیمار است. برعکس،اشخاص مسن در این مقیاس اغلب نمره های پایین می گیرند.

اغلب با تفسیر معنی دار بودن نمره های متناظر مقیاسهای ۹،۲،۷، اطلاعات مفیدی می توان به دست آورد. همبستگی نمره های دو مقیاس ۹و۲ معمولاَ منفی است. امّا، این حالت تهییجی است که شخص می کوشد تا از خودش دفاع کند و یا اینکه توجهش را از تکانه های خصومت و پرخاشگرانه زمینه ساز خود، منحرف سازد.بعضی وقتها چنین افرادی به شدت درونگرا و به طور خود شیفته ای مجذوب خویشتن اند. مقیاسهای ۹و۲ همچنین ممکن است در برخی از انواع خاص بیمارانی که اختلال عضوی دارندنیز برافراشته باشند. در نیمرخهایی که مقیاس ۲و۷ پایین است(نشانگر حداقل اختلال روانی)چنانچه با برافراشتگی در مقیاس ۹ همراه باشد، احتمالاَ مشخص کننده مردانی است که برای رسیدن به قدرت و قرارگرفتن خودشیفته‌وار در موقعیتهای رقابت انگیز، تقریباَ نیاز وسواسی دارند. اگر نیمرخ مذکور با برافراشتگی در مقیاس  نیز همراه باشد،دراین صورت چنین مردانی احتمالاَ اشخاصی مدیر،خودکامه و تشنه‌ قدرت هستند

و برای ادراه و سازمان دادن به دیگران انرژی زیاد صرف می کنند. عزت نفس آنان اغلب وابسته بدان است که دیگران را به اطاعت و تسلیم و اظهار ضعیف وادارند. معمولاَ آنچه که از دیگران دریافت می دارند تمکین توام با اکراه است نه احترام و تحسین. زنانی که چنین نیمرخی دارند احتمالاَ مستعد خودنمایی همراه با عورت نمایی بوده و همواره به جذبیت جسمی خود می اندیشند.
نمره های بالا در مقیاس ۹ نمره های بسیاربالا نشانگر یک دوره متوسط است. این اشخاص به گونه ناسازگانه ای بیش فعالند، دارای تمرکز ضعیف و پرش افکارند، به شدت احساس مهم بودن می کنند، و توانایی کمی در کنترل تکانه های خود دارند. در ارزیابی تواناییهای واقعی خود در انجام کارها واقع بین نیستند. بنابراین، دارای احساس خوش بینی بی اساسند. آنها احتمالاَ در برابر هرگونه درنگ و تعویق جزیی تحریک پذیرند. با وجودی که انرژی قابل توجهی صرف می کنند، اما فعالیتهایشان به دلیل عدم تمرکز اغلب بی حاصل است. دیگران ارتباط برقرار کنند، امّا این ارتباطها سطحی است.افرادی که برافراشتگیهای متوسط‌تری دارند اغلب توانایی بیشتری در تمرکز داشته و می توانند انرژی خود ار در جهت سودمند و مولد هدایت کنند. افراد غیر بیمار، پرانرژی، صریح، شایق، مردم آمیز، مستقل، خوشبین، و دارای دامنه علایق گسترده ای هستند. گاهی برای تشخیص اشخاص پرانرژی، خوش بین، و دارای قدرت تمرکز، از افراد حواسپرت، ناکارآمد، و بیش فعال، نمره ها به تنهایی کافی نیستند. در این گونه موارد، در نظر گرفتن ماده های بحرانی مربوط،تفسیر خرده مقیاسهای هریس ولینگوز، یا ترکیب آنها با اطلاعات مربوط به سوابق گذشته،ممکن است اطلاعات مفیدی را فراهم کند.
نمره های پایین درمقیاس ۹ کسانی که در مقیاس ۹ نمره های پایین دارند، ازسطح انرژی و فعالیت کمی برخوردارند، آنها اغلب اشخاصی قابل اتکا،منطقی، سنتی، عملگرا، و قابل اعتماد توصیف می شوند، اما در عین حال ممکن است فاقد اعتماد به نفس نیز باشد. آنها همچنین ممکن است افرادی منزوی، جدا شده، کم حرف و آرام، کمرو، فروتن، و بیش از اندازه کنترل شده نیز باشند. نمره های پایین معمولاَ در نیمرخهای افراد مسن تر بیش از افراد جوانتر دیده می شود. نمره های بسیار پایین نشان دهنده افسردگی جدی است، حتی اگر نمره مقیاس ۲ در حدّ بهنجار باشد.
مقیاس ۰ :درونگراییی اجتماعی Si

این مقیاس براساس پاسخهای دانشجویان به سؤالهای مربوط به یک پیوستار درونگرایی-برونگرایی طراحی شد. سپس بر پایه میزان شرکت دانشجویان در فعالیتهای اجتماعی روایی یابی شد. نمره های بالا نشانگر افراد خجالتی است، اشخاصی که مهراتهای اجتماعی محدودی دارند، در تعاماهی اجتماعی احساس ناراحتی می کنند، و ازبسیاری از موقعیتهای بین شخصی دوری می گزینند. آنها به ویژه در حضور جنس مخالف احساس ناراحتی می کنند. آنها ترجیح می دهند که تنها و یا با معدودی از دوستان صمیمی باشند و به معاشرت با گروههای بزرگتر تمایل نشان نمی دهند دسته ای از ماده ها به خود  خوارشماری و ناسازکاری روان رنجوری مربوط است، ماده ها تقسیم و به صورت خره مقیاسهایی شامل کمرویی/خود آگاهی، اجتناب اجتماعی، و بیگانگی نسبتب به خود و دیگران گروهبندی شده است(بن-پوراث ،هوستتلر ، و بتوچر، ۱۹۸۹). زیرا برای کمک به روشن ساختن اینکه چرا شخص در مقیاس۰ نمره خاصی گرفته است اطلاعات سودمندی فراهم می کند.

مقیاس۰ مانند مقیاس ۵ است، زیرا برای « رنگ و بودادن» به سایر مقیاسهای بالینی یا فراهم کردن امکان تاکیدی متفاوت بر این مقیاسها به کار می رود. بنابراین، تفسیرها ابتدا باید بدون در نظر گرفتن مقیاس۵ و ۰ انجام گیرند، و سپس معنای ضمنی این مقیاسها در تفسیرها کدهای دو نقطه ای مطرح نشده اند. برافراشتگیهای ۰ به فراهم کردن اطلاعاتی در مورد سایر مقیاسها، کمک می کند، بدین طریق که مشخص می سازد افراد تا چه اندازه در تعاملها احساس راحتی می کنند، تا چه اندازه با دیگران درگیر می شوند، تا چه اندازه با دیگران درگیر می شوند، تا چه اندازه درمهارتهای اجتماعی کارایی دارند، و با چه احتمالی خواهند توانست یک سیستم حمایت اجتماعی مناسب برای خود ایجاد کنند. نمره پایین در مقیاس۰ اغلب میزان آسیب را کاهش می دهد که در غیر این صورت، برافراشتگی سایر مقیاسها نشانگر موارد آسیب خواهد بود. نمره پایین در مقیاس ۰ نشانگر این است که حتی اگر افراد دارای سطح معینی از آسیب روانی باشند، این توانایی را خواهند داشت که برای غلبه بر مشکلات خود از راههای جامعه پسند استفاده کنند. بر عکس، نمره بالا در ۰ بیانگر مبالغه در مشکلات است که در سایر مقیاسها نمایان شده است. این امر به ویژه هنگامی صادق است که ۰،۲، و ۸ همگی برافراشته باشند. این وضعیت نشانگر آن است که شخص از نظر اجتماعی احساس بیگانگی می کند، منزوی وخود-انتقادگر است.

و افکار غیر معمول دارد. امّا، ممکن است به اندازه کافی از حمایت اجتماعی گروه برخوردار نباشد که او را برای غلبه بر این مشکلات یاری دهند. گرچه مقیاس ۰ برافراشته ممکن است نشانگر افزایش مشکلات شخصی باشد، اما اغلب منعکس کننده کاهش احتمال برو نریزی نیز هست. درستی این وضعیت هنگامی بیشتر تقویت می شود که در مقیاسهای ۲و۵ برافراشتگی متناظر (برای مردان و یا کاهش آنها در مورد زنان) مشاهده شود. به همین سبب، از مقیاسهای ۰،۲، و ۵ اغلب به عنوان مقیاسهای بازدارنده یاد می شود.

نمره های بالا در مقیاس ۰ کسانی که نمره های بالایی در این مقیاس دارند در تعاملهای گروهی احساس ناراحتی می کنند و احتمالاَ فاقد مهارتهای اجتماعی رشد یافته هستند. آنها ممکن است افرادی خود کم بین ، بدون اعتماد به نفس، فرمانبردار، خجالتی، و ترسو باشند. دیگران احتمالاَ آنها را اشخاص سرد، کناره گیر و خشک می دانند و شناختن آنان را امری مشکل می پندارند. اشخاصی که نمره های بسیار بالایی می گیرند به عنوان افرادی گوشه گیر، دارای نشخوارفکری بی تصمیم، ناایمن، و غیر معاشرتی توصیف می شوند. آنها به سببب ضعف خود در برقراری ارتباط با دیگران نارحتند و در عین حال نسبت به قضاوت دیگران درباره آنان حساسند. آنان اغلب از یک گروه حمایت اجتماعی مناسب که در غلبه بر مشکلات مددکارشان باشد محرومند. اشخاصی که نمره های متوسط در مقیاس ۰ دارند، وابسته، محافظه‌کار، محتاط، بی ابتکار، جدی، وبیش از اندازه خود دارند. مردان بهنجاری که در مقیاس ۰ نمره های بالا می گیرند، به عنوان افرادی فروتن، بازداری شده، بدون اعتماد به نفس، و عموماَ از نظر وضع ظاهر و در حضور جمع بی‌کفایت توصیف می شوند. زنان بهنجاری که نمره های نسبتاَ بالایی می گیرند تا اندازه ای مشابه مردان به عنوان افرادی کمرو، فروتن، خودکم بین، حساس، و مستعد نگرانی توصیف می شوند.

نمره های پایین در مقیاس ۰ اشخاصی که نمره های پایین در مقیاس ۰ می گیرند به عنوان افرادی گرم،‌معاشرتی، با جرأت، دارای اعتماد به نفس،‌خوش بیان،‌ و جمع گرا توصیف می شوند. آنها احتمالاَ به قدرت، شهرت، و داشتن پایگاه اجتماعی اهمیت می دهند. آنان ممکن است حتی افرادی فرصت طلب، خود‌نما، سلطه‌جو، و افراط‌کار نیز باشند. مردان بهنجاری که نمره پایین می گیرند اغلب افرادی مروم آمیز‌،بیانگر از نظر اجتماعی با کفایت، و خوش‌بیان به نظر می رسند. زنان بهنجار نیز همانند مردان، اشخاصی مردم آمیز، پرحرف، با جرأت، مشتاق و ماجراجو توصیف می شوند. نمره های بسیار پایین نشانگر فردی است که از تکنیکهای اجتماعی بسیار پیشرفته ای برخوردا است اما در پس این نقاب ظاهری احتمالاَ احساس ناایمنی می کند و به تحسین و تایید اجتماعی به شدت احساس نیاز می کند. آنها همچنین ممکن است بیش از اندازه حساس وابستگی خویش دچار مشکل باشند. آنان ممکن است دوستان سطحی زیادی داشته باشند. اما نسبت به هیچیک از آنها احساس نزدیکی و صمیمت نکنند.

کدهای دو نقطه ای
تفسیر نوع کد در مقایسه با تفسیر هر یک از مقیاسها به تنهایی، اغلب اطلاعات دقیقتر و از نظر بالینی مفیدتری را فراهم می سازد. مبنای تفسیر نوع کد به همبستگیهای تجربی بین طبقه های مختلف رفتار غیر آزمونی بستگی دارد. کدهای دو نقطه ای که در این بخش مطرح شده اند بر اساس فراوانی وقوع، دقّت و جامعیت پژوهشهای انجام شده درباره آنها، و اهمیت بالینی نسبی شان انتخاب شده اند.

تفسیر نوع کد در مورد جمعیتهای دارای اختلال که برافراشتگی نمره ها ی آنان در آزمون MMPI دست کم مساوی ۷۰ و در MMPI-2 برابر ۶۵ باشد مناسبت بیشتری دارد. توصیفهای به روشنی بر محور ابعاد آسیب شناختی فرد معطوفند. بنابراین، توصیفهای کد دو نقطه ای برخلاف مقیاسهای انفرادی، به سه بخش برافراشتگی کم، متوسط، و زیاد طبقه بندی نمی شوند، بلکه در درجه نخست به بحث درباره برافراشتگیهای بالا معطوفند. هنگام بررسی کدهای دو نقطه ای که تفسیر باید با رعایت احتیاط انجام شود و توصیفهای افراطی تر به گونه چشمگیر تعدیل شوند و یا از آنها صرفنظر گردد.

معمولاَ‌، برافراشتگی یک مقیاس در مقایسه با مقیاس دیگر، چنانچه اندازه برافراشتگیها تقریباَ یکسان باشد، تفاوت زیاد ایجاد نمی کند. رویکرد کلی آن است که اگر یک مقیاس ۱۰ نمره یا بیش از آن از مقیاس دیگر بالاتر باشد، در این صورت مقیاس بلندتر در تفسیر آزمون نقش بارزتری داشته و یا مورد تاکید بیشتری قرار می گیرد. تفسیر مقیاسهایی که تفاوت برافراشتگیهای نسبی آنها معنی دار و چشمگیر است، باید با بسط و تفصیل بیشتری انجام شود. اگر بلندی مقیاسهای برابر باشد، باید به یک اندازه مورد تاکید قرار گیرند.

در بعضی موارد ممکن است سه و یا بیش از سه مقیاس برافراشتگی یکسان داشته باشند،‌که در نتیجه تعیین اینکه کدام دو مقیاس کد دو نقطه ای را تشکیل می دهند دشوار می شود. در این موارد، متخصصان بالینی باید توصیفهایی را که درباره سایر ترکیبها ممکن تدوین شده است بررسی کنند. به عنوان مثال، اگر در یک نیمرخ خاص مقیاسهای ۲،۷،۸ برافراشته باشند،‌ در این صورت متخصص بالینی باید کدهای ۷۲/۲۷ و همچنین کدها ی۸۷/۷۸ و ۸۲/۲۸ را بررسی کند. سپس توصیفهای مربوط به هر سه کد را ممکن است به صورت یک توصیف یکپارچه و نهایی در مورد درمانجو تدوین کند. هنگامی که سه و یا احتمالاَ چهار مقیاس همراه با کد دو نقطه ای برافراشتگی داشته باشند، همه آینها را می توان برای توصیف شخص یکپارچه کرد. برای تهیه تفسیرهیا بامعنا، بررسی مداوم اهمیت زمینه ساز مقیاسهای برافراشته شایان توجه است. این امر مستلزم آن است که عواملی مانند چگونگی تعامل مقیاسها، انواع آسیبهایی که این مقیاسها بر آنها دلالت دارند، و الگوهای بازگشت کننده یا موضوعهایی که نشان داده شده اند مورد توجه قرارگیرند. هر جا که امکان داشته است،‌ طبقه بندی DSM-III یا DSM-III-R مورد استفاده قرار گرفته است، امّا اصطلاح روان رنجوری(نوروز) به ندرت به کار رفته است،

زیرا این اصطلاح انواع مختلف اختلالها را در برمی گیرد ویا اینکه به دسته ای از مقیاسهای مربوط اطلاق می شود(مانند« مثلث روان رنجوری» ). بعضی از مشخصاتی که در انواع کد توصیف شده اند درباره شخص خاصی بسیار دقیق خواهند بود، امّا در مورد شخصی دیگر دقّت و مناسبت لازم را نخواهند داشت. در این صورت، متخصصان بالینی همواره باید داده هایشان را مورد بررسی قرار دهند تا بتوانند توصیفها و تشخیصهایی را که دقیق و مربوط باشند به عمل آورند.

۲۱/۱۲
مشکلاتی که دارندگان نوع کد ۲۱/۱۲ تجربه می کنند پیرامون نشانه های بدنی و شکوه هایی دور می زندکه ممکن است عضوی یا کارکردی باشند. شکوه های رایج، به درد، تحریک‌پذیری، اضطراب، تنش بدنی. خستگی، و نگرانی افراطی درباره کارکردهای جسمانی مربوطند. علاوه بر این نشانه ها، سطح معنی‌دار از افسردگی وجود دارد. این افراد به طور مشخص از طریق واپس‌رانی و توسل بر مشکلات بدنی واقعی. مبالغه آمیز، و یا خیالی

با تعارضهای روانی برخورد می کنند. صرفنظر از اینکه مشکلات بدنی اساس عضوی دارند یا نه، این افراد درباره نشانه های بیماری خود مبالغه می کنند و آنها را به عنوان وسیله ای برای تحت تأثیر قراردادن دیگران به کار می برند. به عبارت دیگر. شکوه هایشان را فراتر از آنچه که از نظر فیزیکی قابل تایید است جلوه گر می سازند، و اغلب این کار را با تفسیر غلط از کار کردهای عادی بدن انجام می دهند. آنان معمولاَ‌ یادگرفته اند که با شکوه های خود زندگی کنند و آنها را برای تحقّق نیازهایشان به کار ببرند.

این فقط قسمتی از متن مقاله است . جهت دریافت کل متن مقاله ، لطفا آن را خریداری نمایید
wordقابل ویرایش - قیمت 12700 تومان در 114 صفحه
سایر مقالات موجود در این موضوع
دیدگاه خود را مطرح فرمایید . وظیفه ماست که به سوالات شما پاسخ دهیم

پاسخ دیدگاه شما ایمیل خواهد شد