دانلود مقاله شبکه خصوصی مجازی

word قابل ویرایش
64 صفحه
12700 تومان
127,000 ریال – خرید و دانلود

شبکه خصوصی مجازی

شبکه خصوصی مجازی یا Virtual Private Network که به اختصار VPN نامیده می شود، امکانی است برای انتقال ترافیک خصوصی بر روی شبکه عمومی. معمولا از VPN برای اتصال دو شبکه خصوصی از طریق یک شبکه عمومی مانند اینترنت استفاده می شود.منظور از یک شبکه خصوصی شبکه ای است که بطور آزاد در اختیار و دسترس عموم نیست. VPN به این دلیل مجازی نامیده می شود که از نظر دو شبکه خصوصی ، ارتباط از طریق یک ارتباط و شبکه خصوصی بین آنها برقرار است اما در واقع شبکه عمومی این کار را انجام می دهد. پیاده

سازی VPN معمولا اتصال دو یا چند شبکه خصوصی از طریق یک تونل رمزشده انجام می شود. در واقع به این وسیله اطلاعات در حال تبادل بر روی شبکه عمومی از دید سایر کاربران محفوظ می ماند. VPN را می توان بسته به شیوه پیاده سازی و اهداف پیاده سازی آن به انواع مختلفی تقسیم کرد.

فصل اول
کلیات بحث

دسته بندی VPN براساس رمزنگاری
VPN را می توان با توجه به استفاده یا عدم استفاده از رمزنگاری به دو گروه اصلی تقسیم کرد:
۱- VPNرمزشده : VPN های رمز شده از انواع مکانیزمهای رمزنگاری برای انتقال امن اطلاعات بر روی شبکه عمومی استفاده می کنند. یک نمونه خوب از این VPN ها ، شبکه های خصوصی مجازی اجرا شده به کمک IPSec هستند.

۲- VPN رمزنشده : این نوع از VPN برای اتصال دو یا چند شبکه خصوصی با هدف استفاده از منابع شبکه یکدیگر ایجاد می شود. اما امنیت اطلاعات در حال تبادل حائز اهمیت نیست یا این که این امنیت با روش دیگری غیر از رمزنگاری تامین می شود. یکی از این روشها تفکیک مسیریابی است. منظور از تفکیک مسیریابی آن است که تنها اطلاعات در حال تبادل بین دو شبکه خصوصی به هر یک از آنها مسیر دهی می شوند. (MPLS VPN) در این مواقع می توان در لایه های بالاتر از رمزنگاری مانند SSL استفاده کرد.
هر دو روش ذکر شده می توانند با توجه به سیاست امنیتی مورد نظر ، امنیت مناسبی را برای مجموعه به ارمغان بیاورند، اما معمولا VPN های رمز شده برای ایجاد VPN امن به کار می روند. سایر انواع VPN مانند MPLS VPN بستگی به امنیت و جامعیت عملیات مسیریابی دارند.

دسته بندی VPN براساس لایه پیاده سازی
VPN بر اساس لایه مدل OSI که در آن پیاده سازی شده اند نیز قابل دسته بندی هستند. این موضوع از اهمیت خاصی برخوردار است. برای مثال در VPN های رمز شده ، لایه ای که در آن رمزنگاری انجام می شود در حجم ترافیک رمز شده تاثیر دارد. همچنین سطح شفافیت VPN برای کاربران آن نیز با توجه به لایه پیاده سازی مطرح می شود.

۱- VPN لایه پیوند داده : با استفاده از VPN های لایه پیوند داده می توان دو شبکه خصوصی را در لایه ۲ مدل OSI با استفاده از پروتکلهایی مانند ATM یا Frame Relay به هم متصل کرد.با وجودی که این مکانیزم راه حل مناسبی به نظر می رسد اما معمولا روش ارزنی نیست چون نیاز به یک مسیر اختصاصی لایه ۲ دارد. پروتکلهای Frame Relay و ATM مکانیزمهای رمزنگاری را تامین نمی کنند. آنها فقط به ترافیک اجازه می دهند تا بسته به آن که به کدام اتصال لایه ۲ تعلق دارد ، تفکیک شود. بنابراین اگر به امنیت بیشتری نیاز دارید باید

مکانیزمهای رمزنگاری مناسبی را به کار بگیرید.
۲- VPN لایه شبکه : این سری از VPN ها با استفاده از tunneling لایه ۳ و/یا تکنیکهای رمزنگاری استفاده می کنند. برای مثال می توان به IPSec Tunneling و پروتکل رمزنگاری برای ایجاد VPN اشاره کرد.مثالهای دیگر پروتکلهای GRE و L2TP هستند. جالب است اشاره کنیم که L2TP در ترافیک لایه ۲ تونل می زند اما از لایه ۳ برای این کار استفاده می کند. بنابراین در VPN های لایه شبکه قرار می گیرد. این لایه برای انجام رمزنگاری نیز بسیار مناسب است. در بخشهای بعدی این گزارش به این سری از VPN ها به طور مشروح خواهیم پرداخت.

۳- VPN لایه کاربرد : این VPN ها برای کار با برنامه های کاربردی خاص ایجاد شده اند. VPN های مبتنی بر SSL از مثالهای خوب برای این نوع از VPN هستند. SSL رمزنگاری را بین مرورگر وب و سروری که SSL را اجرا می کند، تامین می کند.SSH مثال دیگری برای این نوع از VPN ها است.SSH به عنوان یک مکانیزم امن و رمز شده برای login به اجزای مختلف شبکه شناخته می شود. مشکل VPNها در این لایه آن است که هرچه خدمات و برنامه های جدیدی اضافه می شوند ، پشتیبانی آنها در VPN نیز باید اضافه شود.

دسته بندی VPN براساس کارکرد تجاری
VPN را برای رسیدن به اهداف تجاری خاصی ایجاد می شوند. این اهداف تجاری تقسیم بندی جدیدی را برای VPN بنا می کنند .
۱- VPN اینترانتی : این سری از VPN ها دو یا چند شبکه خصوصی را در درون یک سازمان به هم متصل می کنند. این نوع از VPN زمانی معنا می کند که می خواهیم شعب یا دفاتر یک سازمان در نقاط دوردست را به مرکز آن متصل کنیم و یک شبکه امن بین آنها برقرار کنیم.

VPN اکسترانتی : این سری از VPN ها برای اتصال دو یا چند شبکه خصوصی از دو یا چند سازمان به کار می روند. از این نوع VPN معمولا برای سناریوهای B2B که در آن دو شرکت می خواهند به ارتباطات تجاری با یکدیگر بپردازند، استفاده می شود.

برقرار کردن امنیت برای یک شبکه درون یک ساختمان کار ساده ای است . اما هنگامی که بخواهیم از نقاط دور رو ی داده های مشترک کار کنیم ایمنی به مشکل بزرگی تبدیل می شود . در این بخش به اصول و ساختمان یک VPN برای سرویس گیرنده های ویندوز و لینوکس می پردازیم .

اصول VPN
فرستادن حجم زیادی از داده از یک کامپیوتر به کامپیوتر دیگر مثلا” در به هنگام رسانی بانک اطلاعاتی یک مشکل شناخته شده و قدیمی است . انجام این کار از طریق Email به دلیل محدودیت گنجایش سرویس دهنده Mail نشدنی است .

استفاده از FTP هم به سرویس دهنده مربوطه و همچنین ذخیره سازی موقت روی فضای اینترنت نیاز دارد که اصلا” قابل اطمینان نیست .
یکی از راه حل های اتصال مستقیم به کامپیوتر مقصد به کمک مودم است که در اینجا هم علاوه بر مودم ، پیکر بندی کامپیوتر به عنوان سرویس دهنده RAS لازم خواهد بود . از این گذشته ، هزینه ارتباط تلفنی راه دور برای مودم هم قابل تامل است . اما اگر دو کامپیوتر در دو جای مختلف به اینترنت متصل باشند می توان از طریق سرویس به اشتراک گذاری فایل در ویندوز بسادگی فایل ها را رد و بدل کرد . در این حالت ، کاربران می توانند به سخت دیسک کامپیوترهای دیگر همچون سخت دیسک کامپیوتر خود دسترسی داشته باشند . به این ترتیب بسیاری از راه های خرابکاری برای نفوذ کنندگان بسته می شود .

شبکه های شخصی مجاری یا VPN ( Virtual private Network ) ها اینگونه مشکلات را حل می کند . VPN به کمک رمز گذاری روی داده ها ، درون یک شبکه کوچک می سازد و تنها کسی که آدرس های لازم و رمز عبور را در اختیار داشته باشد می تواند به این شبکه وارد شود . مدیران شبکه ای که بیش از اندازه وسواس داشته و محتاط هستند می توانند VPN را حتی روی شبکه محلی هم پیاده کنند . اگر چه نفوذ کنندگان می توانند به کمک برنامه های Packet sniffer جریان داده ها را دنبال کنند اما بدون داشتن کلید رمز نمی توانند آنها را بخوانند .

۴٫۱٫۱ VPN چیست ؟
VPN دو کامپیوتر یا دو شبکه را به کمک یک شبکه دیگر که به عنوان مسیر انتقال به کار می گیرد به هم متصل می کند . برای نمونه می توان ب دو کامپیوتر یکی در تهران و دیگری در مشهد که در فضای اینترنت به یک شبکه وصل شده اند اشاره کرد . VPN از نگاه کاربر کاملا” مانند یک شبکه محلی به نظر می رسد . برای پیاده سازی چنین چیزی ، VPN به هر کاربر یک ارتباط IP مجازی می دهد .

داده هایی که روی این ارتباط آمد و شد دارند را سرویس گیرنده نخست به رمز در آورده و در قالب بسته ها بسته بندی کرده و به سوی سرویس دهنده VPN می فرستد . اگر بستر این انتقال اینترنت باشد بسته ها همان بسته های IP خواهند بود .

سرویس گیرنده VPN بسته ها را پس از دریافت رمز گشایی کرده و پردازش لازم را روی آن انجام می دهد . در آدرس http://www.WOWN.COM\W-baeten\gifani\vpnani.gif شکل بسیار جالبی وجود دارد که چگونگی این کار را نشان می دهد . روشی که شرح داده شد را اغلب Tunneling یا تونل زنی می نامند چون داده ها برای رسیدن به کامپیوتر مقصد از چیزی مانند تونل می گذرند . برای پیاده سازی VPN راه های گوناگونی وجود دارد که پر کاربرد ترین آنها عبارتند از

Point to point Tunneling protocol یا PPTP که برای انتقال NetBEUI روی یک شبکه بر پایه IP مناسب است .
Layer 2 Tunneling protocol یا L2TP که برای انتقال IP ، IPX یا NetBEUI روی هر رسانه دلخواه که توان انتقال Datagram های نقطه به نقطه ( Point to point ) را داشته باشد مناسب است . برای نمونه می توان به IP ، X.25 ، Frame Relay یا ATM اشاره کرد .

IP Security protocol یا Ipsec که برای انتقال داده های IP روی یک شبکه بر پایه IP مناسب است .
۴٫۱٫۲ پروتکل های درون تونل
Tunneling را می توان روی دو لایه از لایه های OSI پیاده کرد . PPTP و L2TP از لایه ۲ یعنی پیوند داده استفاده کرده و داده ها را در قالب Frame های پروتکل نقطه به نقطه ( PPP ) بسته بندی می کنند . در این حالت می توان از ویژگی های PPP همچون تعیین اعتبار کاربر ، تخصیص آدرس پویا ( مانند DHCP ) ، فشرده سازی داده ها یا رمز گذاری داده ها بهره برد.
با توجه به اهمیت ایمنی انتقال داده ها درVPN ، دراین میان تعیین اعتبار کاربر نقش بسیار مهمی دارد . برای این کار معمولا” از CHAP استفاده می شود که مشخصات کاربر را در این

حالت رمز گذاری شده جابه جا میکند . Call back هم دسترسی به سطح بعدی ایمنی را ممکن می سازد . در این روش پس از تعیین اعتبار موفقیت آمیز ، ارتباط قطع می شود . سپس سرویس دهنده برای برقرار کردن ارتباط جهت انتقال داده ها شماره گیری می کند . هنگام انتقال داده ها ، Packet های IP ، IP X یا NetBEUI در قالب Frame های PPP بسته بندی

شده و فرستاده می شوند . PPTP هم Frame های PPP را پیش از ارسال روی شبکه بر پایه IP به سوی کامپیوتر مقصد ، در قالب Packet های IP بسته بندی می کند . این پروتکل در سال ۱۹۹۶ از سوی شرکت هایی چون مایکرو سافت ، Ascend ، ۳ com و Robotics US پایه گذاری شد . محدودیت PPTP در کار تنها روی شبکه های IP باعث ظهور ایده ای در سال ۱۹۹۸ شد .L2TP روی X.25 ،Frame Relay یا ATM هم کار می کند . برتری L2TP در برابر PPTP این است که به طور مستقیم روی رسانه های گوناگون WAN قابل انتقال است .

۴٫۱٫۳ – VPN-Ipsec فقط برای اینترنت
Ipsec برخلافPPTP و L2TP روی لایه شبکه یعنی لایه سوم کار می کند . این پروتکل داده هایی که باید فرستاده شود را همراه با همه اطلاعات جانبی مانند گیرنده و پیغام های وضعیت رمز گذاری کرده و به آن یک IP Header معمولی اضافه کرده و به آن سوی تونل می فرستد .

کامپیوتری که در آن سو قرار دارد IP Header را جدا کرده ، داده ها را رمز گشایی کرده و آن را به کامپیوتر مقصد می فرستد .Ipsec را می توان با دو شیوه Tunneling پیکر بندی کرد . در این شیوه انتخاب اختیاری تونل ، سرویس گیرنده نخست یک ارتباط معمولی با اینترنت برقرار می کند و سپس از این مسیر برای ایجاد اتصال مجازی به کامپیوتر مقصد استفاده می کند . برای این منظور ، باید روی کامپیوتر سرویس گیرنده پروتکل تونل نصب شده باشد . معمولا” کاربر اینترنت است که به اینترنت وصل می شود . اما کامپیوترهای درون LAN هم می

توانند یک ارتباط VPN برقرا کنند . از آنجا که ارتباط IP از پیش موجود است تنها برقرار کردن ارتباط VPN کافی است . در شیوه تونل اجباری ، سرویس گیرنده نباید تونل را ایجاد کند بلکه این کار ار به عهده فراهم ساز (Service provider ) است . سرویس گیرنده تنها باید به ISP وصل شود . تونل به طور خودکار از فراهم ساز تا ایستگاه مقصد وجود دارد . البته برای این کار باید همانگی های لازم با ISP انجام بگیرد .ٍ

 

ویژگی های امنیتی در IPsec
Ipsec از طریق Authentication Header ( AH ) مطمئن می شود که Packet های دریافتی از سوی فرستنده واقعی ( و نه از سوی یک نفوذ کننده که قصد رخنه دارد ) رسیده و محتویات شان تغییر نکرده . AH اطلاعات مربوط به تعیین اعتبار و یک شماره توالی (Seguence Number ) در خود دارد تا از حملات Replay جلوگیری کند . اما AH رمز گذاری نمی شود . رمز گذاری از طریق Encapsulation Security Header یا ESH انجام می گیرد . در این شیوه داده های اصلی رمز گذاری شده و VPN اطلاعاتی را از طریق ESH ارسال می کند .

ESH همچنین کارکرد هایی برای تعیین اعتبار و خطایابی دارد . به این ترتیب دیگر به AH نیازی نیست . برای رمز گذاری و تعیین اعتبار روش مشخص و ثابتی وجود ندارد اما با این همه ، IETF برای حفظ سازگاری میان محصولات مختلف ، الگوریتم های اجباری برای پیاده سازی Ipsec تدارک دیده . برای نمونه می توان به MD5 ، DES یا Secure Hash Algorithm اشاره کرد . مهمترین استانداردها و روش هایی که در Ipsec به کار می روند عبارتند از :
• Diffie-Hellman برای مبادله کلید ها میان ایستگاه های دو سر ارتباط .

• رمز گذاری Public Key برای ثبت و اطمینان از کلیدهای مبادله شده و همچنین اطمینان از هویت ایستگاه های سهیم در ارتباط .
• الگوریتم های رمز گذاری مانند DES برای اطمینان از درستی داده های انتقالی .
• الگوریتم های درهم ریزی ( Hash ) برای تعیین اعتبار تک تک Packet ها .

• امضاهای دیجیتال برای تعیین اعتبارهای دیجیتالی .

۴٫۱٫۵ – Ipsec بدون تونل
Ipsec در مقایسه با دیگر روش ها یک برتری دیگر هم دارد و آن اینست که می تواند همچون یک پروتکل انتقال معمولی به کار برود .
در این حالت برخلاف حالت Tunneling همه IP packet رمز گذاری و دوباره بسته بندی نمی شود . بجای آن ، تنها داده های اصلی رمزگذاری می شوند و Header همراه با آدرس های فرستنده و گیرنده باقی می ماند . این باعث می شود که داده های سرباز ( Overhead ) کمتری جابجا شوند و بخشی از پهنای باند آزاد شود . اما روشن است که در این وضعیت ، خرابکاران می توانند به مبدا و مقصد داده ها پی ببرند . از آنجا که در مدل OSI داده ها از لایه ۳ به بالا رمز گذاری می شوند خرابکاران متوجه نمی شوند که این داده ها به ارتباط با سرویس دهنده Mail مربوط می شود یا به چیز دیگر .

 

۴٫۱٫۶ – جریان یک ارتباط Ipsec
بیش از آن که دو کامپیوتر بتوانند از طریق Ipsec داده ها را میان خود جابجا کنند باید یکسری کارها انجام شود .
• نخست باید ایمنی برقرار شود . برای این منظور ، کامپیوترها برای یکدیگر مشخص می کنند که آیا رمز گذاری ، تعیین اعتبار و تشخیص خطا یا هر سه آنها باید انجام بگیرد یا نه .
• سپس الگوریتم را مشخص می کنند ، مثلا” DEC برای رمزگذاری و MD5 برای خطایابی.
• در گام بعدی ، کلیدها را میان خود مبادله می کنند .

Ipsec برای حفظ ایمنی ارتباط از Security Association (SA ) استفاده می کند . SA چگونگی ارتباط میان دو یا چند ایستگاه و سرویس های ایمنی را مشخص می کند . SA ها از سوی SPI ( Security parameter Index ) شناسایی می شوند . SPI از یک عدد تصادفی و آدرس مقصد تشکیل می شود . این به آن معنی است که همواره میان دو کامپیوتر دو SPI وجود دارد :
یکی برای ارتباط A و B و یکی برای ارتباط B به A . اگر یکی از کامپیوترها بخواهد در حالت محافظت شده داده ها را منتقل کند نخست شیوه رمز گذاری مورد توافق با کامپیوتر دیگر را بررسی کرده و آن شیوه را روی داده ها اعمال می کند . سپس SPI را در Header نوشته و Packet را به سوی مقصد می فرستد .

۴٫۱٫۷ – مدیریت کلیدهای رمز در Ipsec
اگر چه Ipsec فرض را بر این می گذارد که توافقی برای ایمنی داده ها وجود دارد اما خودش برای ایجاد این توافق نمی تواند کاری انجام بدهد .
Ipsec در این کار به IKE ( Internet Key Exchange ) تکیه می کند که کارکردی همچون IKMP ( Key Management Protocol ) دارد. برای ایجاد SA هر دو کامپیوتر باید نخست تعیین اعتبار شوند .
در حال حاضر برای این کار از راه های زیر استفاده می شود :
Pre shared keys :

روی هر دو کامپیوتر یک کلید نصب می شود که IKE از روی آن یک عدد Hash ساخته و آن را به سوی کامپیوتر مقصد می فرستد . اگر هر دو کامپیوتر بتوانند این عدد را بسازند پس هر دو این کلید دارند و به این ترتیب تعیین هویت انجام می گیرد .
رمز گذاری Public Key :

هر کامپیوتر یک عدد تصادفی ساخته و پس از رمز گذاری آن با کلید عمومی کامپیوتر مقابل ، آن را به کامپیوتر مقابل می فرستد .اگر کامپیوتر مقابل بتواند با کلید شخصی خود این عدد را رمز گشایی کرده و باز پس بفرستد برا ی ارتباط مجاز است . در حال حاضر تنها از روش RSA برای این کار پیشنهاد می شود .

امضاء دیجیتال :
در این شیوه ، هر کامپیوتر یک رشته داده را علامت گذاری ( امضاء ) کرده و به کامپیوتر مقصد می فرستد . در حال حاضر برای این کار از روش های RSA و DSS ( Digital Singature Standard ) استفاده می شود . برای امنیت بخشیدن به تبادل داده ها باید هر دو سر ارتبا طنخست بر سر یک یک کلید به توافق می رسند که برای تبادل داده ها به کار می رود . برا ی این منظور می توان همان کلید به دست آمده از طریق Diffie Hellman را به کاربرد که سریع تر است یا یک کلید دیگر ساخت که مطمئن تر است .

فصل دوم
VPN با ویندوز

VPN با ویندوز
استفاده از اینترنت به عنوان بستر انتقال داده ها هر روزگسترش بیشتری پیدا می کند . باعث می شود تا مراجعه به سرویس دهندگان وب و سرویس های Email هر روز بیشتر شود . با کمی کار می توان حتی دو کامپیوتر را که در دو قاره مختلف قرار دارند به هم مرتبط کرد . پس از برقراری این ارتباط ،‌هر کامپیوتر،کامپیوتر دیگر را طوری می بیند که گویا در شبکه محلی خودش قرار دارد. از این رهگذر دیگر نیازی به ارسال داده ها از طریق سرویس هایی مانند Email نخواهند بود. تنها اشکال این کار این است که در صورت عدم استفاده از کارکردهای امنیتی مناسب،‌کامپیوترها کاملا در اختیار خرابکارن قرار می گیرند. VPN ها مجموعه ای از سرویس های امنیتی ردر برابراین عملیات رافراهم می کنند. در بخش قبلی با چگونگی کار VPN ها آشنا شدید و در اینجا به شما نشان می دهیم که چگونه می توان در ویندوز یک VPN شخصی راه انداخت. برای این کار به نرم افزار خاصی نیاز نیست چون مایکروسافت همه چیزهای لازم را در سیستم عامل گنجانده یا در پایگاه اینترنتی خود به رایگان در اختیار همه گذاشته.

پیش نیازها
برای اینکه دو کامپیوتر بر پایه ویندوز بتواند از طریق VPN به هم مرتبط شوند دست کم یکی از آنها باید به ویندوز NT یا ۲۰۰۰ کار کند تا نقش سرویس دهنده VPN را به عهده بگیرد. ویندوز های ۹x یا Me تنها می توانند سرویس گیرنده VPN باشند. سرویس دهنده VPN باید یک IP ثابت داشته باشد. روشن است که هر دو کامپیوتر باید به اینترنت متصل باشند. فرقی نمی کند که این اتصال از طریق خط تلفن و مودم باشد یا شبکه محلی. IP در سرویس دهنده VPN باید مجاز (Valid) باشد تا سرویس گیرنده بتواند یک مستقیما آن را ببیند.

در شبکه های محلی که اغلب از IP های شخصی (۱۹۲٫۱۶۸٫x.x) استفاده می شود VPN را باید روی شبکه ایجاد کرد تا ایمنی ارتباط بین میان کامپیوترها تامین شود. اگر سرویس گیرنده VPN با ویندوز ۹۵ کار می کند نخست باید Dial up Networking Upgrade 1.3 را از سایت مایکروسافت برداشت کرده و نصب کنید. این مجموعه برنامه راه اندازهای لازم برای VPN را در خود دارد . البته مایکروسافت پس از Upgrade 1.3 Networking Dial up نگارش های تازه تری نیز عرضه کرده که بنا بر گفته خودش ایمنی و سرعت ارتباط VPN را بهبود بخشیده است .

نصب سرویس دهنده VPN
روی کامپیوتر بر پایه ویندوز NT نخست باید در بخش تنظیمات شبکه، راه انداز Point to Point Tunneling را نصب کنید. هنگام این کار، شمار ارتباط های همزمان VPN پرسیده می شود. در سرویس دهنده های NT این عدد می تواند حداکثر ۲۵۶ باشد. در ایستگاه کاری NT،‌ این عدد باید ۱ باشد چون این سیستم عامل تنها اجازه یک ارتباط RAS را می دهد. از آنجا که ارتباط VPN در قالب Remote Access برقرار می شود ویندوز NT به طور خودکار پنجره پیکر بندی RAS را باز می کند. اگر RAS هنوز نصب نشده باشد ویندوز NT آن را نصب می کند. هنگام پیکربندی باید VPN Adapter را به پورت های شماره گیری اضافه کنید. اگر می خواهید که چند ارتباط VPN داشته باشید باید این کار را برای هر یک از VPN Adapter ها انجام دهید .

 

پیکربندی سرویس دهنده RAS
اکنون باید VPN Adapterرا به گونه ای پیکربندی کنید که ارتباطات به سمت درون (incoming) اجازه بدهد. نخست باید پروتکل های مجاز برای این ارتباط را مشخص کنید . همچنین باید شیوه رمز گذاری را تعیین کرده و بگویید که آیاسرویس دهنده تنها اجازه دسترسی به کامپیوترهای موجود در شبکه کامپیوتر ویندوز NT، در این وضیعت، سرویس دهنده VPN می تواند کار مسیر یابی را هم انجام دهد. برای بالاتر بردن ایمنی ارتباط، می توانید NetBEUI را فعال کرده و از طریق آن به کامپیوترهای دور اجازدسترسی به شبکه خود را بدهید. سرویس گیرنده، شبکه و سرویس های اینترنتی مربوط به سرویس دهنده VPN را نمی بینید . برای راه انداختن TCP/IP همراه با VPN چند تنظیم دیگر لازم است. اگر سرویس دهنده DHCP ندارید باید به طور دستی یک فضای آدرس(Adress Pool ) IP را مشخص کنید. به خاطر داشته باشید که تنها باید از IP های شخصی (Private) استفاده کنید.

این فضای آدرس باید دست کم ۲ آدرس داشته باشد ،‌یکی برای سرویس دهنده VPN و دیگری برای سرویس گیرنده VPN . هر کار بر باید برای دسترسی به سرویس دهنده از طریق VPN مجوز داشته باشد. برای این منظور باید در User Manager در بخش Dialing اجازه دسترسی از دور را بدهید . به عنوان آخرین کار،Remote Access Server را اجرا کنید تا ارتباط VPN بتواند ایجاد شود.

سرویس گیرنده VPN روی ویندوز NT
نصب سرویس گیرنده VPN روی ویندوز NT شبیه راه اندازی سرویس دهنده VPN است بنابراین نخست باید ۴ مرحله گفته شده برای راه اندازی سرویس دهنده VPN را انجام بدهید،‌ یعنی:
. نصب PPTP
. تعیین شمار ارتباط ها
. اضافه کردن VPN به عنوان دستگاه شماره گیری
. پیکر بندی VPN Adapter در RAS، تنها تفاوت در پیکر بندی VPN Adapter آن است که باید به جای ارتباط های به سمت درون به ارتباط های به سمت بیرون (out going) اجاز ه بدهید .

. سپس تنظیمات را ذخیره کرده و کامپیوتر را بوت کنید. در گام بعدی، در بخش Networking یک ارتباط(Connection) تلفنی بسازید . به عنوان دستگاه شماره گیر یا همان مودم باید VPN Adapter را انتخاب کرده و بجای شماره تلفن تماس، IP مربوط به سرویس دهنده VPN را وارد کنید. در اینجا پیکر بندی سرویس گیرنده VPN روی ویندوز NT به پایان می رسد و شبکه های شخصی مجازی ساخته می شود.

سرویس گیرنده VPN روی ویندوز ۲۰۰۰
راه اندازی سرویس گیرنده VPN ساده تر و کم زحمت تر از سرویس دهنده آن است. در ویندوز ۲۰۰۰ به بخش مربوط به تنظیمات شبکه رفته یک Connection تازه بسازید.

گام نخست :

Assistant در ویندوز ۲۰۰۰ پیکر بندی VPN را بسیار ساده کرده.
به طور معمول باید آدرس IP مربوط به سرویس دهنده VPN ر اداشته باشد. در اینجا باید همان IP معمولی را وارد کنید و نه IP مربوط به شبکه VPNرا، با این کار ، VPN پیکر بندی شده و ارتباط بر قرار می شود.
برای تعیین صلاحیت، باید نام کاربری و رمز عبور را وارد کنید که اجازه دسترسی از طریق Remote Access را داشته باشید. ویندوز ۲۰۰۰ بی درنگ ارتباط برقرار کرده و شبکه مجازی کامل می شود.

گام دوم:
کافی است آدرس IP مربوط به سرویس دهنده VPN را وارد کنید.

گام سوم:
در پایان فقط کافی است خود را معرفی کنید.

سرویس گیرنده VPN روی ویندوز ۹x
نصب سرویس گیرنده VPN روی ویندوز های ۹۵، ۹۸ و SE 98 مانند هم است . نخست باید پشتیبانی از VPN فعال شود. در اینجا بر خلاف ویندوز NT به جای اضافه کردن پروتکل باید یک کارت شبکه نصب کنید. ویندوز x 9 همه عناصر لازم را نصب می کند. به این ترتیب کار نصب راه اندازاها را هم کامل می گردد. در قدم بعدی باید Dialup adapter یک Connection بسازید. به عنوان دستگاه شمار گیر باید VPN adapter را معرفی کنید.

گام نخست: نصب VPN adapter
گام دوم: یک Connection تازه روی VPN dapter
در ویندوز x9، سیستم عامل IP مربوط به سرویس ۹۰ دهنده VPN را در خواست می کند.
گام سوم: آدرس IP مربوط به سرویس دهنده VPN را وارد کنید. پیکر بندی سرویس گیرنده VPN در اینجا پایان یافته و ارتباط می تواند برقرار شود. تنها کافی است که نام کاربری و رمز عبور را وارد کنید. اکنون ویندوز به اینترنت وصل شده و تونل را می سازد و داده های خصوصی می تواند حرکت خود را آغاز کنند.

برنامه های کمکی
اگر بخواهید برای نمونه از دفتر کار( سرویس گیرنده VPN) به کامپیوتر خود در خانه ( سرویس گیرنده VPN) وصل بشوید با دو مشکل روبرو خواهید شد. نخست اینکه کامپیوتری که در خانه دارید پیوسته به اینترنت متصل نیست و دیگری اینکه سرویس گیرنده VPN به یک آدرس IP نیاز دارد. این IP را هنگامی که از یک شرکت فراهم ساز (ISP) سرویس می گیرید از پیش نمی دانید چون به صورت پویا(dynamic) به شما تخصیص داده می شود. Online Jack برنامه ای است که برای هر دو مشکل راه حل دارد.
Online Jack یک برنامه کوچک است که باید روی کامپیوتر خانه نصب شود. از دفتر کار خود می توانید از طریق سایت Online Jack و با نام کاربری و رمز عبور به کامپیوتر خود در خانه متصل شوید. با این کار، IP که شرکت فراهم ساز به شما تخصیص داده مشخص می شود که از روی آن، سرویس گیرنده VPN پیکر بندی شده و کار خود را آغاز می کند. از این دست برنامه های کمکی موارد زیادی وجود دارد که با جستجو در اینترنت می توانید آنها را بیابید.

فصل سوم
VPN با لینوکس

VPN با لینوکس
یکی از توانایی های VPN امکان کاربران دور از شبکه(Remote) در دسترسی به آ ن است . IPsec در این میان نقش مهمی در فراهم کردن ایمنی لازم برای داده ها دارد . یکی از مناسب ترین و به صرفه ترین وسیله ها در پیاده سازی این امکانات لینوکس و Free S/WAN که در این بخش به آن می پردازیم .

IPsec و Free S/WAN
اگر چه لینوکس هم به دلیل توانایی های خوبFirewall بستر بسیار مناسبی برای یک دروازه امنیتی(Security Gateway) برپایه IPsec است مال خودش به طور پیش فرض بخش های لازم برای IPsec را به همراه ندارد. این برنامه ها را می توانید در مجموعه Free S/WAN بیابید. Free S/WAN (www.fresswan.org) در اصل مجمعی متشکل از برنامه نویسان زبده و تامین کنندگان مالی است که برنامه های ویژه لینوکس را فراهم می کنند. برنامه Free S/WAN از دو بخش اصلی تشکیل شده یکی KLIPS(Kernel IPsec ) است که پروتکل های لازم را به Kernel اضافه می کند و دیگری Daemon که وظیفهبرقراری ارتباط و رمز گذاری را بر عهده دارد.

در این بخش می بینید که IPsec چگونه کار می کند و چگونه باید آن را به کمک Free S/WAN در لینوکس برای VPN پیکر بندی کرد. در ادامه خواهیم گفت که با X.509 چطور زیر ساخت های لازم برای یک شرکت پیاده سازی می شود.

نگاهی به IPsec
IPsec در اصل مجموعه ای از پروتکل ها و روش هایی است که به کمک آنها می توان روی اینترنت یک ارتباط مطمئن و ایمن ایجاد کرد.
جزییات IPsec یا Internet Protocol Security در RFC های شماره ۲۴۰۱ تا ۲۴۱۰ آمده. IPsec برای اطمینان بخشیدن به ارتباط های اینترنتی از شیوه های تعیین اعتبار و رمز گذاری داده ها استفاده می کند. برای این منظور در لایه شبکه دو حالت انتقال و دو لایه ایمنی فراهم می کند.

 

Transport در مقایسه با Tunnel
در حالت Transport دو میزبان به طور مستقیم روی اینترنت با هم گفتگو می کنند. در این حالت می توان IPsec را برای تعیین اعتبار و همچنین یکپارچگی و درستی داده ها به کار برد. به کمک IPsec نه تنها می توان از هویت طرف گفتگو مطمئن شدبلکه می توان نسبت به درستی و دست نخوردگی داده هاهم اطمینان حاصل کرد . به کمک عملکرد رمز گذاری می توان افزون بر آن خوانده شدن داده ها از سوی افراد غیر مجاز جلوگیری کرد.

اما از آنجا که در این شیوه،‌ دو کامپیوتر به طور مستقیم داده ها را مبادله میکنند نمی توان مبدا و مقصد داده ها را پنهان کرد. از حالت Tunnel هنگامی که استفاده می شود که دست کم یکی از کامپیوترها به عنوان Security Gateway به کار برود. در این وضعیت حداقل یکی از کامپیوترهایی که در گفتگو شرکت می کند در پشت Gateway قراردارد و در نتیجه ناشناس می ماند. حتی اگر دو شبکه از از طریق Security Gateway های خود با هم داده مبادله کنند نمی توان از بیرون فهمید که دقیقا کدام کامپیوتر به تبادل داده مشغول است. در حالت Tunnel هم می توان از کارکردهای تعیین اعتبار ،کنترل درستی داده ها و رمز گذاری بهره برد.

Authentication Header
وظیفه Authentication Header IP آن است که داده های در حال انتقال بدون اجازه از سوی شخص سوم مورد دسترسی و تغییر قرار نگیرد . برای این منظور از روی Header مربوط به IP و داده های اصلی یک عددHash به دست آمده و به همراه فیلدهای کنترلی دیگر به انتهای Header اضافه می شود. گیرنده با آزمایش این عدد می تواند به دستکاری های احتمالی در Header یا داده های اصلی پی ببرد. Authentication Header هم در حالت Transport و هم در حالت Tunnel کاربرد دارد.

AH در حالت Transport میان Header مربوط به IP و داده های اصلی می نشیند . در مقابل، در حالت Tunneling ، Gateway کل Paket را همراه با Header مربوط به داده ها در یک IP Packet بسته بندی می کند. در این حالت، AH میان Header جدید و Packet اصلی قرار می گیرد. AH در هر دو حالت، اعتبار و سلامت داده ها را نشان می دهد اما دلیلی بر قابل اطمینان بودن آنها نیست چون عملکرد رمز گذاری ندارد.

Encapsulated Security Payload
Encapsulated Security Payload IP برای اطمینان از ایمنی داده ها به کار می رود . این پروتکل داده ها در قالب یک Header و یک Trailer رمز گذاری می کند. به طوری اختیاری می توان به انتهای Packet یک فیلدESP Auth اضافه کرد که مانند AH اطلاعات لازم برای اطمینان از درستی داده ها رمز گذاری شده را در خود دارد. در حالت Transport، Header مربوط به ESP و Trailer تنها داده های اصلی IP از پوشش می دهند و Header مربوط به Packet بدون محافظ باقی می ماند.

اما در حالت Tunneling همه Packet ارسالی از سوی فرستنده،‌ داده اصلی به شمار می رود و Security Gateway آن را در قالب یک Packet مربوط به IP به همراه آدرس های فرستنده و گیرنده رمز گذاری می کند. در نتیجه،ESP نه تنها اطمینان از داده ها بلکه اطمینان از ارتباط را هم تامین می کند . در هر دوحالت،‌ESP در ترکیب با AH ما را از درستی بهترین داده های Header مربوط به IP مطمئن می کند.

Security Association
برای اینکه بتوانESP/AH را به کار برد باید الگوریتم های مربوط به درهم ریزی(Hashing)، تعیین اعتبار و رمز گذاری روی کامپیوترهای طرف گفتگو یکسان باشد. همچنین دو طرف گفتگو باید کلیدهای لازم و طول مدت اعتبار آنها را بدانند. هر دو سر ارتباط IPsec هر بار هنگام برقرار کردن ارتباط به این پارامترهای نیاز دارند. SA یا Security Association به عنوان یک شبه استاندارد در این بخش پذیرفته شده. برای بالا بردن امنیت، از طریق SA می توان کلیدها را تا زمانی که ارتباط برقرار است عوض کرد. این کار را می توان در فاصله های زمانی مشخص یا پس از انتقال حجم مشخصی از داده ها انجام داد.

 

Internet Key Exchang
پروتکل Internet Key Exchang یا IKE( RFC 2409 ) روند کار روی IPsec SA را تعریف می کند. این روش را Internet Security Association and Key Management Protocol یا ISAKMP نیز می نامند. این پروتکل مشکل ایجاد ارتباط میان دو کامپیوتر را که هیچ چیز از هم نمی دانند و هیچ کلیدی ندارند حل می کند. در نخستین مرحله IKE(IKE Phase 1) که به آن حالت اصلی(Main Mode) هم گفته می شود دو طرف گفتگو نخست بر سر پیکر بندی ممکن برای SA و الگوریتم های لازم برای درهم ریزی (Hashing)، تعیین اعتبار و رمزگذاری به توافق می رسند.

آغاز کننده(Initiator) ارتباط به طرف مقابل(یا همان Responder) چند گزینه را پیشنهاد می کند. Responder هم مناسب ترین گزینه را انتخاب کرده و سپس هر دو طرف گفتگو، از طریق الگوریتم Diffie-Hellman یک کلید رمز(Secret Key) می سازند که پایه همه رمز گذاری های بعدی است. به این ترتیب صلاحیت طرف مقابل برای برقراری ارتباط تایید می شود.
اکنون مرحله دوم IKE(2 ) IKE Phase آغاز می گردد که حالت سریع (Ouick Mode) هم نامیده می شود. این مرحله SA مربوط به IPsec را از روی پارامترهای مورد توافق برا ی ESP و AH می سازد.

گواهینامه x.506
همانطور که پیش از این گفتیم بهترین راه برای تبادل Public Key ها x.509 Certificate(RFC شماره ۲۴۹۵( است. یک چنین گواهینامه ای یک Public Key برای دارنده خود ایجاد می کند. این گواهینامه، داده هایی مربوط به الگوریتم به کار رفته برای امضاء ایجاد کننده، دارنده و مدت اعتبار در خود دارد که در این میان، Public Keyمربوط به دارنده از بقیه مهمتر است. CA هم گواهینامه را با یک عدد ساخته شده از روی داده ها که با Public Key خودش ترکیب شده امضاء می کند.
برای بررسی اعتبار یک گواهینامه موجود، گیرنده باید این امضاء را با Public Key مربوط به CA رمز گشایی کرده و سپس با عدد نخست مقایسه کند . نقطه ضعف این روش در طول مدت اعتبار گواهینامه و امکان دستکاری و افزایش آن است. اما استفاده از این گواهینامه ها در ارتباطهای VPN مشکل چندانی به همراه ندارد چون مدیر شبکه Security Gateway و همه ارتباط ها را زیر نظر دارد.

IPsec یا FreeS/WAN
همانطور که گفتیم FreeS/WAN مجموعه کاملی برای راه اندازی IPsec روی لینکوس است . البته بیشتر نگارش های لینوکس برنامه های لازم برای این کار را با خود دارند. اما بر اساس تجربه بهتر است FreeS/WANرا به کار ببرید.
در اینجا ما از RedHatLinux نگارش ۲/۷ با هسته ۲٫۴٫۱۸ وFreeS/WAN197 (ftp://ftp.xs4all.nl/pub/cryypto/freesean/ ) استفاده کرده ایم. درصورت لزوم می توان FreeS/WAN را با هسته هسته های خانواده ۲٫۲ هم به کار برد. البته در این حالت دست کم به نگارش ۲٫۲٫۱۹ لینوکس نیاز دارید. این را هم باید در نظر داشته باشید که راه انداختن VPN Gateway همراه با دیواره آتش سودمنداست و هسته نگارش ۲٫۴ امکانات خوبی برای راه انداختن دیواره آتش دارد.

نصب
برای نصب باید هسته را در/usr/ser/linux و Free S/WAN را در /usr/scr/freeswan-versionnumber باز کنید. سپس با فرمان های make menuconfig و make xconfig پیکربندی هسته را انجام بدهید. گزینه های لازم برای تنظیمات اضافی را در Networking Options\IPsec Options می یابید که معمولا نیازی به تغییر دادن تنظیمات پیش فرض آن نیست . برای راه انداختن x.509 patch باید بسته مربوطه را باز کرده و فایل freewan.diff را در فهرست Free S/WAN کپی کنید. پس از آن، فرمان patch-p1 < freewan.diff همه چیز را برایتان تنظیم می کند. در پایان باید هسته را که اکنون تغییر کرده کامپایل کنید. این مار را با صادر کردن فرمان make kinstall وقتی در فهرست Free S/WAN هستید انجام بدهید.

پس از اضافه کردن هسته تازه به مدیر بوت و راه اندازی کامپیوتر می توانید نتیجه کارهایی که انجام دادید را ببینید. فرمان dmesg پیام های آغاز به کار KLIPS را نشان می دهد. لازم است که روی Runlevel ها هم کارهایی انجام بدهید. از آنجا که Free S/WAN بع رابط های eth0 و eth1، ipsec0 را اضافه می کند، سیستم نخست Networking سپس Free S/WAN و در پایان iptables را اجرا می کند.

پیکر بندی
ما قصد داریم که Security Gateway خود را به گونه ای پیکربندی کنیم که یک Firewall هم باشد. این دیواره آتش باید به هر کامپیوتر از فضای اینترنت با هر IP دلخواه اجازه ارتباط با شبکه داخلی(۱۷۲٫۱۶٫۰٫۰/۱۶) را بدهد . این کامپیوتر برای این کار دو رابط Ethernet(eth0 برای شبکه داخلی (۱۷۲٫۱۶٫۰٫۰/۱۶) و eth1 برای محیط بیرونی)‌دارد . باید میان این دو رابط عملکرد IP-Forwarding فعال باشد. نخست باید دیواره آتش را در این Security Gateway طوری تنظیم کنیم که Packet های AH و ESP را بپذیرد. به همین دلیل روی رابط بیرونی(همان eth1) Packet های UDP را روی پورت ۵۰۰(ESP) می فرستیم.

تنظیمات FreeS/WAN در فایل /etc/ipsec.conf ثبت می شود . این تنظیمات به سه گروه تقسیم می شوند. Config setup به تنظیمات پایه ای مربوط می شود و conn%default تنظیمات مشترک برای همه ارتباط ها را در خود دارد. گروه سوم که با لغت کلیدی conn و یک نام دلخواه مشخص می شود پارامترهای ارتباطی با همان نام را در خود دارد. در این مثال ما نام این بخش را Roadwarrior گذاشته ایم که کاربرانی که از بیرون با کامپیوترهای همراه به شبکه متصل می شوند مربوط می شود.

/etc/ipsec.conf
در بخش Config setup پیش از هر چیز باید رابطی که درخواست ارتباط های IPsec روی آن می روند رامشخص کرد. برای این منظور، فرمان interfaces=%defaultroute کافی است که البته می توانید بجای %defaultroute آدرس IP مربوط به کارت را هم وارد کنید. با تنظیم کردن kilpsdebug و plutodebug روی none حالت Debug را غیر فعال می کنیم . Plutoload و plutostart را روی %search تنظیم می کنیم تا ارتباط ها پس از درخواست از سمت مقابل ، ایجاد شوند.

دربخشی conn %defqult فرمان keyingtries = 0 به Gateway می گوید که در صورت تغییر کلیدهای رمز تا پیدایش آنها صبر کند. برای انتخاب این روش تعیین اعتبار فرمان authby = rsasig باعث می شود تا هر دو طرف گفتگو حتما میان خود گواهینامه مبادله کنند: leftrsasigkey = %cert rightsasigkey = %cert برای left هم دوباره %defaultroute را اعلام می کنیم که به عنوان left subnet شبکه داخلی(۱۷۲٫۱۶٫۰٫۰/۱۶) به کار می رود. کمی بعد این بخش رابا leftid کامل می کنیم که گواهینامه ما را برای Gateway مشخص می کند. در بخش conn Roadwarrior هم با فرمان right = %any به همه کسانی که بتوانند گواهینامه ارائه کننداجازه دسترسی می دهیم. حالت ارتباط را هم با type = tunnel مشخص می کنیم که در آن تبادل کلیدها از طریق IKE(key exchang = ike) با Perfect Forwarding Secrecy (pfc = yes) انجام می گیرد. Auto = add هم به Free S/WAN می گوید که ارتباط در پی در خواست از سوی کاربران بیرون از شبکه برقرار شود.

گواهینامه
اکنون S/WAN Free برای برقرار کردن ارتباط با یک رمز گذاری قوی از طریق تبادل گواهینامه پیکربندی شده. گواهینامه لازم برای Gateway و کاربران بیرون از شبکه را خودمان می سازیم. برای این کار از توانایی های SSL open بهره می گیریم. نخست یک ساختار فهرست برای ایجاد گواهینامه می سازیم. برای نمونه فهرست /etc/fenrisCA را در نظر می گیریم. اینجا فهرست های certs و private key ها می سازیم.
فهرست private به طور منطقی باید در دسترس root باشد. در فهرست/etc/fenrisCA به دو فایل index.txt و serial نیاز داریم. با touch، index.txt را خالی می کنیم. Open SSL بعدا در این فایل لیستی از گواهینامه های صادر شده ثبت می کند. اکنون در فایل OPENSSL.CNF (که در /usr/ssl یا /usr/share/ssl قرار دارد) مسیر فهرست CA را به عنوان پارامتر dir وارد می کنیم.

RootCA
اکنون به سراغ RootCA می رویم . برای این کار نخست یک RSAPrivate به طول ۲۰۴۸ بیت می سازیم :openssl gersa –des3 –out private/caKey.pem2048 گزینه des3 باعث می شود که از طریق روش Triple DES ساخته شود تا افراد غیر مجاز نتوانند گواهینامه را درستکاری کنند. البته اکنون گواهینامه را درستکاری کنند. البته اگر خودمان هم Passphrase را فراموش کنیم امکان انجام این کار را نخواهیم داشت.

اکنون گواهینامه RootCA خودمان را ایجاد کرده و آن را به یک بازه زمانی محدوده می کنیم:
Openssl req –new-x509 –days = 1825 – key private/cakey.pem out caCert.pem به عنوان passphrase از همان چیزی که برای Private Key کار بردیم استفاده کرده ایم. سپس openssl تک تک عناصر مربوط به شناسایی دارنده گواهینامه می پرسد.
در پایان گواهینامه Root CA را در /eht/ipsec.d/cacerts برای Free S/WAN کپی می کنیم.

گواهینامه Gateway
ساختن گواهینامه برای Gateway دقیقا همانند روشی است که برای گواهینامه Root CA شرح دادیم. به کمک گواهینامه Gateway به کاربران بیرون از شبکه اجازه ارتباط و استفاده از آن ر امی دهیم .
نخست به یک Private key نیاز داریم که این بار طول آن ۱۰۲۴ بیت است:
openssl gersa –des3 –out private/gwKey.pem1024 اکنون گام بعدی را بر می داریم:
openssl req –new-key private/gwKey.pem –out geReq.pem
اکنون Request را به عنوان Root CA امضاء می کنیم:

Openssl ca –notext –in gwReq.pem –out gwCert.pem
این گواهینامه را باید در قالب فایل /etc/x509cert.der به شکل باینر روی Gateway ذخیره کنیم . عمل تبدیل با فرمان زیر انجام می گیرد:
openssl x509 –in gwcwert.pem –outform der –out /etc/x509cert.der

Private key با نام gwkey.pem را برای Free S/WAN در /etc/ipsec.d/private کپی می کنیم. از این گذشته باید Passphrase مربوطه به طور واضح در فایل /etc/ipsec.secrets آمده باشد. اگر Passphrase به طور نمونه « asample Passphrase » باشد آن را در سطر زیر می نویسیم :
« asample Passphrase » :RAS gwkey.pem

روشن است که تنها root باید به ipsec.secrets دسترسی داشته باشد. اکنون آخرین جای خالی را در /etc/ipsec.conf پر می کنیم.
Leftid = “C = IR,ST = Tehran, L = Tehran, O = Rayaneh Magazine, OU = Editorial,CN = fashkain, Email = fashkain@rayanehmag.net”

گواهینامه های کاربران
اکنون باید عمل تعیین اعتبار را برای هر کاربر یکبار انجام بدهیم. در فرمان زیر که برای ساختن Private key برای یک کاربر به کار می رود:
openssl genrsa –des3 –out private/userkey.pem –out 1024
باید برای هر کاربر Passphrase جداگانه ای وارد کنید. در گام بعدی فرمان زیر را به کار ببرید:
openssl req –new-key private/gwKey.pem –out geReq.pem

اکنون باید گواهینامه ای را که آن را در قالب Root CA امضاءخواهید کرد بسازید.-enddate در اینجا برای مشخص کردن مدت اعتبار به کار می رود:
Openssl ca –notext –eddate 020931200z in gwReq.pem –out gwCert.pem
در آخرین مرحله روی این گواهینامه یک فایل باینری با فرمت PKCS#12 می سازیم کهدر ادامه برای سرویس گیرنده های ویندوز xp /2000 لازم داریم.
Openssl pkcs12 –export –inusercert.pem –inkey private/userkey.pem –certfile caCert.pem-out user.p12

چشم انداز
پیکربندی Security Gateway را با موفقیت پشت سر گذاشتیم. در بخش بعدی به سرویس گیرنده های VPN در ویندوز می پردازیم. برای این کار از ابزارهای موجود در ویندوز ۲۰۰۰ و xp بهره خواهیم برد.
در بخش پیش بر پایه لینوکس ۲٫۴ و Free S/WAN یک VPN Security Gateway راه انداختیم. با نصب patch های x.509 (www.strongsec.com/freewan/) Gateway را با تنامین اعتبار های مطمئن و رمز گذاری های قوی کامل کردیم. به این ترتیب پیکر بندی سرویس دهنده به پایان می رسد. اکنون باید سرویس گیرنده ها را برای دسترسی به VPN تنظیم کنیم. فرض می کنیم که سیستم عامل مورد استفاده کاربران بیرون از شبکه ویندوز ۲۰۰۰ و xp است که هر دوی آنها برنامه های لازم برای ایجاد و مدیریت ارتباط های IPsec را در خود دارند.
البته باید این احتمال را نیز در نظر گرفت که شاید برخی کاربران با سیستم ویندوز ۹x/Me قصد استفاده از VPN را داشته باشند. در این حالت به یک برنامه سرویس گیرنده IPsec نیاز داریم. یکبار معروفترین این برنامه ها که برای کاربردهای شخصی رایگان است PGPnet می باشد. این برنامه را می توان حتی روی ویندوز های NT و ۲۰۰۰ هم بکار برد.

این فقط قسمتی از متن مقاله است . جهت دریافت کل متن مقاله ، لطفا آن را خریداری نمایید
word قابل ویرایش - قیمت 12700 تومان در 64 صفحه
127,000 ریال – خرید و دانلود
سایر مقالات موجود در این موضوع
دیدگاه خود را مطرح فرمایید . وظیفه ماست که به سوالات شما پاسخ دهیم

پاسخ دیدگاه شما ایمیل خواهد شد