مقاله موفقیت جایگزینی انسولین باداروهای خوراکی میزان موفقیت درجایگزینی انسولین باداروهای خوراکی ضد دیابت دربیماران دیابتی نوع ٢

word قابل ویرایش
6 صفحه
دسته : اطلاعیه ها
12700 تومان
127,000 ریال – خرید و دانلود

چکیده
زمینه وهدف :تاقبل ازاضافه شدن مت فورمین به داروهای خوراکی ضددیابت ،درصورتی که بیماران دیابتی نوع ٢به سولفونیل اوره پاسخ نمی دادند،ازانسولین جهت کنترل دیابت استفاده می شدوبه همین علت مصرف انسولین دربیماران دیابتی نوع ٢بیشترازحال حاضر بود. هدف ازاین مطالعه بررسی میزان موفقیت جایگزینی انسولین باداروهای خوراکی ضددیابت دربیماران دیابتی نوع ٢که باانسولین درمان می شدند،می باشد.
مواد وروش کار:این مطالعه برروی ٣٢بیماردیابتی نوع ٢که باانسولین درمان می شدندودارای مدت بیماری کمتراز٣٠سال ومدت استفاده ازانسولین کمتراز١٠سال بوده وکمتراز۴٠واحدانسولین دریافت می کردندانجام شد. دراین بیماران درمان ترکیبی مت فورمین و گلی بن کلامیدجایگزین انسولین شد. این بیماران به روش نمونه گیری غیراحتمالی آسان انتخاب شدند.
یافته ها:دراین مطالعه از٣٢بیمار،در ٢٠بیمار (۶٢.۵%)موفق به تبدیل انسولین به داروهای خوراکی ضددیابت شدیم ودر١٢بیمار(٣٧.۵%) این امرموفقیت آمیزنبود(٠٠١۴=P). دربیمارانی که کمتراز ١٠سال سابقه دیابت داشتند،١٣نفراز١۶نفرودربیمارانی که بیش از ١٠سال سابقه دیابت داشتند،در٧نفراز١۶نفرتبدیل انسولین به قرص های خوراکی ضددیابت موفقیت آمیزبود (٠٠٢٨=P).دربیمارانی که ١٠تا٢۵واحدانسولین دریافت می کردند،میزان موفقیت ٧۶.۵% ودرگروهی که ٢۶تا ۴٠واحدانسولین دریافت می کردندموفقیت ۴۶٧%بود(٠٠۵=P). بین موفقیت درکنترل قندخون باداروهای خوراکی ضددیابت باسن ،مدت انسولین درمانی ،میزان انسولین مصرفی و شاخص توده بدنی رابطه ای وجودنداشت .
نتیجه گیری :این مطالعه نشان دادهرچه طول مدت دیابت نوع ٢ ومیزان مصرف انسولین کمترباشد، احتمال جایگزینی باداروهای خوراکی ضددیابت بیشتراست .(مجله طبیب شرق ،سال هفتم ،شماره ١،بهار١٣٨۴،ص ٩تا١۴) گل واژه ها:دیابت نوع ٢،گلی بن کلامید،مت فورمین ،درمان ترکیبی

مقدمه
دیابت شایع ترین بیماری مزمن متابولیک است که بامقاومت به انسولین ،اختلال درترشح انسولین ویاافزایش تولیدگلوکز کبدی مشخص می شود.درمان اصلی این نوع ازدیابت داروهای خوراکی ضد دیابت هستند. انسولین معمولابرای افرادی که باوجوددرمان ترکیبی خوراکی ،قندخون ناشتاو هموگلوبین گلیکوزیله طبیعی نمی شودویاقادربه تحمل داروهای خوراکی نیستند،استفاده می شود. (١)درمان بیماران دارای دیابت نوع ٢درسال های اخیردچارتحول عظیمی شده که باتحقق یافتن کنترل هیپرگلیسمی شدیددرجلوگیری از عوارض بیماری وبادردسترس بودن گروه های جدیدی از داروهای خوراکی ضددیابت صورت گرفته (٢) ودرمان های ترکیبی باداروهای خوراکی به صورت یک درمان معمولی در آمده است .درگذشته بسیاری ازبیماران دیابتی نوع ٢که با شکست درمان سولفونیل اوره مواجه می شدندنیازبه درمان با انسولین نداشتند. دسترسی به داروهای جدیدپایین آورنده قند خون که به روش های مختلف عمل می کنندامکان اجتناب از انسولین درمانی رابااستفاده ازدرمان ترکیبی خوراکی افزایش داده است .(٣)تاقبل ازاضافه شدن مت فورمین به داروهای خوراکی ضددیابت ،درامریکاوتقریباًدرهمه دنیااستفاده از انسولین جهت کنترل قندخون دربیماران دیابتی نوع ٢بیشتراز حال حاضربود. این افزایش مصرف ممکن است قسمتی به علت افزایش بروزدیابت نوع ٢،بروزبیشترچاقی ،مصرف بالای چربی وشیوه زندگی غیرمتحرک بوده ویک علت مهم آن دسترسی نداشتن به سایرداروهای پایین آورنده قندخون به غیر ازسولفونیل اوره هابوده است .(٢) تاسال ١٩٩۵تنهاداروی خوراکی سولفونیل اوره بوده وزمانی که درمان باسولفونیل اوره باشکست مواجهه می شد،به اجبارانسولین درمانی شروع می گردید. دراین موارددیابت بااستفاده ازسولفونیل اوره و انسولین NPH درهنگام خواب یامخلوط انسولین کوتاه اثرو متوسط الاثردرساعات عصرکنترل می شد،ولی دراکثرموارد رسیدن به کنترل کافی ،نیازبه تزریق دوباردرروزازانسولین مخلوط داشت .(٢و١)
باوجودی که کنترل هیپرگلیسمی دراین بیماران باانسولین می تواندبهبودیابد،ولی انسولین یک درمان ایده آل دردیابت نوع ٢نیست . مصرف انسولین خارجی به علت مهارتولید انسولین داخلی باعث پایین آمدن سطح انسولین کبدشده ودر نتیجه تولیدگلوکزکبدی مهارنمی شود. برای رسیدن به کنترل هیپرگلیسمی طبیعی یانزدیک به طبیعی ،دوزهای بالای انسولین بایدمصرف گردد وزمانی که سطوح سرمی بالای انسولین ناشی ازانسولین خارجی وجودداشته باشد،ممکن است باعث تسریع درافزایش فشارخون وآترواسکلروزشود.(٣و٢)همچنین مصرف دوزبالای انسولین خارجی همراه باافزایش وزن نیزمی باشد.
ولی بااین وجودزمانی که سایردرمان هاباشکست مواجه شوند،مصرف انسولین جهت کاهش هیپرگلیسمی موردنیاز است . بعدازاین که مت فورمین دردسترس قرارگرفت ،در سراسرجهان درصورتی که درمان تک دارویی باشکست مواجه می شد،درمان ترکیبی بامت فورمین وسولفونیل اوره شروع می گشت . این درمان ترکیبی منجربه کاهش mg.dl۶٠ درگلوکزناشتا وکاهش ١.٧درصددرهموگلوبین AC١ وبه تاخیرانداختن درمان باانسولین برای ٣تا ۵سال شد. به عنوان نتیجه درمان ترکیبی ،شروع درمان باانسولین ۵٠درصدکاهش یافت . (۴و۵)دراین مطالعه باتوجه به وجودمت فورمین وعوارض کم این داروتصمیم گرفته شددرافرادی که به علت عدم وجود مت فورمین بعد ازشکست درمان تک دارویی باسولفونیل اوره تحت درمان باکمتراز ۴٠واحدانسولین قرارگرفته اندازنظر امکان جایگزینی انسولین باقرص های خوراکی ضددیابت موردبررسی قرارگیرند.
روش کار
این مطالعه درسال ١٣٨٠به روش مداخله ای انجام شد. از بین بیماران مراجعه کننده به مرکزتحقیقاتی درمانی دیابت یزد،
٣٢بیماردیابتی نوع ٢که قندخون آنهابادرمان تک دارویی با سولفونیل اوره کنترل نبوده وبرای آنهاانسولین شروع شده بود ودرحال حاضرکمتراز ۴٠واحدانسولین دریافت می کردند، به صورت نمونه گیری غیراحتمالی آسان انتخاب شدند.منظور ازکنترل قندخون ،قندخون ناشتاکمتریامساوی mg.dl١٢۶می باشد. افرادی که سابقه نفروپاتی دیابتی ،طول دوره بیماری بیشتراز ٣٠سال وسابقه عوارض باداروهای خوراکی ضددیابت داشتند،ازمطالعه خارج شدند.دراین بیماران طی سه نوبت ویزیت ،به فواصل هردوهفته ازمیزان انسولین کاسته ومت فورمین وگلی بن کلامیداضافه شد.

این فقط قسمتی از متن مقاله است . جهت دریافت کل متن مقاله ، لطفا آن را خریداری نمایید
word قابل ویرایش - قیمت 12700 تومان در 6 صفحه
127,000 ریال – خرید و دانلود
سایر مقالات موجود در این موضوع
دیدگاه خود را مطرح فرمایید . وظیفه ماست که به سوالات شما پاسخ دهیم

پاسخ دیدگاه شما ایمیل خواهد شد