مقاله زندگی و اندیشه ادبی پروفسور سید حسن امین

word قابل ویرایش
22 صفحه
دسته : اطلاعیه ها
12700 تومان
127,000 ریال – خرید و دانلود

چکیده :
سید حسن امین ، ادیب ، شاعر، فیلسوف و حقوقدان ایرانی در سال ١٣٢٧ خورشیدی متولد شد. در هفده سالگی و پس از گرفتن دیپلم ادبی به تحصیل در دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران در رشته حقوق قضایی و همزمان به فراگیری فلسفه نزد استادان بزرگ در خارج از دانشگاه پرداخت . پس از اخذ مدرک کارشناسی ارشد از دانشگاه تهران ، در سال ١٣۵۴ خورشیدی جهت کسب دانش جهانی و ادامه تحصیل به کشور انگلستان سفر کرد و در رشته حقوق بین الملل در دانشکده حقوق دانشگاه گلاسکو موفق به اخذ مدرک دکتری گردید و در سال ١٣٧١مطابق با ١٩٩٢ میلادی، در همان دانشگاه استاد تمام شد. از ایشان کتاب ها و تألیفات و مقالات متعددی در زمینه های متنوع علوم انسانی تا کنون به چاپ رسیده است .پروفسور امین در ادبیات نظرات منحصر به فردی دارد.
مثلا ایشان شعر را هنر ملی ایرانیان می داند. وی، همچنین اعتقاد دارد که حافظ محبوب ترین شاعر نزد ایرانیان است و از عشق و رندی به عنوان دو کلید شعر حافظ یاد می کند. ایشان معتقد است که ابن عربی و عبدالرحمان جامی در افکار و آثار بزرگانی مانند ملاصدرا، فیض کاشانی، حاج ملاهادی سبزواری و… تأثیرگذار بوده اند. امین ، سرچشمه حقیقی تعزیه را در سنت نمایشی ایران باستان و سوگ سیاوش می داند. ایشان درباره نیما یوشیج می گوید:«… شعر اروپایی و شعر فارسی را به هم در مفهوم و تصویر نزدیک کرد..». پروفسور امین ، مولانا را نابغه ای می داند که به دنبال دریافتن معنای زندگی است . استاد امین با ریز بینی و تیز بینی در اشعار خیام و همچنین با ملاحظه به ویژگی های زیست فیلسوفانه ، معتقد است که می توان بین اشعار متضاد خیام به نوعی جمع کرد. وی شاهنامه را سند هویت ملی ایرانیان می داند و نسبت زرتشتی گری و حتی سنی بودن فردوسی را رد می کند. پروفسور امین ، شهریار را محبوب ترین شاعر صد ساله اخیر ایران می دانند و معتقد است پس از حافظ تا عصر مشروطه به استثنای جامی و صائب تبریزی، شاعر بزرگ دیگری چون شهریار، مقبولیت عام و محبوبیت عمومی پیدا نکرده است .
در انتهای این قسمت ذکر این نکته ضروری است که این مقاله به شیوه تحلیلی توصیفی نوشته شده است .
کلمات کلیدی: زندگینامه ، پروفسور سید حسن امین ، شاعران و نویسندگان ایران
مقدمه :
گذران زندگی در سرزمین ایران که مهد فرزانگان و نام آوران است و در عداد مفاخر شهیری که با تکیه بر دانش و تلاش و شهامت دست به انجام کارهای فرهنگ ساز و ایجاد آثار بزرگی در راستای اعتلای فرهنگ این مرز و بوم زده باشند، مایه افتخار و مباهات است و بدون شک گرامیداشت یاد و خاطره این بزرگان که در زمینه های مختلف هنر، فرهنگ ، مذهب ، ادب و … خوش درخشیده اند و با صرف جان و مال و عمر با ارزش خود بر غنی نمودن گنجینه های علمی و فرهنگی این جامعه افزوده اند وظیفه ای است که بر عهده هر ایرانی متعهدی است . مطمئنا آنچه که به عنوان هویت برای هر ملت ، مهم شناخته می شود، ارتباط مستقیمی با مفاخر فرهنگی و ادبی آن ملت دارد. چنانکه ظهور این بزرگان باعث ایجاد دستاوردهایی می گردد که در نهایت به افتخار یک ملت و جامعه می انجامد. در این میان خراسان به عنوان خاستگاه فرهنگ ایرانی به شمار می آید و می توان از بزرگانی چون حکیم ابوالقاسم فردوسی، ابوالفضل بیهقی، خیام و در نسل های بعد، حاج ملاهادی سبزواری، ملک الشعرای بهار، علی شریعتی، شفیعی کدکنی و حسن امین که در این اقلیم رشد کردند و به شکوفایی رسیدند، نام برد. این بزرگان در سطح گسترده کشور با خدمات علمی و ادبی تأثیر شگرفی بر فرهنگ این مرز و بوم گذاشتند و به جایگاه والا در میان اهالی علم و ادب رسیدند. این نام آوران خود را موظف دانستند تا آگاهی های خود را به نسل های بعد منتقل نمایند تا نسل جوان را از نوعی بی تفاوتی و سرگشتگی فرهنگی به خودباوری ملی و میهنی سوق دهند.
در این مقاله تلاش می شود تا خواننده ابتدا اندکی با تاریخچه زندگی پربار پروفسور امین آشنا شود سپس مهم ترین نظرات استاد در حوزه ادبیات و به خصوص بزرگان و نام آوران ادبیات کهن و معاصر ایران زمین آورده می شود. توضیح این نکته ضروری است که با توجه به این که استاد امین آثار متعددی در حوزه های مختلف علوم انسانی دارند که اشاره کردن به همه این ها و بحث پیرامون آن ها در این مقال نمی گنجید لذا تصمیم نویسنده بر آن شد که با توجه به این که در ادبیات تخصص و مطالعه دارد، ابعاد ادبیاتی استاد را مورد موشکافی قرار دهد.
یافته های تحقیق :
در این بخش که قسمت اصلی تحقیق محسوب می شود، نخست به زندگی نامه استاد اشاره می شود و سپس مهمترین نظرات ادبی ایشان مورد بررسی و موشکافی قرار می گیرد.
زندگینامه :
سید حسن امین در سال ١٣٢٧ خورشیدی در محله پامنار در شهر تاریخی سبزوار و در خاندانی اهل علم متولد شد. پدرش سید علی نقی امین متخلص به «ابن امین »، پدربزرگش امین الشریعه سبزواری از عالمان مشروطه خواه عصر قاجار، مادرش فاطمه عربشاهی بانوی شاعر و دین شناس است که در چندین و چند جلد کتاب شرح حال هر یک از ایشان به چاپ رسیده است . امین دوران کودکی و نوجوانی را در همان سبزوار که شهری تاریخی و مذهبی بود گذراند. مجموعه اشعارش در سال ١٣۴٣ در سن ١۶ سالگی با عنوان «ترانه فرشتگان » در چاپخانه بیهق سبزوار به همت و تشویق پدرش به چاپ رسید. در هفده سالگی و پس از گرفتن دیپلم ادبی و کسب رتبه اول در تمام استان خراسان در کنکور ادبیات دانشگاه های مشهد و تهران نفر دوم شد اما به تحصیل در دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران در رشته حقوق قضایی پرداخت . پس از پایان مقطع کارشناسی به خدمت سربازی رفته و پس از آن به ادامه تحصیل در مقطع کارشناسی ارشد در رشته حقوق خصوصی در همان دانشگاه مشغول و فارغ التحصیل شد. امین علاوه بر کسب علم نزد استادانی چون زنده یاد دکتر سید حسن امامی، محمود شهابی، سید محمد مشکوه ، شیخ محمد سنگلجی و … که هر کدام در رشته تخصصی خود بی نظیر بودند، در رشته فلسفه و حکمت هم در محضر استادانی چون استاد یحی طالقانی، علامه حسن زاده آملی، سید رضی شیرازی، سید ابوالحسن رفیعی قزوینی، سید کاظم عصار، شیخ محمد علی حکیم شیرازی، دکتر مهدی حایری یزدی نیز کسب فیض نمود. در سال ١٣۵۴ خورشیدی جهت کسب دانش جهانی و ادامه تحصیل به کشور انگلستان سفر کرد و در رشته حقوق بین الملل در دانشکده حقوق دانشگاه گلاسکو موفق به اخذ مدرک دکتری گردید. او در مدت تحصیل چنان خوش درخشید که نام و شرح حالش در ردیف مشاهیر بزرگ جهان درکتاب هایی تحت عنوان «کی؟ کیست ؟»١منتشر شد. علاقه شخصی او به توأم کردن علم با عمل و حرفه وکالت و به قضاوت منجر به تحصیل در دانشکده وکلای دادگاه های عالی و اخذ پروانه وکالت از انگلستان شد. امین پله های ترقی را یکی پس از دیگری طی نمود. در سال ١٣۵٨ هجری شمسی مطابق با ١٩٧٩ میلادی با درجه استادیاری شروع به تدریس در دانشگاه گلاسکو کالیدونیان کرد و در سال ١٣٧١مطابق با ١٩٩٢ میلادی، در همان دانشگاه استاد تمام شد. دانشجویان فراوانی در محضر ایشان تربیت شده اند که می توان از مشهورترین آن ها دکتر حسن روحانی را نام برد. امین تا این تاریخ (١٣٩۶) همچنان به عنوان استاد داور و استاد راهنما در مقاطع دکتری با دانشگاه گلاسکو کالدونیان به طور قرارداد رسمی اما پاره وقت همکاری دارد و به علاوه همزمان با اشتغال به تدریس از حق وکالت و قضاوت در بریتانیا برخوردار است .
استاد امین پس از بازگشت به ایران تصمیم داشت تا دانش خود را در اختیار دانشجویان ایرانی قرار دهد اما شرایط لازم فراهم نشد. در نتیجه ایشان ترجیح داد تا موسسه خصوصی دایره المعارف ایران شناسی را ایجاد نماید. ایشان همچنین سردبیری مجله های کلک ، پروین ، ایرانمهر را داشت و در تحریریه چندین مجله ، عضویت داشت تا اینکه با تلاش های ایشان در سال ١٣٨٢ ماهنامه پژوهشی، ادبی، تاریخی، حقوقی وسیاسی حافظ تأسیس شد. ایشان در مدت ده سال در این نشریه ، هم خود نزدیک به یکصد مقاله نوشت و هم مقاله ها و یادداشت ها و اشعار و آثار نزدیک به هزار تن از اهل علم و ادب را منتشر کرد. پروفسور امین را می توان شاعری چیره دست نیز معرفی نمود. هنر عمده ایشان در قصیده سرایی است به گونه ای که استادان متعدد از جمله دکتر حسین خطیبی، حسن شهباز و حسین آهی او را برترین قصیده سرای ایران پس از ملک الشعرای بهار دانسته اند. همچنین علی اصغر فراز (شاعر و دانشجوی دوره دکتری ادبیات فارسی) در کتاب شعر خود طی
قصیده ای که برای امین ساخته است ، تصریح کرده است که :
١- در قصیده پرتوان تر از همه ، بعد از بهار کرد این ارزش نمایان ، در دل دیوان امین
(فراز، علی اصغر، در گذرگاه عشق ، تهران ، آوای خاور، ١٣٨۵، ص ٢۶١.)
امین علاوه بر فلسفه شرق که در آثاری همچون بخش شعر شفای ابن سینا، یا مشاعر ملاصدرا یا منظومه حکمت سبزواری چاپ کرده است ، در فلسفه غرب هم آثاری دارد که مهم ترین آنها ترجمه «تأملات نابهنگام »
اثر نیچه از بزرگترین فیلسوفان غرب و نوابغ جهان است . همچنین داستان رمزی فلسفی «سلامان و ابسال » که امین ، قدیمی ترین روایت آن اثر حنین بن اسحاق را برای نخستین بار به فارسی ترجمه کرده و همراه روایت های دیگری از ابن سینا، خواجه نصیر طوسی و دیگران به فارسی چاپ کرده است . به جرأت می توان گفت که پروفسور سید حسن امین ، دانشمندی جامع العلوم است که به موضوعاتی مانند ایران شناسی، مطبوعات ، حقوق ، شعر و ادب احاطه کامل دارند. ایشان بالغ بر حدود ٧٠ عنوان کتاب و اثر برجسته دارند. بخشی از مهمترین تألیفات ایشان عبارتند از:
– دانشنامه شعر
– بازتاب اسطوره بودا در ایران و اسلام
– برداشتی از مشاعر ملاصدرا
– افکار و احوال حاج ملاهادی سبزواری
– کارنامه غنی
– فردوسی و شاهنامه
– حقوق بشر و کثرت گرایی دینی
– تأملات نا بهنگام نیچه
– ادبیات معاصر ایران
– تاریخ حقوق ایران
– دایره المعارف خواب و رویا
– سلامان و ابسال در چهارده روایت
Middle East Legal Systems –
مهمترین نظرات پروفسور امین در رابطه با برخی مسائل مهم ادبیات در ادامه می آید.
نظرات استاد درباره شعر و شاعری:
استاد امین در رابطه با شعر و اهمیت آن می نویسد: « شعر به معنای گره خوردگی عاطفه و تخیل در زبانی آهنگین ، در سطح جهانی، یکی از هنرهای هفت گانه و در قلمرو ایران فرهنگی، مهم ترین و بهترین و فراگیرترین هنر ایرانیان است . شعر در ذهن ایرانیان بیش از هر اثر هنری دیگر تأثیر گذاشته و در حافظه جمعی ایرانیان نفوذ کرده است ». (سید حسن امین ، ماهنامه حافظ ، شماره ٧٠، ۴۶)
ایشان را اعتقاد بر این است که ایرانیان ، «شاعرانه ترین مردم جهان » هستند و از ادبیات منظوم به عنوان یکی از مهم ترین علل «بقای وحدت و پایداری هویت فرهنگی و تاریخی ملت ایران » نام می برد. (سید حسن امین ، ماهنامه حافظ ،خوانش شعر حافظ ، شماره ٧٠، ۴۶)
پروفسور امین در کتاب «دانشنامه شعر» که بی گمان بهترین و جامع ترین اثر راجع به مبدأ و معاد و تاریخ و جغرافیای شعر و انواع و اقسام و فواید و آسیب های آن است ، شعر را هنر ملی ایرانیان می داند و معتقد است که در ادب فارسی نظم بر نثر می چربد. امین اعتقاد دارد که حافظ محبوب ترین شاعر نزد ایرانیان است (سید حسن امین ، ماهنامه حافظ ، سخنرانی روز حافظ در کوهدشت لرستان ، شماره ٧۵، ۵٨). وی همچنین در بررسی و اظهار نظری مهم در رابطه با رموز ماندگاری شعر در میان مردم می نویسد: « شعر فارسی از کلیت و تمامیت جامعه ایرانی جدایی ناپذیر است . به عبارت دیگر، شعر پدیده ای انسانی و اجتماعی است که به عنوان میراث فرهنگی همه اقوام ایرانی، با تغذیه از قرن ها سابقه تمدنی و فرهنگی به وجود می آید و شاعری که با باورها و اندیشه های عمومی ملت در تضاد باشد، به زودی به انزوا کشیده می شود و به عکس ، شاعری که نماد واقعی باورها، آرمان ها و بیم و امیدهای ملت باشد، بر سر زبان ها خواهد افتاد». (سید حسن امین ، کتاب ماه ادبیات ، نگاهی به اشعار میهنی شهریار، شماره ٧۵، ٣١)
نظرات استاد درباره تعزیه و هنرهای نمایشی در ایران :
پروفسور امین دلیل اینکه هنرهای نمایشی در ایران درخشش چندانی نداشته است را مربوط به مسائل مذهبی می دانند: «در ایران پس از اسلام بر اثر حرمت تشبیه و تجسیم از یک سوی و منع آمیزش زن و مرد و محدودیت حضور زنان نامحرم بر صحنه از سوی دیگر و کراهت تشبیه رجال به نساء از سوی دیگر، هنرهای نمایشی مجال چندانی برای درخشش نیافته است ». (سید حسن امین ، ماهنامه کلک ، هنر نمایشی در ایران و اسلام ، شماره ٩٨، ١٧)
استاد، ضمن تأیید این نکته که ریشه هنرهای نمایشی در یونان باستان است ، اعتقاد دارند که این هنرها بیشتر جنبه نمایش و تقلید دارند اما تعزیه ایرانی را نوعی نطق کردن و داستان سرایی و قصه خوانی می دانند.
هم چنین در رابطه با تفاوت های تعزیه و تئاتر، ایشان بر تفاوت موضوع تأکید دارند و تصریح می کنند: « موضوع غالب تعزیه اشک و عزاداری بر امام حسین است و در واقع غم و اندوه است . اما تئاتر و نمایش این گونه نیست ». (سید حسن امین ، ماهنامه کلک ، هنر نمایشی در ایران و اسلام ، شماره ٩٨، ١٧) همچنین طبق نظر ایشان ، تعزیه حاصل آمیختن فرهنگ اسلامی با فرهنگ ایرانی است و مراسمی تماما اسلامی نیست و در سرتاسر جهان اسلام تنها ایران است که نوعی از نمایش تصویری در قالب تعزیه دارد. از نظر امین ، شبیه خوانی علاوه بر جنبه هنری، به عنوان وسیله ای برای ایجاد هویت ملی و مذهبی ایرانیان محسوب می شده است . (سید حسن امین ، ماهنامه کلک ، هنر نمایشی در ایران و اسلام ، شماره ٩٨، ١٧)
پروفسور امین در باب ریشه های تعزیه معتقد است که سنت هایی مشابه در بقیه ادیان ابراهیمی و همچنین کیش زرتشتی وجود داشته اند که در گسترش تعزیه در ایران ، عراق و هند تأثیر گذار بوده است . به عنوان مثال ، ایشان نمایش ها و تعزیه های مغانه به ویژه نمایشنامه سوگ سیاوش را در گسترش تعزیه در ایران پس از رواج تشیع موثر می داند. امین همچنین در رابطه با یهودیان ، علاوه بر تعامل دیرینه یهودیان با ایرانیان ، «نیاحات ارمیای نبی» به عنوان شکلی از تعزیه در دین یهود ذکر می کنند. ( سید حسن امین ، ماهنامه کلک ، هنر نمایشی در ایران و اسلام ، شماره ٩٨، ٢٠)
وی ادعای برخی از نویسندگان مغرب زمین مبنی بر تأثیر مسیحیت بر اسلام از راه طرح مفاهیمی مانند «کشته شدن امام حسین برای شفاعت گنهکاران امت محمدی» و متعاقبا شمرده شدن امام حسین برای مسلمانان همانند عیسی مسیح برای نصرانیان را به نقد می کشد و این ادعا را که تعزیه تقلید شیعیان عصر صفوی از مسیحیان بومی و مهاجر داخل ایران باشد، به نوعی رد می کند و بیان می دارد: « با توجه به سابقه کهن تعزیه در آیین های زرتشتی و یهودی، باید چنین نتیجه گرفت که نمایش در ایران به عنوان یک هنر بومی نه تنها پیش از اسلام بلکه حتی پیش از مسیحیت وجود داشته است . بنابراین مسیحیت می تواند تنها یکی از چندین منبع هنر تعزیه ایرانی باشد. النهایه ، تماشاچیان اروپایی مسیحی مذهب با سابقه ذهنی خود و به حکم تداعی معانی، بیشتر به مشابهتهای بین تعزیه ایرانی و تعزیه مسیحی توجه کرده اند».(سید حسن امین ، ماهنامه کلک ، هنر نمایشی در ایران و اسلام ، شماره ٩٨، ٢١)
از نظر پروفسور امین ، به کمال رسیدن تعزیه به عنوان یک هنر نمایشی در عصر قاجار و علی الخصوص با ساخت تکیه دولت پس از بازگشت ناصر الدین شاه از اروپا به اوج می رسد. (سید حسن امین ، ماهنامه کلک ، هنر نمایشی در ایران و اسلام ، شماره ٩٨، ٢۵)
پروفسور امین در باب سیر تطور تعزیه بیان می دارند: « در عرف فرهنگ سنتی اسلام ، نقاشی، پیکر سازی، موسیقی، رقص ، تشبیه ، تجسیم ، تئاتر، حتی نمایش مذهبی تعزیه مقبول طبع فقیهان نبوده است . اساسا فرهنگ اسلامی، پذیرای تشبیه و تجسیم نیست . در مقطعی مسلمانان خواندن قرآن را بدون معنی آن ترویج کردند و تا مدت ها ترجمه و تفسیر کلام خدا را روا نمی دانستند. در اوضاع و احوال و شرایطی که هنوز همگان قدرت بر خواندن و نوشتن نداشتند، «کتاب خوانی» از جمله «روضه خوانی» یعنی خواندن کتاب «روضه الشهداء» ملاحسین کاشفی و «پرده خوانی» سنتی معهود بود. در کتاب خوانی، یک تن که سوادی کافی و لحنی گرم داشت ، متنی نوشتاری را از روی کتاب برای حاضران قرائت می کرد. اندک اندک، کتاب خوانی و پرده خوانی به شبیه خوانی بدل شد. این تطور حائز اهمیت است . زیرا در برابر کتاب خوانی و پرده خوانی که اساسا تک خوانی است ، شبیه خوانی لزوما به مشارکت چند تن خواننده محتاج است . ویژگی دوم شبیه خوانی، آن است که شبیه خوان باید شبیه کسی باشد که در شبیه خوانی زبان حال او را می خواند».(سید حسن امین ، ماهنامه کلک ، هنر نمایشی در ایران و اسلام ، شماره ٩٨، ٢۵)
مهمترین مطلبی که پروفسور امین درباره تعزیه ذکر می کند این است که ایشان سرچشمه حقیقی تعزیه را در «سنت نمایشی ایران باستان و سوگ سیاوش » می داند. (سید حسن امین ، ماهنامه کلک ، هنر نمایشی در ایران و اسلام ، شماره ٩٨، ٣١)
نظرات استاد درباره جامی:
در رابطه با جامی ایشان اعتقاد دارد که اولا جامی عالم ترین شاعر ایرانی است و ثانیا دلیل اینکه آثار جامی در زمینه ابن عربی حائز اهمیت است این است که وی در حدود پانزده سال به مطالعه منظم درباره آثار ابن عربی و صدر قونوی درباره مکتب ابن عربی پرداخته است . همچنین ایشان معتقد است که جامی در افکار و آثار بزرگانی مانند ملاصدرا، فیض کاشانی، حاج ملاهادی سبزواری و… تأثیرگذار بوده است . امین ، «شواهد النبوه » جامی را تصحیح و با مقدمه و تعلیقات مفصل منتشر کرده است .
(سید حسن امین ، ماهنامه کلک ، نقد تصحیح لوایح جامی، شماره ١٠۴، ١۴)
نظرات استاد درباره شعر نو:
پروفسور امین ، دلیل ایجاد وزن نیمایی را انقلاب مشروطیت و آشنایی گسترده مردم ما با ادبیات غرب می داند. ایشان معتقد است که این تأثیر در ادبیات داستانی به هنر قصه نویسی در نثر فارسی انجامید و شعر و نثر فارسی را از سنت هزارساله رهایی داد و به وادی بسیار نوی پرتاب کرد.(سید حسن امین ، ماهنامه حافظ ، پیوند ادبی نیما و علامه مازندرانی، شماره ۶٩، ٢٨)
ایشان این تحولات ادبی را حاصل تلاش های نیما یوشیج در شعر و صادق هدایت در نثر می داند. ایشان در رابطه با برخورد معتقدان و دلبستگان به ادب کهن پارسی با شعر نیما می نویسد: « اغلب کسانی که به ادبیات کهن دلبستگی داشتند، آثار نوآوران شعر و نثر پارسی را با مقیاس ها و معیارهای سنتی مقبول خویش می سنجیدند و آن ها را آثاری سبک و تنک بلکه مشحون از اشتباه های دستوری و مسامحه های لغوی می یافتند. چنان که پیر استاد مجله نویسی ایران در سی ساله ١٣٢٧- ١٣۵٧- یعنی حبیب یغمایی- حتی یک اثر هم در این سی ساله در مجله یغما از نیما یا هدایت چاپ نکرد. بدتر از آن ، بسیاری از سنت گرایان ادبی امثال علی دشتی و امیری فیروزکوهی، شعر نو را رسما «هذیان » می خواندند».(سید حسن امین ، ماهنامه حافظ ، پیوند ادبی نیما و علامه مازندرانی، شماره ۶٩، ٢٨) همچنین ایشان در همین مقاله می نویسد: « استادان شعر و ادب ، نیما را شاعر متوسط بسیار ناموفقی در شعر کلاسیک یافتند و هنگامی هم که او به عنوان پیش آهنگ یا پیشوا و راهگشای شعر نو، به ساختن شعری از این دست پرداخت ، بر روی اشتباه های او در کاربرد واژگان و انحراف او از اصول ادب و بلاغت انگشت گذاشتند». همچنین ایشان معتقد است که اشکال ها و ایرادهایی که استادان ادب پارسی از نیما و هدایت می گیرند، بدون توجه یه این مطلب مهم است که این دو دقیقا قواعد بلاغی و ادبی دست و پا گیر را قبول ندارند و دقیقا سبک و سیاق خود را بر پایه بیرون از حوزه آن سنت ها استوار داشته اند. همچنین امین آشنایی نیما با ادب کلاسیک و ارتباط ایشان با روحانیان مستقل و دانشمند را، ویژگی مهم او می داند. پروفسور معتقد است نیما سرودن اشعار به سبک نو را آغاز نکرده است . در همین راستا می نویسد: « شکستن سنت وزن عروضی، پیش از نیما مسبوق به سابقه بود. در مثل ، عارف قزوینی، شعر «مارش خون » را در همان وزن «افسانه »ی نیما، پیش از نیما، ساخته بود. میرزاده عشقی، عارف ، یحیی دولت آبادی، دهخدا، تقی رفعت ، ذبیح بهروز، کمالی اصفهانی، فرخی یزدی به نوگرایی بیش از اصول و قواعد قدما متوجه بودند و هریک بیش و کم از جهت رخت و ریخت شعر، نوآوری هایی داشتند. شعر «یاد آر ز شمع مرده یاد آر» اثر علی اکبر دهخدا که سوگنامه میرزا جهانگیر خان شیرازی است به حقیقت نمونه ای از همین تجدد ادبی قبل از نیماست ».

این فقط قسمتی از متن مقاله است . جهت دریافت کل متن مقاله ، لطفا آن را خریداری نمایید
word قابل ویرایش - قیمت 12700 تومان در 22 صفحه
127,000 ریال – خرید و دانلود
سایر مقالات موجود در این موضوع
دیدگاه خود را مطرح فرمایید . وظیفه ماست که به سوالات شما پاسخ دهیم

پاسخ دیدگاه شما ایمیل خواهد شد